Μετά από ακριβώς δυο βδομάδες, όπου είδαμε, ακούσαμε και κυρίως έγιναν πολλά κωμικοτραγικά, το απόγευμα τοποθετείται ξανά η μπάλα στη σέντρα για να ξεκινήσει και ελπίζουμε να ολοκληρωθεί το πιο πολυσυζητημένο ντέρμπι, πιθανώς όλων των εποχών.
ΑΕΛ - ΑΠΟΕΛ, στο βάθος τίτλος φετινού πρωταθλητή, όμως ακόμα πιο βαθιά, στον πάτο δηλαδή, βρίσκεται η σορός του κυπριακού ποδοσφαίρου.
Το αντιφατικό είναι ότι κάποιοι από αυτούς, που το οδήγησαν στην τελευταία του κατοικία, θα βρίσκονται μέσα ή και κοντά στο κατά τα άλλα άδειο «Αντώνης Παπαδόπουλος» και κάποιοι άλλοι θα το απολαμβάνουν από τηλεοράσεως, με εκλεκτή όπως πάντα παρέα…
Όταν ένα ντέρμπι που κρίνει πρωταθλητή σε μια υποτίθεται ευρωπαϊκή χώρα ξεκινά 17 Μαΐου, ολοκληρώνεται 31 Μαΐου και πιθανόν να έχει συνέχεια και στη διάρκεια του καλοκαιριού, πέραν από παγκόσμια πρωτοτυπία, σημαίνει ότι βγάλαμε νάμι γενικά.
Κι αντί για την πολυδιαφημισμένη γιορτή, για την οποία πολλοί έκαναν αναφορά πριν από τις 17 Μαΐου, του χρόνου τέτοιον καιρό θα τελούμε το πρώτο ετήσιο μνημόσυνο του αθλήματος.
Για το πώς φτάσαμε εδώ, λίγο-πολύ είναι γνωστό και δεν συντρέχει ιδιαίτερος λόγος να αναφερθούμε ξανά στο ιστορικό.
Η ουσία απ' εδώ κι εμπρός είναι πώς τελειώνουμε τη φετινή ταραχώδη γενικά χρονιά και βεβαίως πώς μπαίνουμε στη νέα, που ήδη βρίσκεται προ των πυλών.
Και δυστυχώς, οι προοπτικές είναι δυσοίωνες.
Έστω και αν προχθές, μετά από πιέσεις του προέδρου της Ομοσπονδίας, τα δυο ενδιαφερόμενα σωματεία και οι λοιποί παρευρισκόμενοι επιβεβαίωσαν την εμπιστοσύνη προς τα δικαστικά όργανα, ξέρουμε όλοι ότι άλλα είπαν τα χείλη τους και άλλα η καρδιά τους…
Κανείς δεν εμπιστεύεται κανέναν, και όλοι ζουν και αναπνέουν για το ατομικό και σωματειακό συμφέρον.
Παίζονται πολλά λεφτά στην Ευρώπη και από μια επιτυχία πιθανότατα να κριθούν πολλά και αγωνιστικά και οικονομικά για ολόκληρες χρονιές που θα ακολουθήσουν.
Δεν είναι παίξε-γέλασε η όλη κατάσταση και δεν είναι καθόλου τυχαία η επιμονή παραγόντων να περάσουν με το έτσι θέλω τις δικές τους θέσεις…
Άλλωστε, αυτό αποδεικνύεται και στη σωρεία των μαχών που δίνονται σε όλα τα μέτωπα του χώρου.
Όπου υπάρχει διαθέσιμη καρέκλα, υπάρχουν έτοιμοι πολλοί να την κατακτήσουν, χρησιμοποιώντας πολλές φορές και αθέμιτα μέσα για να πετύχουν τους στόχους τους.
Αλλά επειδή σήμερα έχει και μπάλα και οι ποδοσφαιριστές είναι γι' άλλη μια φορά οι αδικημένοι από τις εξελίξεις που ακολούθησαν άλλου ενός ντέρμπι, αναμένουμε από αυτούς τουλάχιστον να σταθούν στο ύψος τους και να στείλουν σαφέστατα μηνύματα, ότι είναι αντίπαλοι για όσο διαρκεί ένας αγώνας, όσο σημαντικός και αν θεωρείται, όμως στο τέλος σαν επαγγελματίες θα δώσουν τα χέρια θα χαιρετιστούν και θα πάνε στο σπιτάκι τους, στις οικογένειές τους, και η ζωή θα συνεχιστεί και μετά το Σάββατο το βράδυ…
Αν αυτό το απλό πράγμα που συμβαίνει παγκοσμίως το αντιληφθούν όλοι όσοι έχουν σχέση με το άθλημα, πιθανόν να δούμε αχτίδα φωτός για το εγγύς μέλλον.
Όμως, πολύ αμφιβάλλω για τις προθέσεις της πλειοψηφιας των εμπλεκομένων στα του αθλήματος.