Δεν είναι φετινή ανακάλυψη, ούτε φετινή διαπίστωση η αλλαγή του ποδοσφαιρικού χάρτη, όπως τον γνωρίζαμε για χρόνια πολλά και μέχρι προ πενταετίας τουλάχιστον.
Όμως, στην τελευταία τριετία, με αποκορύφωμα τη φετινή χρονιά, πολλά άλλαξαν και κυρίως η προοπτική ομάδων που μέχρι και τα τελευταία χρόνια είχαν πορείες αντίθετες…
Υπάρχουν πολλά παραδείγματα με ομάδες που κουβαλούν τεράστια ιστορία και τώρα βρίσκονται στο χείλος του γκρεμού και, αντίθετα, ομάδες που για χρόνια ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, βρίσκονται σε υψηλές πτήσεις και, το κυριότερο, έχουν προοπτικές να παραμείνουν εκεί.
Και η αναφορά αυτή δεν έχει να κάνει μόνο με τη σημερινή ή και χθεσινή  κατηγορία των μεγάλων, αλλά και με τις μικρότερες, όπου βρίσκονται ομάδες με τεράστια ιστορία ή και ομάδες χρονικά νέες, που δείχνουν όμως ότι ηλθαν για να μείνουν.
Αν αρχές της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα μάς έλεγαν κάποιοι ότι λίγα χρόνια αργότερα ο Ολυμπιακός, που τότε χτυπούσε ακόμη και τίτλο και εξασφάλισε τελικά θέση σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, θα ήταν στη σημερινή Β1, με πολλές πιθανότητες να πέσει στην πιο κάτω κατηγορία και με τεράστια οικονομικά προβλήματα να τον κτυπούν, θα φάνταζε σαν κακόγουστο αστείο και όχι σαν μικρή έστω πιθανότητα να επαληθευτεί.
Σε μικρότερο βαθμό ακολουθεί η ενοποιημένη Α.Ε.Πάφος, που στα πρώτα χρόνια της διαδρομής της άφηνε υποσχέσεις για λαμπρό μέλλον και αυτήν την εποχή όχι απλώς υποβιβάζεται, αλλά πιθανόν θα αναστείλει και τη δραστηριότητά της.
Ο Ατρόμητος της Γεροσκήπου και ο ΑΠΟΠ  Κινύρας Πεγειας, και γεύση από σαλόνια πήραν και όνειρα έκαναν, ενώ ειδικά η Πέγεια έγινε η μόνη ομάδα της επαρχίας Πάφου που σήκωσε τρόπαιο.
Περίμενε κανείς ότι σε διάστημα λιγότερο της πενταετίας και οι δυο ουσιαστικά θα σβηνόντουσαν από τον ποδοσφαιρικό χάρτη;
Η ΕΝΠ που μαζί με ΑΠΟΕΛ, Ομόνοια, Ανόρθωση και Απόλλωνα είναι οι ομάδες που από τη στιγμή που αγωνίστηκαν στην Α' Κατηγορία ποτέ δεν υποβιβάστηκαν, κινδυνεύει άμεσα και μάλιστα έχει και αρκετά οικονομικά προβλήματα.
Υπάρχει ακόμη το παράδειγμα του Διγενή Μορφου, που το μέλλον του εξακολουθεί να είναι αβέβαιο και ταυτόχρονα πολλών ομάδων με πλούσια επιτεύγματα στις μικρότερες κατηγορίες, που εδώ και λίγα χρόνια βολοδέρνουν στο αγροτικό ποδόσφαιρο και δεν έχουν τη δυναμική να επιστρέψουν εκεί που για δεκαετίες ήταν η πραγματική τους θέση.
Θέλω να τονίσω ότι σχεδόν σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, εκ των υστέρων, οι παραδοσιακοί ηγέτες των ομάδων παραδέχτηκαν ότι υπέπεσαν σε σωρεία οικονομικών λαθών και ότι δημιούργησαν τεράστια τρύπα για τους διαδόχους τους, που με καμιά δύναμη δεν μπορούσαν να κλείσουν.
Γι' αυτό και πολλοί λύγισαν και έκλεισαν το μαγαζί, ενώ λίαν συντόμως ακολουθούν και άλλοι.
Είναι κρίμα και άδικο ομάδες με τεράστια ιστορία, με κατακτήσεις τίτλων, με κόσμο που έκλαψε από χαρά ή και λύπη γι' αυτές, να κλείνουν ή και να φυτοζωούν μέχρι να κλείσουν οριστικά.
Δεν είναι απόλυτα αναγκαίο να είσαι οπαδός τέτοιων ομάδων, για να αντιληφθείς το μέγεθος του προβλήματος και να μπεις στο πετσί του σκεπτικού και προβληματισμού του πιστού φίλου της ομάδας.
Στην αντίπερα όχθη, υπάρχουν ομάδες που ξεφύτρωσαν στα τελευταία χρόνια και δείχνουν ικανές να παραμείνουν σε υψηλά επίπεδα.
Φέτος είναι ο Ερμής της Αραδιππου ο αξιότερός τους πρεσβευτής, ενώ η ΑΕΚ των Κουκλιών πέτυχε σε λίγα μόνο χρόνια ένα ποδοσφαιρικό θαύμα, ανεξαρτήτως της έκβασης των φετινών της προσπαθειών στα σαλόνια, όπου για πρώτη φορά συμμετέχει.
Υπάρχει, ακόμη, το παράδειγμα της Καρμιώτισσας Πολεμιδιών, που στα τελευταία χρόνια ανεβαίνει κατηγορίες και οδεύει για τη Β1, όμως αν τα καταφέρει και φέτος, ουσιαστικά θα ήταν και στην κατηγορία των μεγάλων, αν δεν επέρχοντο οι περυσινές αλλαγές που χώρισαν στα δυο τη Β' Κατηγορία…
Δυστυχώς, με τα υπάρχοντα οικονομικά κα αγωνιστικά δεδομένα, το σημερινό σχόλιο θα είναι επίκαιρο και σε μια πενταετία, με τη λίστα παραδοσιακών ομάδων που κλείνουν ή φυτοζωούν να μεγαλώνει σε ανησυχητικό βαθμό.
Καλή Κυριακή.