Πραγματικά δεν ξέρω τι περισσότερο ανέμεναν ή και αναμένουν από το Μουντιάλ κάποιοι που είτε περνούν στο ντούκου όλα όσα κάθε βράδυ παρακολουθούμε, και κυρίως δεν αντιλαμβάνομαι και την κριτική που εξασκούν για το επίπεδο, την ποιότητα και γενικότερα την πορεία της μεγαλύτερης ποδοσφαιρικής γιορτής παγκοσμίως.
Δεν είμαι από αυτούς που εύκολα ενθουσιάζονται, αλλά όντως η φετινή διοργάνωση στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι και ενδιαφέρον έχει και εκπλήξεις και ποιότητα για την εποχή που διεξάγεται.
Προσωπικά, δεν θυμάμαι άλλη παγκόσμια γιορτή με τόσα γκολ, τόσες ανατροπές και τόσο ενδιαφέρον.
Στις τελευταίες 6 διοργάνώσεις, πάντα υπήρχε φαβορί για το τρόπαιο, συνήθως επικρατούσαν οι δυνατοί και ο μέσος όρος των γκολ ανά αγώνα, πολύ χαμηλότερος από αυτό των γηπέδων της Βραζιλίας ήταν.
Θεωρώ ότι, κατά γενικήν ομολογία, αυτό το Μουντιάλ βγάζει μια πολύ καλή εικόνα στους τομείς που ενδιαφέρουν τον απλό οπαδό, αλλά και αυτούς που αναλύουν με περισσότερη λεπτομέρεια κάθε διοργάνωση.
Όντως υπάρχει ενδιαφέρον παντού και πολλά ερωτήματα, που θα απαντηθούν πιθανόν στις 13 Ιουλίου με τη διεξαγωγή του μεγάλου τελικού.
Για παράδειγμα, θα έχουμε τον απόλυτο τελικό μεταξύ Βραζιλίας-Αργεντινής;
Θα μπορέσει ομάδα από την Ευρωπαϊκή Ήπειρο να σπάσει το ρόδι και να σηκώσει τρόπαιο σε αμερικανικά εδάφη;
Ποιος θα είναι ο πρώτος σκόρερ στη διοργάνωση και πού θα φτάσει σε αριθμό γκολ;
Ποια ομάδα θα αποτελέσει την κορυφαία έκπληξη και τι θα κάνει η οικοδέσποινα Βραζιλία στη δεύτερη φορά που διοργανώνει τη γιορτή;
Από αύριο αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση με αγώνες μπακ και κάτω, πολλοί από τους οποίους αναμένεται να κριθούν στις λεπτομέρειες.
Είναι από τις περιπτώσεις που λέμε και γράφουμε ότι η μπάλα γίνεται πλέον πιο βαριά και όσο προχωράμε σε βάθος χρόνου, οι πραγματικά μεγάλοι παίκτες αναμένεται να κάνουν τη διαφορά.
Κάποιοι από αυτούς έχουν πάρει τον δρόμο της επιστροφής στη χώρα τους, κάποιοι άλλοι, όμως, όχι απλά παραμένουν, αλλά έχουν κάθε λόγο να μετατρέψουν τη διοργάνωση σε προσωπική τους υπόθεση…
Ανάμεσα σε αυτούς που συνεχίζουν είναι η Εθνική Ελλάδος, χωρίς άγχος, αλλά έμπειρη και ικανή να κάνει την Κυριακή το βράδυ άλλο ένα βήμα στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα, κόντρα στην έκπληξη που ακούει στο όνομα Κόστα Ρίκα.
Μια Ελλάδα γεμάτη πάθος και δύναμη, με παίκτες διψασμένους να γράψουν ιστορία και με ταλέντο σε υψηλό βαθμό, που θυμίζει έντονα μέρες και έργα Πορτογαλίας.
Ό,τι και να γίνει απ' εδώ και μπρος, η Ελλάδα μπορεί να περηφανεύεται ότι είναι μια από τις λίγες ομάδες της Ευρώπης που πέρασε στην επόμενη φάση και από τη στιγμή που απουσιάζει το άγχος και στη θέση του είναι η δίψα για περαιτέρω διάκριση, έχω την άποψη ότι και την Κυριακή το βράδυ τα μπαλκόνια θα γεμίσουν με πανηγυρίζοντες Έλληνες όπου και να βρίσκονται.
Έτσι κι αλλιώς, τα μακρά κοντά γενήκαν και λίαν συντόμως θα απαντηθούν πολλά και σημαντικά ερωτήματα, που έχουν σχέση με την κορυφαία γιορτή στα γήπεδα της Βραζιλίας…