Εντάξει, είναι λογικό να κάτσει και καμιά κρύα σούπα και κανα-δυό άγονες ισοπαλίες σε αυτήν τη φάση που διανύει το Παγκόσμιο Κύπελλο.
Βέβαια, σε αντίθεση με το Ιράν - Νιγηρία, που και μέχρι τώρα να έπαιζαν δεν θα ξέφευγε το ματς από το 0-0, στο Βραζιλία - Μεξικό κάθε άλλο παρά κοιμηθήκαμε...
Ήταν ένα κλασικό ντέρμπι, από το οποίο απουσίαζαν μόνο τα γκολ.
Η αλήθεια να λέγεται, εξαίρεση του κανόνα είναι μέχρι τώρα και το άσχημο θέαμα και τα λίγα γκολ και οι ισοπαλίες.
Άρα, όλα όσα είδαμε μέχρι στιγμής και με κάποια αποτελέσματα να εξακολουθούν να προκαλούν έντονες συζητήσεις για το αρνητικό ή και θετικό άμεσο μέλλον των ομάδων, θεωρώ, όπως και οι πλείστοι, ότι τα σπουδαιότερα έπονται. Όταν ολοκληρωθεί με το καλό η φάση των ομίλων, λίγοι θα ασχολούνται με το έγινε και δεν έγινε.
Η προσοχή θα είναι εξ ολοκλήρου στραμμένη στους αγώνες που είναι μπαμ και κάτω, χωρίς δηλαδή να έχει καμιά ομάδα την ευκαιρία να διορθώσει τα λάθη της σε έναν αγώνα, όπως γίνεται στη φάση των ομίλων…
Και βέβαια, έχει τεράστια σημασία η θέση που θα κατακτήσουν οι ομάδες, κυρίως αυτές όπου παραδοσιακά έχουν ρόλο πρωταγωνιστή και μνηστήρα για το τρόπαιο, γιατί απλώς πιθανόν πολύ νωρίς να προκύψουν ντέρμπι που θα φέρνουν αναμνήσεις τελικών του θεσμού και όχι αναμετρήσεων στη φάση των 16, ακόμη και των προημιτελικών.
Υπό αυτήν την έννοια, πιθανόν, όπως έγινε πολλές φορές και στο παρελθόν, κάποιες από τις μεγάλες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου, στην τελευταία αγωνιστική στη φάση των ομίλων, να θελήσουν ν' αποφύγουν μεγάλο όνομα σαν αντίπαλο για τη συνέχεια, άρα ίσως παρουσιαστεί και το στοιχείο της… έκπληξης σε αυτές τις περιπτώσεις.
Πάντως, ανεξάρτητα του τι θα πράξουν οι ομάδες, η ουσία είναι ότι μέχρι τώρα μπορεί κάποιες εθνικές να μπήκαν με χίλια και κάποιες άλλες να έμειναν στο ένδοξό τους παρελθόν, όμως όταν είσαι πραγματικά μεγάλη ομάδα, αφήνεις νωρίς πίσω και πανηγυρισμούς και στεναχώριες, και ασχολεισαι με το παρόν και το εγγύς μέλλον.
Αυτό μας δίδαξαν πολλές προηγούμενες διοργανώσεις, αυτό αναμένουμε να συμβεί και στη Βραζιλία, ειδικά που στα χαρτιά τουλάχιστον δεν υπάρχει η ομάδα-φόβητρο, που να κάνει τους αντιπάλους να σκέφτονται από τη δεύτερη θέση και κάτω.
Και βεβαίως θα παραμείνουν αρκετά ερωτήματα αναπάντητα, για λίγες βδομάδες ακόμη.
Όπως για παράδειγμα κατά πόσο μια ευρωπαϊκή χώρα θα μπορέσει να κατακτήσει το τρόπαιο για πρώτη φορά σε εδάφη της αμερικανικής ηπείρου, κατά πόσο η Βραζιλία θα αποτύχει και στη δεύτερη διοργάνωση στο σπίτι της και κατά πόσο ο πρώτος σκόρερ θα πλησιάσει αριθμό διψήφιο, ή θα μείνει στα πέντε με έξι, όπως γίνεται στις τελευταίες διοργανώσεις, με εξαίρεση το 2002 στην Κορέα.
Και η Ισπανία; Θα μπορέσει να κάνει ό,τι και στην Ευρώπη, να σηκώσει δηλαδή δυο συνεχόμενα τρόπαια;
Γι' αυτούς τους λόγους και όχι μόνο, πιστεύω ότι πραγματικά τα σπουδαιότερα έπονται και η διοργάνωση ίσως ακόμη δεν μας έχει δείξει ουσιαστικά τίποτα από αυτά που θα ακολουθήσουν…