Δεν είναι η πρώτη φορά που το πρωτάθλημα στην Αγγλία και γενικά η φιλοσοφία που επικρατεί εκεί έχει απασχολήσει δημοσιογραφικά και άλλως πως τις υπόλοιπες χώρες.
Δεν το θυμάται κανείς μόνο κατά τη διάρκεια των γιορτών, όπου ουσιαστικά η Αγγλία είναι η μόνη χώρα που η δράση όχι μόνο συνεχίζεται, αλλά είναι και πιο συχνή χρονικά.
Γενικά παρακολουθώντας κανείς τα διαδραματισθεντα και την εξέλιξη του μαραθωνίου, τείνει να συμφωνήσει ότι οι Άγγλοι, είτε μας αρέσει είτε όχι, είναι μια ταχύτητα πιο μπροστά από τους λοιπούς.
Η αντίθεση συναισθημάτων σε κάθε αγωνιστική, η πλείστες των ομάδων και το επίπεδό τους που διεκδικούν τίτλο και Ευρώπη, και κυρίως η αντιμετώπιση επιτυχιών και αποτυχιών, επιβεβαιώνουν του λόγου το αληθές.
Ξεκίνησε με ήττα στο Λονδίνο τις προσπάθειές της η Άρσεναλ και στα μισά της διαδρομής βρίσκεται στην κορυφή.
Η Σίτυ πέρασε από χίλια μύρια κύματα και είναι στους παρυφές της κορυφής, με τεράστια μάλιστα δυναμική.
Η Τσέλσι, με πολλές διακυμάνσεις στην απόδοσή της, δηλώνει παρούσα στο κυνήγι του τίτλου.
Οι ομάδες του Λίβερπουλ, παρά τις πρόσφατες αποτυχίες τους, είναι έτοιμες για υψηλές πτήσεις, ενώ η Γιουνάιτεντ έχει ήδη ένα σημαντικό σερί και δείχνει να ανακάμπτει.
Έχει μπόλικο δρόμο ακόμη το πρωτάθλημα στην Αγγλία, για την ακρίβεια έναν ολόκληρο γύρο με 19 αγωνιστικές.
Πολλά μπορούν να συμβούν και κανείς δεν τολμά να χρίσει φαβορί καμιά ομάδα για την κατάκτηση του φετινού τίτλου.
Στην Κύπρο, το μόνο που θυμίζει... Αγγλία είναι ο έντονος συναγωνισμός για τίτλο και ευρωπαϊκό εισιτήριο.
Κατά τα άλλα υπάρχει διαφορά τεράστια, γι' αυτό και παρουσιάζονται στα γήπεδα και έξω από αυτά τα ρεζιλίκια στα οποία γινόμαστε μάρτυρες σχεδόν κάθε αγωνιστική.
Πού να δεχθεί ο οπαδός του ΑΠΟΕΛ και της Ομόνοιας ξεκίνημα με ήττα στο ΓΣΠ και μάλιστα όχι σε αγώνα ντέρμπι, και πώς να χωνέψει δυο συνεχόμενες ήττες σε κρίσιμες αναμετρήσεις;
Λαϊκό δικαστήριο θα στηνόταν και θα έτριζε η καρέκλα του όποιου προπονητή καθόταν στον πάγκο τους.
Δεν δεχόμαστε εύκολα την ήττα, ειδικά όταν είμαστε οπαδοί ή παράγοντες των παραδοσιακά μεγάλων ομάδων.
Γι' αυτό, είτε τα φορτώνουμε στο παρασκήνιο είτε ζητούμε εξιλαστήρια θύματα, και με τη μεγαλύτερη ευκολία αποπέμπουμε τούς κατ' εμάς υπευθύνους των πρόσκαιρων αποτυχιών.
Το έχουμε γράψει αρκετές φορές απ' αυτήν εδώ τη στήλη, ότι γενικά ως λαός δεν έχουμε υπομονή και αυτό μεταφέρεται ασφαλώς και στον ποδοσφαιρικό μας χώρο.
Στο κεφάλαιο αυτό, στο πώς αντιμετωπίζουμε δηλαδή τα πράγματα και γενικά το ποδόσφαιρο ως άθλημα, έχουμε πολλή απόσταση να διανύσουμε.
Δεν αλλάζει από τη μια στιγμή στην άλλη η νοοτροπία που μας διακατέχει.
Είτε έτσι μας έμαθαν οι παράγοντες της ομάδας μας, είτε έτσι μας έμαθε η ίδια η καθημερινότητα στην Κύπρο, η ουσία είναι ότι απέχουμε πολύ από όλα όσα παρακολουθούμε κάθε βδομάδα στο εξωτερικό και ειδικά στην Αγγλία.
Και δυστυχώς, και στο κεφάλαιο αυτό οι προοπτικές δεν είναι ευοίωνες, και όσο προχωρεί ο μαραθώνιος, τα πράγματα θα γίνονται ακόμη χειρότερα από όλες τις απόψεις και πλευρές…