Είναι σχετικά νωρίς για να σκέφτεται κανείς την περίοδο των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων που θα έχουν οι ομάδες μας, όμως, αν με το καλό κάποιες περάσουν σε ομίλους ή ακόμη και στον τέταρτο προκριματικό γύρο, θα δηλώσουν υποχρεωτικά σαν έδρα τους το ΓΣΠ. Πώς θα τους φιλοξενήσει, πότε θα αγωνίζονται και αν αντέχει τόσα ματς ο χλοοτάπητάς του, είναι ερωτήματα που θα θέλουν απαντήσεις μέσα στον μήνα Ιούλιο.

Τα αναφέρω σχετικά νωρίς, για να υπενθυμίσω το τεράστιο γηπεδικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε για δεκαετίες ολόκληρες και ειδικά στους ευρωπαϊκούς μας αγώνες. Το όλο σκηνικό θυμίζει κάτι από Άγιο Μαρίνο, Μάλτα, Λουξεμβούργο και γενικά τις ουραγούς σε βαθμολογία και ποδοσφαιρικό επίπεδο χώρες της Ηπείρου.
Η Λεμεσός για παράδειγμα, αν ΑΕΛ και Απόλλων εξασφαλίσουν ευρωπαϊκό εισιτήριο και κάνουν την εμφάνισή τους στον τέταρτο προκριματικό γύρο, θα μετακομίσει στην πρωτεύουσα.

Κι αν οι αιώνιοι ή και η Ανόρθωση αλλά και ο Έρμης κάνουν κάτι παρόμοιο, έχω την άποψη ότι δεν θα υπάρχει προηγούμενο στην ιστορία των ευρωπαϊκών διοργανώσεων, με τρεις η και τέσσερεις ομάδες σε τέτοιο επίπεδο να έχουν κοινή, υποχρεωτικά έστω, έδρα… Πολλοί θα ισχυριστούν ότι μέχρι τώρα δεν έχει συμβεί ξανά να έχουμε πέραν των δυο ομάδων ένα μόλις σκαλί πριν από την είσοδό τους στους ομίλους.
Μη μας διαφεύγει το γεγονός ότι φέτος θα έχουμε επιπρόσθετο εκπρόσωπο και, κυρίως, δυο θέσεις στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Γενικά, όμως, το γηπεδικό στη γενικότερή του μορφή εξακολουθεί να αποτελεί τεράστιο πρόβλημα στον ποδοσφαιρικό μας χώρο. Η Λεμεσός ταλαιπωρείται και το πρόβλημα θα διογκωθεί στα αμέσως επόμενα χρόνια. Πλείστα γήπεδα δεν παρέχουν ασφάλεια και σε άλλα χρειάζεται κανείς κιάλια για να δει καθαρά την κάθε φάση, κυρίως στη μακρινή από τη θέση που βρίσκεται εστία…

Η πρόσβαση, η αποχώρηση αλλά και η ίδια η παρουσία του οπαδού-πελάτη καμιά σχέση δεν έχει με αυτά που συμβαίνουν στην Ευρώπη και γινόμαστε μάρτυρες, δημοσιογράφοι, παράγοντες, ακόμα και ο απλός οπαδός.
Εδώ, σε κάθε ματς, κυρίως ντέρμπι, ακόμα και στο ΓΣΠ ξεκινά μια μίνι Οδύσσεια για τον οπαδό που θέλει να το παρακολουθήσει.

Από πού θα πάει, πού θα σταθμεύσει, αν θα βρει τη θέση του άδεια, αν θα είναι καθαρή και, τέλος, πώς θα αποχωρήσει και τι ώρα θα φτάσει στο σπιτάκι του. Δεν νομίζω να μην απασχολούν όλα αυτά τον κάθε οπαδό, άσχετα αν στη διάρκεια του ματς προσωρινά τα ξεχνά.

Την ίδια στιγμή, στη λοιπή Ευρώπη, στη μεγαλύτερη έκτασή της τουλάχιστον, ο οπαδός πάει στο παρά πέντε γήπεδο, βρίσκει άνετα τη θέση του και κυρίως κενή, και όταν ολοκληρωθεί το ματς, σε διάστημα μόνο λίγων λεπτών είναι έξω από το γήπεδο και σύντομα στον προορισμό του. Γι' αυτό και όταν είμαστε στο εξωτερικό, διερωτόμαστε πώς συμβαίνει στην Ισπανία, στην Αγγλία, στη Γερμάνια και αλλού, να αδειάζουν οι εξέδρες και ο πέριξ του γηπέδου χώρος σε διάστημα ελάχιστων λεπτών. Είναι απλώς επειδή υπάρχουν οι αναγκαίες προσβάσεις και ταυτόχρονα οι νόμοι τηρούνται με θρησκευτική ευλάβεια.
Ενώ στη νήσο Κύπρο;