Είναι πραγματικά απίστευτο αυτό που συμβαίνει στην Ανόρθωση στο κεφάλαιο τεχνική ηγεσία σε συνδυασμό με την προσπάθεια κατάκτησης τίτλου στις εγχώριες διοργανώσεις και βεβαίως πετυχημένης παρουσίας στην Ευρώπη.
Από την αποχώρηση του Τιμούρ Κετσπάγια τον Μάρτιο του 2009, κανένας προπονητής δεν στέριωσε στον πάγκο της Ανόρθωσης, κανέναν τίτλο δεν πανηγύρισε η ομάδα της Αμμοχώστου και ποτέ ξανά δεν πλησίασε στην Ευρώπη, στο Έπος του 2008.
Στον πάγκο κάθισαν σε λιγότερο από μια πενταετία, ούτε λίγο ούτε πολύ, 11 προπονητές.
Από τον Νίκο Νικολάου μέχρι και τον Ζόρζε Κόστα, πρόλαβαν για μικρό ή μεγάλο σχετικά διάστημα να κοουτσάρουν την κορυφαία ομάδα της δεκαετίας του '90 άλλοι εννέα προπονητές.
Κανένας από αυτούς δεν κατάφερε αυτό που επιθυμούσε η διοίκηση και ο κόσμος της ομάδας.
Η «Κυρία» παραμένει σε εποχή αποχής από τους τίτλους και αν ούτε φέτος κατακτήσει πρωτάθλημα ή κύπελλο, θα συμπληρώσει μια εξαετία λειψυδρίας.
Αυτό το φαινόμενο παραπέμπει στη δεκαετία του '80, που ήταν και η μοναδική στην ένδοξη ιστορία της Ανόρθωσης που δεν πανηγύρισε ούτε πρωτάθλημα ούτε κύπελλο.
Λες και μετά τη φυγή Κετσπάγια από την τεχνική ηγεσία και Ανδρέα Παντελή από την προεδρία, κάποιος πάτησε ένα κουμπί και άλλαξαν άρδην τα μέχρι τότε δεδομένα και η ομάδα γενικώς έκανε τεράστια οπισθοχώρηση.
Είναι πολλά τα χρονιά χωρίς τίτλο, είναι πολλοί οι προπονητές που κάθισαν στον πάγκο, είναι πολλές οι διοικήσεις που άλλαξαν, όμως αποτέλεσμα αντάξιο της ιστορίας και της δυναμικής της Ανόρθωσης δεν επιτεύχθηκε.
Η... κατάρα ή το φάντασμα του Τιμούρ πλανώνται πάνω από το «Αντώνης Παπαδόπουλος» για μια πενταετία που θεωρείται και είναι από όλες τις πλευρές η χειρότερη της σύγχρονης ιστορίας της Ανόρθωσης.
Είχα την τιμή και τη χαρά να ζήσω από κοντά όλα τα ματς της Ανόρθωσης και εντός και εκτός έδρας στην επική πορεία του 2008 και ταυτόχρονα να ζήσω την ψυχολογία του μέσου οπαδού της.
Είναι αλήθεια αυτό που τονίζουν όλοι στην ομάδα, ότι Ανόρθωση για τον κόσμο της σημαίνει κάτι πολύ περισσότερο από μια, μεγάλη έστω, ομάδα.
Είναι αλήθεια ότι θεωρούν την Ανόρθωση σαν έπαλξη αγώνων πολλών, για δεκαετίες ολόκληρες, και την Έχουν βαθιά ριζωμένη στην καρδιά τους.
Γι΄ αυτό χαίρονται διπλά στις επιτυχίες και πικραίνονται πολλαπλά στις αποτυχίες.
Το δυστύχημα για τη σημερινή Ανόρθωση είναι ότι σε κανένα σημαντικό τομέα δεν έχει τη δυναμική που είχε από στις αρχές της δεκαετίας του '90 μέχρι και το 2008.
Ούτε αγωνιστικά ούτε οικονομικά ούτε στο κεφάλαιο τεχνική ηγεσία υπάρχουν οι απαιτούμενες προοπτικές για να την εμπιστευθεί ο πιστός οπαδός της. Δεν ισχυρίζομαι ότι είναι χαμένη και η φετινή χρονιά· αυτό που φαίνεται, με τα υπάρχοντα δεδομένα, είναι ότι δεν υπάρχει η δυναμική για να επανέλθει σε ψηλές πτήσεις και ειδικά να στεφθεί πρωταθλήτρια μετά από έξι χρόνια.
Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα και αυτοί που χαϊδεύουν τα αφτιά του μεγάλου της κόσμου, κακό περισσότερο εξακολουθούν να κάνουν παρά καλό στην ομάδα γενικά.
Η οικονομική κατάσταση, είναι παραδεχτό από όλους, είναι η χειρότερη στην ιστορία του συλλόγου.
Αυτό, ασφαλώς, επηρεάζει αρνητικά την ψυχολογία αλλά και τις προσπάθειες που καταβάλλονται για επάνοδο σε λεωφόρους επιτυχιών.
Αγωνιστικά, ο κόσμος έμαθε, για μια δεκαπενταετία γεμάτη, να μην ικανοποιείται με τίποτα άλλο παρά με κατάκτηση πρωταθλήματος.
Τα υπόλοιπα είναι λόγια για λαϊκή κατανάλωση.
Κάποιοι, χαρακτήρισαν την περσινή περίοδο, με κομψό τρόπο, μη αποτυχημένη.
Αν ρωτήσετε τον απλό οπαδό της ιστορικής ομάδας, θα σας πει ότι ήταν από τις πιο αποτυχημένες σε Κύπρο και Ευρώπη από το 1994 και εντεύθεν.
Το ερώτημα που πλανάται είναι κατά πόσον η ομάδα της Αμμοχώστου θα μπορέσει να επανέλθει εκεί που τη θέλει ο περήφανος κόσμος της.
Δυστυχώς, τα σημεία των καιρών και τα υφιστάμενα δεδομένα δεν είναι ιδιαιτέρως αισιόδοξα για την Ανόρθωση.
Καλή Κυριακή να έχετε.