Από σήμερα, για την ακρίβεια λίγο πριν τα μεσάνυκτα, η υφήλιος μπαίνει και επισήμως σε ρυθμούς Μουντιάλ.
Ό,τι έγινε - έγινε, ό,τι ειπώθηκε - ειπώθηκε.
Από τα λόγια στην πράξη και από την θεωρία στις πραγματικές εξετάσεις στον αγωνιστικό χώρο.
Σε αυτήν την κορυφαία γιορτή του ποδοσφαίρου, που θα διεξαχθεί στη σκιά της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης αλλά και των φωνών διαμαρτυρίας στην ίδια τη Βραζιλία, παρούσα και η Εθνική Ελλάδας.
Μια ομάδα που συμπλήρωσε ήδη μια εικοσαετία από την πρώτη συμμετοχή της σε τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου και μάλιστα το βάπτισμα του πυρός στον θεσμό αυτό το πήρε σε αμερικάνικο έδαφος…
Βεβαίως μεσολάβησαν πολλά από τότε, με κορυφαίο γεγονός την ανάδειξή της σε πρωταθλήτρια Ευρώπης στα γήπεδα της Πορτογαλίας το καλοκαίρι του 2004.
Εννοείται ότι καμιά σχέση δεν έχει η σημερινή εποχή με αυτήν που βίωσε η Ελλάδα και ο απανταχού Ελληνισμός το 1994 στην Αμερική.
Όχι βέβαια σε ό,τι αφορά τη δυναμικότητα της Ελλάδας, γιατί και τότε είχε πολύ καλούς παίκτες, αλλά σε ό,τι αφορά την ψυχολογία και το όραμα που είχαν οι αποτελούντες και κυρίως οι υπεύθυνοι της τότε Εθνικής.
Περισσότερο για δημόσιες σχέσεις πήγαν, παρά για να παίξουν ποδόσφαιρο, και είναι γνωστό το τι ακολούθησε της παταγώδους αγωνιστικής αποτυχίας της υπό τον Αλκέτα Παναγούλια καθοδηγούμενης Εθνικής Ελλάδος.
Άλλαξαν πολλά στην πορεία και γι' αυτό και έφτασε στο σημείο η Ελλάδα να είναι παρούσα σε πλείστες τελικές φάσεις, είτε αυτές αφορούν την ευρωπαϊκή είτε πολύ περισσότερο την παγκόσμια ποδοσφαιρική γιορτή.
Τι να αναμένουμε, λοιπόν, από την Ελλάδα σε αυτό το Μουντιάλ;
Έχω την άποψη ότι ο πρώτος αγώνας με την Κολομβία θα είναι και ο πιο σημαντικός και στον τομέα της αγωνιστικής προσπάθειας αλλά και στον τομέα της ψυχολογίας.
Σε έναν όμιλο όπου όλα, στα χαρτιά τουλάχιστον, είναι ρευστά, ένα θετικό ξεκίνημα, ασφαλώς και θα είναι πολύ βοηθητικό για τη συνέχεια.
Η Ελλάδα του Σάντος δείχνει και ώριμη και ικανή να τα βάλει με όλους τους αντιπάλους στον όμιλό της και, γιατί όχι, να περάσει στην επόμενη φάση γράφοντας και πάλι ιστορία.
Αυτήν τη φορά, λίγες είναι οι κουβέντες όλων στο εθνικό συγκρότημα.
Θα έλεγα βγάζουν μια εικόνα ομάδας που ετοιμάζεται για ένα και μόνο σκοπό, τον αγωνιστικό,  και αυτό είναι πολύ σημαντικός παράγοντας για την παρουσία της Εθνικής στη Βραζιλία.
Στο ερώτημα, λοιπόν, που απασχολεί τους απανταχού Έλληνες, κατά πόσον δηλαδή η Εθνική είναι έτοιμη για πρόκριση, η απάντηση είναι καταφατική.
Σε ό,τι αφορά γενικά τη μεγάλη γιορτή, πολλοί κάνουν αναφορά για επιστροφή της οικοδέσποινας στον θρόνο της, όμως θεωρώ ότι και η Αργεντινή αλλά και οι μεγάλες δυνάμεις της ευρωπαϊκής ηπείρου, θα πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους.
Κανείς δεν μπορεί να ξεγράψει ούτε την Ισπανία, ούτε τη Γερμανία, μα ούτε και τη Γαλλία.
Ανεξάρτητα αν σε αμερικάνικο έδαφος, ποτέ δεν σήκωσαν τρόπαιο.
Έτσι κι αλλιώς πάντα υπάρχει η πρώτη φορά…
Θα αναμένουμε ένα μήνα για να μάθουμε τον νέο ποδοσφαιρικό πλανητάρχη.
 
 

Από σήμερα, για την ακρίβεια λίγο πριν τα μεσάνυκτα, η υφήλιος μπαίνει και επισήμως σε ρυθμούς Μουντιάλ.
Ό,τι έγινε - έγινε, ό,τι ειπώθηκε - ειπώθηκε.
Από τα λόγια στην πράξη και από την θεωρία στις πραγματικές εξετάσεις στον αγωνιστικό χώρο.
Σε αυτήν την κορυφαία γιορτή του ποδοσφαίρου, που θα διεξαχθεί στη σκιά της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης αλλά και των φωνών διαμαρτυρίας στην ίδια τη Βραζιλία, παρούσα και η Εθνική Ελλάδας.
Μια ομάδα που συμπλήρωσε ήδη μια εικοσαετία από την πρώτη συμμετοχή της σε τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου και μάλιστα το βάπτισμα του πυρός στον θεσμό αυτό το πήρε σε αμερικάνικο έδαφος…
Βεβαίως μεσολάβησαν πολλά από τότε, με κορυφαίο γεγονός την ανάδειξή της σε πρωταθλήτρια Ευρώπης στα γήπεδα της Πορτογαλίας το καλοκαίρι του 2004.
Εννοείται ότι καμιά σχέση δεν έχει η σημερινή εποχή με αυτήν που βίωσε η Ελλάδα και ο απανταχού Ελληνισμός το 1994 στην Αμερική.
Όχι βέβαια σε ό,τι αφορά τη δυναμικότητα της Ελλάδας, γιατί και τότε είχε πολύ καλούς παίκτες, αλλά σε ό,τι αφορά την ψυχολογία και το όραμα που είχαν οι αποτελούντες και κυρίως οι υπεύθυνοι της τότε Εθνικής.
Περισσότερο για δημόσιες σχέσεις πήγαν, παρά για να παίξουν ποδόσφαιρο, και είναι γνωστό το τι ακολούθησε της παταγώδους αγωνιστικής αποτυχίας της υπό τον Αλκέτα Παναγούλια καθοδηγούμενης Εθνικής Ελλάδος.
Άλλαξαν πολλά στην πορεία και γι' αυτό και έφτασε στο σημείο η Ελλάδα να είναι παρούσα σε πλείστες τελικές φάσεις, είτε αυτές αφορούν την ευρωπαϊκή είτε πολύ περισσότερο την παγκόσμια ποδοσφαιρική γιορτή.
Τι να αναμένουμε, λοιπόν, από την Ελλάδα σε αυτό το Μουντιάλ;
Έχω την άποψη ότι ο πρώτος αγώνας με την Κολομβία θα είναι και ο πιο σημαντικός και στον τομέα της αγωνιστικής προσπάθειας αλλά και στον τομέα της ψυχολογίας.
Σε έναν όμιλο όπου όλα, στα χαρτιά τουλάχιστον, είναι ρευστά, ένα θετικό ξεκίνημα, ασφαλώς και θα είναι πολύ βοηθητικό για τη συνέχεια.
Η Ελλάδα του Σάντος δείχνει και ώριμη και ικανή να τα βάλει με όλους τους αντιπάλους στον όμιλό της και, γιατί όχι, να περάσει στην επόμενη φάση γράφοντας και πάλι ιστορία.
Αυτήν τη φορά, λίγες είναι οι κουβέντες όλων στο εθνικό συγκρότημα.
Θα έλεγα βγάζουν μια εικόνα ομάδας που ετοιμάζεται για ένα και μόνο σκοπό, τον αγωνιστικό,  και αυτό είναι πολύ σημαντικός παράγοντας για την παρουσία της Εθνικής στη Βραζιλία.
Στο ερώτημα, λοιπόν, που απασχολεί τους απανταχού Έλληνες, κατά πόσον δηλαδή η Εθνική είναι έτοιμη για πρόκριση, η απάντηση είναι καταφατική.
Σε ό,τι αφορά γενικά τη μεγάλη γιορτή, πολλοί κάνουν αναφορά για επιστροφή της οικοδέσποινας στον θρόνο της, όμως θεωρώ ότι και η Αργεντινή αλλά και οι μεγάλες δυνάμεις της ευρωπαϊκής ηπείρου, θα πουλήσουν ακριβά το τομάρι τους.
Κανείς δεν μπορεί να ξεγράψει ούτε την Ισπανία, ούτε τη Γερμανία, μα ούτε και τη Γαλλία.
Ανεξάρτητα αν σε αμερικάνικο έδαφος, ποτέ δεν σήκωσαν τρόπαιο.
Έτσι κι αλλιώς πάντα υπάρχει η πρώτη φορά…
Θα αναμένουμε ένα μήνα για να μάθουμε τον νέο ποδοσφαιρικό πλανητάρχη.