Το ότι είναι γενικά μπάχαλο η κατάσταση, εδώ και πολλά χρόνια, στον ποδοσφαιρικό μας χώρο είναι γνωστό όχι μόνο στη μακαρία μας νήσο, αλλά και στο εξωτερικό.

Όμως, κάποια στιγμή πιστέψαμε ότι πιάσαμε πάτο και άρα χειρότερα δεν μπορούμε να πάμε.

 

Δυστυχώς, με όλα όσα συνέβησαν τη 17η Μαΐου και συνεχίζουν έως και σήμερα, αντιλήφθηκε και ο πιο άσχετος περί ποδοσφαίρου στον αγωνιστικό και όχι μόνο στίβο, ότι έχουμε πολλά ακόμη να δούμε.

 

Για την πιο πρόσφατη τραγική κατάσταση που δημιουργήθηκε φταίνε όλοι οι άμεσα εμπλεκόμενοι.

 

Έκαναν, ή παρέλειψαν να κάνουν, τα αυτονόητα, οδήγησαν με τις αποφάσεις τους τον φανατισμό στο ζενίθ, δίχασαν δυο πόλεις και γενικά έστειλαν το μήνυμα ότι θέλουν να κερδίζουν παντού, δηλαδή και μέσα και έξω από τα γήπεδα.

 

Δεν είναι μια συνηθισμένη αντιπαράθεση αυτή.

 

Είναι αντιπαράθεση με αγωνιστικό έπαθλο τον τίτλο του πρωταθλητή, αλλά πολύ περισσότερο, νομίζω, ενδιαφέρει τους παράγοντες η δόξα και το χρήμα που θα εισρεύσει, στην περίπτωση που τα καταφέρουν στην Ευρώπη, αφού αξιοποιήσουν το πλεονέκτημα που προσφέρει η πρώτη θέση…

 

Ο συνδυασμός όλων αυτών αποδείχθηκε θανατηφόρος για το ήδη ετοιμοθάνατο κυπριακό ποδόσφαιρο.

 

Δεν ξέρω τι έγινε αργά χθες, ή τι θα γίνει σήμερα και αύριο, αυτό που ξέρω είναι ότι η συντριπτική πλειοψηφία των οπαδών των δυο ιστορικών ομάδων, αλλά και οι ανεξάρτητοι στην περίπτωση αυτή, δεν ασχολούνται πλέον σοβαρά για το τι θα ακολουθήσει.

 

Όλοι έχουμε κουραστεί, όλοι έχουμε απογοητευτεί, όλοι θέλουμε να τελειώνει εδώ και τώρα αυτό το σίριαλ, για να επικεντρωθούμε και στα μεγάλα πραγματικά αθλητικά γεγονότα που ακολουθούν και μάλιστα λίαν συντόμως…

 

Όμως, ό,τι και να γίνει, όποια δηλαδή και να είναι η κατάληξη του σίριαλ αυτού, θα το βρούμε μπροστά μας στη νέα περίοδο και όχι μόνο.

Πάσχουμε σε πολλούς τομείς και δυστυχώς τις αρρώστιες μας τις διαχρονικές τις καλύψαμε με τις επιτυχίες των ομάδων μας στην Ευρώπη, στη διάρκεια της τελευταίας εξαετίας.

 

Βάλαμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί, βγήκαμε στους δρόμους και στα μπαλκόνια και πανηγυρίσαμε, αλλά στο τέλος της ημέρας ήταν αναπόφευκτο να επιστρέψουμε στη μίζερη κυπριακή πραγματικότητα.

 

Δυστυχώς, αυτοί είμαστε, αυτά μας αξίζουν, με αυτά ζούμε και θα ζούμε μια ζωή, είτε αρέσει σε κάποιους είτε όχι. Δεν έχουμε υπόθεση γενικά.

Περιστασιακές επιτυχίες και περιστασιακή ηρεμία δεν είναι στοιχεία ικανά για να αλλάξουν την εικόνα που επικρατεί, αλλά και την άποψη που έχει ο μέσος οπαδός για τον ποδοσφαιρικό μας χώρο.

 

Γενικά υπάρχουν λάθος άτομα σε καίρια πόστα, που δυστυχώς αποφάσεις και ενέργειές τους όχι απλώς πληγώνουν το άθλημα, το οδηγούν στην ανυποληψία και στον αφανισμό.

 

Επιμένω ότι, αν βγείτε έξω και ρωτήσετε απλό κόσμο τι σκέφτεται για την επόμενη περίοδο, θα σας στείλει στον διάολο κι εσάς και τους παράγοντες και το σύστημα, και γενικά το άθλημα.

 

Εδώ οδήγησαν τα πράγματα οι φωστήρες και σωτήρες του ποδοσφαίρου μας.

Να ζήσουν να το χαίρονται και να το απολαμβάνουν μέσα και έξω από τα γήπεδα…