Μετά από κάθε τέλος ποδοσφαιρικής περιόδου, ειδικά όταν ο τίτλος κριθεί στις λεπτομέρειες, όπως για παράδειγμα έγινε πρόσφατα, είναι απόλυτα λογικό να επιχειρείται μια ανασκόπηση για το πού κρίθηκε ο τίτλος και αν στο τέλος δικαίως πανηγύρισε ο εκάστοτε πρωταθλητής.
Στην διάρκεια της τελευταίας εικοσιπενταετίας, όπου άλλαξε κατά πολύ ο ποδοσφαιρικός χάρτης, όπως τουλάχιστον οι παλαιότεροι ηλικιακά τον είχαν συνηθίσει, πολλά τρόπαια πρωταθλητή κρίθηκαν την ύστατη και κυριολεκτικά στις λεπτομέρειες.
Είτε σε διαφορά γκολ, είτε από χαμένο πεναλτι, είτε σε μεταξύ των διεκδικητών ντέρμπι, είτε στον ένα η  και δυο βαθμούς διαφορά.
 Στο τέλος όμως κάθε κούρσας, είτε αυτή συμπεριλάμβανε μπαράζ είτε όχι, έχω την άποψη ότι επικρατούσε ο καλύτερος έστω στα σημεία, έστω στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος, έστω ο πιο έμπειρος για τέτοιου είδους αναμετρήσεις.
Άσχετα αν ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά  για παρασκήνιο και για τύχη και για σπρώξιμο του εκάστοτε πρωταθλητή, αν κάποιος το αντικρύσει ψύχραιμα και κυρίως αντικειμενικά το φαινόμενο αυτό, έχω την άποψη ότι συνολικά θα συμφωνήσει ότι στο τέλος ποτέ δεν πανηγύρισε μια ομάδα μόνο για τους λόγους που αναφέραμε πιο πάνω, αλλά το σήκωσε γιατί έστω οριακά ήταν η καλύτερη.
Άλλωστε, η κούρσα ονομάζεται  και μαραθώνιος και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο γεγονός.
Σε ένα μαραθώνιο και όχι σε μια απλή κούρσα των 100, 200 η και 400 μέτρων, συνήθως ο καλύτερος, αυτός που έχει στρατηγική σωστή, υπομονή και αντοχή, κόβει πρώτος το νήμα.
Οι υπόλοιποι που βλέπουν την πλάτη του, οφείλουν να κάνουν την αυτοκριτική τους, να δουν τι λάθος η λάθη έκαναν και να παραδειγματιστούν.
Ταυτόχρονα, οφείλουν να πουν την καλή τους την κουβέντα και να χειροκροτήσουν τον εκάστοτε πρωταθλητή, όσο και αν νοιώθουν έντονα το στοιχείο της πίκρας για το ότι οι ίδιοι παρά την προσπάθεια τους δεν κατάφεραν στο τέλος να δροσιστούν.
Άλλωστε, στην θέση του εκάστοτε πρωταθλητή βρεθήκαν αυτοί σε άλλες περιπτώσεις.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι από  το 2000 όταν η Ανόρθωση ολοκλήρωνε μια τετραετία συνεχών κατακτήσεων πρωταθλήματος, καμιά άλλη  ομάδα δεν κατάφερε να πάρει δυο συνεχόμενα τρόπαια πέραν από τον ΑΠΟΕΛ στην φετινή περίοδο.
Πέρασαν δηλαδή 15 ολόκληρα χρόνια για να δούμε μια ομάδα να κατακτά δυο συνεχεις τίτλους και θυμίζω ότι πλείστοι από αυτούς κριθήκαν στις λεπτομέρειες.
Άρα, είναι απόλυτα φυσιολογικό, αυτοί που δεν έκοψαν πρώτοι το νήμα σε αυτό το διάστημα, να θυμούνται και αδικίες και παρασκήνια και σπρωξίματα και πολλά και διάφορα για τους αντιπάλους τους, όμως στην θέση αυτή βρεθήκαν και οι ίδιοι  ,μια φορά τουλάχιστον…
Η μόνη διαφορά σε όλες σχεδόν τις περιπτώσεις, είναι ότι οι εκάστοτε πρωταθλητές τονίζουν ότι δίκαια σήκωσαν το τρόπαιο, και όταν βρεθούν στην πλευρά των χαμένων αμφισβητούν τους νικητές…
Αυτή είναι η Κυπριακή ποδοσφαιρική νοοτροπία που επικρατεί διαχρονικά και ποτέ δεν θα εκλείψει, γιατί απλά εμείς θεωρούμε ότι το σηκώνουμε καθαρά και οι άλλοι εξ αιτίας του παρασκηνίου.