Είναι γενικά παραδεχτό ότι ως λαός δεν έχουμε την υπομονή που χρειάζεται σε πολλά θέματα, ακόμα και της καθημερινότητας.
Θέλουμε κάτι, το απαιτούμε εδώ και τώρα.
Όταν δεν γίνει αυτό, κατεβάζουμε τα μούτρα μας και αντιδρούμε σαν μωρά παιδιά που τους πήραν το παιχνίδι τους…
Ισχύει και στον ποδοσφαιρικό χώρο και μάλιστα με παραδείγματα που έχουν αφήσει ιστορία.
Και, δυστυχώς, η ανυπομονησία των διοικούντων έχει άμεση επίδραση στην ψυχολογία του απλού οπαδού και βεβαίως ισχύει και το αντίθετο.
Όποιος και αν επηρεάζει πρώτος και πιο πολύ, η ουσία είναι ότι συνήθως το αποτέλεσμα δεν είναι και το προσδοκώμενο για την ομάδα.
Κρίθηκαν διοικήσεις, προπονητές και παίκτες από κάποια αποτελέσματα και κάποιες εμφανίσεις.
 Αντίθετα, θεοποιήθηκαν πριν δείξουν την αξία τους από τους ίδιους ανθρώπους, κάποιοι που ήρθαν με βαρύ ιστορικό, αλλά είδον και απήλθον…
Ακόμη και στη φετινή περίοδο υπάρχουν παραδείγματα και των δύο όψεων του νομίσματος.
Κι αυτό ισχύει κυρίως στις μεγάλες ομάδες που και κόσμο και απαιτήσεις έχουν και ασφαλώς τα ρεπορτάζ τους είναι στην επικαιρότητα σε καθημερινή βάση, για ευνόητους λόγους.
Φέρτε στο μυαλό πόσες φορές προπονητές ήταν στην πόρτα της εξόδου και την υστάτη παρέμειναν και μετατράπηκαν από αποδιοπομπαίοι σε ήρωες …
Πόσες φορές δεν συνέβη και το αντίθετο, και με προπονητές και με παίκτες και με διοικήσεις;
Κυρίως, πόσες ήταν οι περιπτώσεις που η ανυπομονησία, όταν μετατράπηκε σε λαϊκό δικαστήριο, δεν ζημίωσε σε μεγάλο βαθμό την ίδια την ομάδα;
Δεν ισχυρίζεται κανένας ότι όλοι αυτοί που αντιδρούν, κρίνουν και κατακρίνουν και κυρίως ζητούν κεφάλια επί πίνακι, θέλουν το κακό της ομάδας τους.
Αντίθετα, οδηγούνται -από την παθολογική πολλές φορές αγάπη που τρέφουν γι΄ αυτή- σε ενέργειες που αποβαίνουν στο τέλος της ημέρας ζημιογόνες για την ομάδα τους.
Η ουσία είναι ότι κάθε χρόνο όλο και σε κάποια ή και κάποιες μεγάλες ομάδες θα παρατηρείται αυτό το φαινόμενο.
Και από τη στιγμή που στατιστικώς καμιά ομάδα δεν δημιούργησε τη δική της κυριαρχία από το 2000 και εντεύθεν στις εγχώριες διοργανώσεις, η επιθυμία για παραμονή στην κορυφή και για κατακτήσεις τίτλων θα γίνεται ολοένα και πιο έντονη και λογικά θα συντηρεί αντιδράσεις που ζήσαμε ή και που ζούμε και στη φετινή περίοδο.
Τα αναφέρω όλα αυτά γιατί, ειδικά στη φετινή περίοδο, κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος για την πορεία που θα έχει η ομάδα του στο άμεσο μέλλον και ειδικά για το πού θα καταλήξει τον Μάη μήνα…
Είναι λεπτές και οι ισορροπίες, αλλά και οι βαθμολογικές διαφορές των παραδοσιακά διεκδικητών, άρα εύκολα μπορεί κάποιος είτε να κάνει το βήμα αναρρίχησης είτε να σκοντάψει και να προσπεραστεί από πολλούς που καραδοκούν.
Αυτό πρέπει να έχουμε όλοι στο μυαλό και να αναμένουμε σε βάθος χρόνου την εξέλιξη ενός μαραθωνίου, για τον οποίο πολλές φορές έχουμε γράψει σε αυτήν εδώ τη στήλη ότι, όπως εξελίσσεται, πιθανόν να αποδειχθεί ο πιο συναρπαστικός του αιώνα που διανύουμε.
Άρα, επιβάλλεται υπομονή από όλους μας, όποιο πόστο και αν κατέχουμε.