Έχουμε γράψει και στο παρελθόν, σε αυτήν εδώ τη στήλη, σχόλια που αφορούν στην τοποθέτηση παραγόντων σε θέματα που έχουν σχέση με την ομάδα τους αλλά και με αντιπάλους.
Πλείστες είναι οι φορές που πριν αλέκτορα φωνήσαι, αυτοαναιρούνται και δίνουν το δικαίωμα για δυσμενή σχόλια από πολλούς.
Έχουν την τάση, οι περισσότεροι τουλάχιστον, να βγαίνουν στην επίθεση και με πομπώδεις δηλώσεις να υπερασπίζονται το δίκαιό τους σε συγκεκριμένα θέματα όπου ξεκάθαρα έχουν δίκαιο, όμως στην αντίθετη περίπτωση προσπαθούν είτε να κάνουν το άσπρο μαύρο είτε και να το παίξουν συνήγοροι, για παράδειγμα, είτε διαιτητών είτε δικαστικής είτε και παικτών ή και οπαδών τους.
Θέλω να τονίσω ότι δεν υπάρχει σταθερή γραμμή  αντίδρασης ή και τοποθέτησης, σε θέματα που είναι ξεκάθαρα ποιος έχει δίκαιο και ποιος όχι.
Ευνοείται μια ομάδα από αποφάσεις διαιτητών, τους κάνει τον συνήγορο όταν διαμαρτύρεται δικαίως η αντίπαλός της.
Όταν αντιστραφούν οι όροι, τα βάζει με την αντίπαλο γιατί δεν έπρεπε να αναμειχθεί σε θέματα που αφορούν την ομάδα της και κανέναν άλλο…
Το ίδιο βεβαίως ισχύει και στους λοιπούς τομείς, όπου επιθετική ή θέση συνηγόρου είναι η τοποθέτηση παραγόντων, ανάλογα βέβαια με το ποιοι θεωρούν ότι έχουν την ευθύνη.
Αυτό το σκηνικό που διαχρονικά έχει τους ίδιους θεατές, αλλά διαφορετικούς πρωταγωνιστές, και κουραστικό είναι και κυρίως φανερώνει το επίπεδο που κυριαρχεί στο ποδοσφαιρικό μας στερέωμα.
Η συμφεροντολογική προσέγγιση είναι το κυρίαρχο στοιχείο και αλίμονο σε όποιον δώσει ευκαιρία με σφυρίγματα, δηλώσεις, χειρονομίες ή και κτυπήματα.
Θα είναι αποδιοπομπαίος για μεγάλο χρονικό διάστημα, όμως αν ανήκει στη μεγάλη οικογένεια της ομάδας μας, ο διαιτητής, ο παίκτης, ο οπαδός, ο παράγοντας, θα κάνουμε τη γη πηγή για να βρούμε ελαφρυντικά στις όποιες πράξεις προέβη.
Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα, γι΄ αυτόν ακριβώς τον λόγο και όταν βγει στην επίθεση η όποια ομάδα για να ζητήσει το δίκαιό της, αμέσως θα πάρει πληρωμένη απάντηση, γιατί ακριβώς στη θέση αδικημένου και ευνοημένου βρεθήκαν ουκ ολίγες φορές όλες οι παραδοσιακά μεγάλες ομάδες.
Χρειάζεται, λοιπόν, πολλή προσπάθεια και σε αυτό το κεφάλαιο για να μη μένουν στο τέλος της ημέρας εκτεθειμένοι άνθρωποι που έχουν μεγάλη προσφορά στα σωματεία και γενικά στον ποδοσφαιρικό μας χώρο.
Κατά τα άλλα, ντέρμπι και μαζί παίκτες και προπονητές πάνε κι έρχονται, σε μια χρονιά όπου κανείς δεν είναι σίγουρος πού θα οδηγήσει και αγωνιστικά και οικονομικά.
Υπάρχει μπόλικο ενδιαφέρον και στους δύο θεσμούς, κυρίως βεβαίως στον μαραθώνιο όπου είναι και τα χοντρά λεφτά και με δεδομένη την αλλαγή που επέρχεται με τις προσθήκες του Γενάρη, κανείς δεν βάζει το χέρι στο Ευαγγέλιο για το ποιαν κατάληξη θα έχουν οι προσπάθειες των μεγάλων ομάδων.
Εξακολουθεί πάντως να αποτελεί ερώτημα, και μάλιστα κυρίαρχο, κατά πόσον η έκβαση στα μεταξύ τους ντέρμπι ή οι αναμετρήσεις με τους μικρομεσαίους  θα αποβούν οι καθοριστικές σε ό,τι αφορά τη θέση και τους βαθμούς που θα συγκεντρώσουν στο τέλος της κανονικής περιόδου…
Αυτό, βεβαίως, μόνο ο χρόνος θα το δείξει.