Κανένας δεν αμφισβητεί ότι για να διατηρείται στο γκρουπ των μεγάλων της όποιας χώρας και σε όποιο άθλημα μια ομάδα, πολλοί στην πορεία προσέφεραν και έβαλαν τη σφραγίδα τους για να συνεχιστεί το οδοιπορικό.
Στην ποδοσφαιρική Κύπρο, οι διαχρονικά πραγματικά μεγάλες ομάδες είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού.
Κέρδισαν αυτόν τον τιμητικό τίτλο, όχι επειδή έτυχε να είχαν ιδρυθεί πιο νωρίς από άλλες που ακολούθησαν, ή γιατί έκαναν κάποιες επιτυχίες αραιά και πού, αλλά γιατί σταθερά ήταν στην ελίτ, αγωνιστικά, οικονομικά και όχι μόνο, γι' αυτό απέκτησαν και μπόλικο κόσμο.
Ο ΑΠΟΕΛ βρίσκεται σε περίοπτη θέση σε αυτήν τη μικρή αλλά τιμητική λίστα.
Έχει τους περισσοτέρους τίτλους σε πρωταθλήματα και κύπελλα, και διαχρονικά μια εντυπωσιακή πορεία.
Στα τελευταία χρόνια, ξέφυγε από τα στενά κυπριακά σύνορα και με τις εντυπωσιακές του παρουσίες στην Ευρώπη, έθεσε τον πήχη όσο πιο ψηλά μπορούσε και γι' αυτό η επιτυχία ειδικά του 11-12, πολύ πιθανόν να μην επαναληφθεί ποτέ από καμιά κυπριακή ομάδα.
Στη σύγχρονη ιστορία του ΑΠΟΕΛ, ο αποχωρών πρόεδρος Φοίβος Ερωτοκρίτου ήταν ο άνθρωπος που άφησε τη σφραγίδα του και μαζί με τους εκάστοτε συνεργάτες του, ασφαλώς και στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι, θεωρούνται οι πιο πετυχημένοι όλων των εποχών.
Πολλοί διαφώνησαν με χειρισμούς του ιδίου σε αρκετά θέματα.
Άλλοι θεωρούν ότι αν δεν ήταν ο Γιοβάνοβιτς στον πάγκο, πιθανόν να μη γράφονταν τα δυο ποδοσφαιρικά έπη.
Κανείς, όμως, δεν διαφωνεί ότι ο Φοίβος ήταν ο πιο πετυχημένος πρόεδρος στην 87χρονη ιστορία των γαλαζοκιτρίνων.
Θεωρώ ότι δίδυμο σαν τους Φοίβο και Ιβάν δεν πέρασε ποτέ ξανά από τον ΑΠΟΕΛ.
Υπό αυτήν την έννοια, η παρακαταθήκη που αφήνει φεύγοντας από την προεδρία είναι και βαριά και πολύ σημαντική.
Το ίδιο βαριά όπως στην περίπτωση της αποχώρησης Ιβαν Γιοβάνοβιτς, που από την επομένη κιόλας άρχισαν οι συγκρίσεις με τον αντικαταστάτη του.
Κέρδισε τα πάντα στην πενταετή παρουσία του στην προεδρία ο Φοίβος.
Κι αυτοί ακόμα που κάποια στιγμή τον έστησαν στον τοίχο, παραδέχονται ότι τα όποια λάθη έγιναν, θεωρούνται σταγόνα στον ωκεανό συγκριτικά με την προσφορά του και τις επιτυχίες σε αυτήν την πενταετία.
Όταν τον Απρίλιο του 2009, στην πρώτη του χρονιά στην προεδρία, μιλούσε στο Ράδιο ΠΡΩΤΟ και έλεγε και το πίστευε, ότι ανταλλάζει 5 τίτλους πρωταθλήματος με μια παρουσία σε ομίλους του Τσιαμπιονς Λιγκ, και λίγους μήνες αργότερα είδε να κουνιέται το σεντόνι για πάρτη του ΑΠΟΕΛ, αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα και το μέγεθος της επιτυχίας και την περηφάνια που ο ίδιος ένιωθε στο Λονδίνο, στο Πόρτο, στην Αγία Πετρούπολη, στη Μαδρίτη και όπου αλλού ταξίδεψε ο ΑΠΟΕΛ και το 08-09, αλλά κυρίως στη δεύτερη περίπτωση, το 11-12…
Είναι γνωστό ότι η ιστορία γραφεί και δεν ξεγράφει.
Και όσοι προσέφεραν από οποιοδήποτε πόστο, παραμένουν μια ζωή στη λίστα των κορυφαίων ανάμεσα στους καλούς.
Σε αυτήν την κατηγορία, ασφαλώς και ο Φοίβος Ερωτοκριτου θα έχει περίοπτη θέση και δίπλα σε αυτόν οι στενοί του συνεργάτες και γενικά όλοι όσοι έφεραν στην ομάδα τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της.