Είναι και αντιφατικό και συνάμα προκλητικό, να ασχολούμαστε με πολλά θέματα Βυτίνας και κυρίως ασήμαντα για τον ποδοσφαιρικό μας χώρο και να εξακολουθούμε να αφήνουμε κάτω από το χαλί τα πραγματικά και σημαντικά, που πρώτα αυτά έπρεπε εδώ και χρόνια να είχαμε λύσει.
Αναφέρομαι στο υπέρτατο θέμα που αφορά στα της υγείας των αθλητών στον αγωνιστικό χώρο και την άμεση επέμβαση των παρευρισκομένων υπευθύνων για τέτοια περιστατικά.
Θυμίζω ότι στις δεκαετίες '80 και '90 θρηνήσαμε ανθρώπινες ζωές και υποτίθεται ότι ελάβαμε μέτρα, για να μην επαναληφθούν παρόμοια ή άλλα περιστατικά στα γήπεδά μας.
Μάλιστα, όλα όσα αφορούν τα της υγείας, της πρόληψης και της θεραπείας των αθλητών, υποτίθεται ότι έχουν περάσει στο καταστατικό, το οποίο κάθε χρόνο αποστέλλει η Ομοσπονδία στα σωματεία-μέλη της.
Και, όμως, όπως κατήγγειλε στην εκπομπή του Ράδιο ΠΡΩΤΟ, «Βραδινό Ντέρμπι», ο πρόεδρος του ΠΑΣΠ, Σπύρος Νεοφυτίδης, δημιουργήθηκε μεγάλο πρόβλημα με τραυματισμό ποδοσφαιριστή σε αγώνα μικρών κατηγοριών και τελικά μεταφέρθηκε, άκουσον-άκουσον, από τον ίδιο του τον πατέρα στο νοσοκομείο για τα περαιτέρω.
Είτε δεν υπήρχαν οι αρμόδιοι για τέτοια περιστατικά είτε δεν κατάλαβαν το μέγεθος του προβλήματος του αθλητή, η ουσία είναι ότι άλλος ένας νεαρός παίκτης κινδύνεψε, και μάλιστα άμεσα, να πάθει τεράστια ζημιά.
Υποτίθεται ότι για να ξεκινήσει ένας αγώνας, πρέπει να υπάρχουν στο γήπεδο όλοι όσοι είναι εντεταλμένοι σε σημαντικές αποστολές.
Είτε αυτοί είναι αστυνομική δύναμη είτε τραυματιοφορείς είτε, κυρίως, ο γιατρός του σταδίου και, βεβαίως, το ασθενοφόρο.
Δεν μπορεί στο έτος 2013, σε οποιαδήποτε κατηγορία της ΚΟΠ, να απουσιάζει κάποιος από το παζλ που συνθέτει την ιατρική ομάδα, την ομάδα δηλαδή που στα έκτακτα περιστατικά όπως αυτό που αναφέραμε πιο πάνω, θα πρέπει να δρα και άμεσα και σωστά, για να προλαβαίνει τα χειρότερα.
Δεν νοείται να ασχολούμαστε με τις φανέλες και τις διαφημίσεις σ' αυτές, ή  με το αν άργησαν δύο λεπτά κάποιες ομάδες να εισέλθουν στον αγωνιστικό χώρο, και να περνούμε στο ντούκου το σοβαρότερο των σοβαρών θεμάτων που θα έπρεπε να είναι το νούμερο ένα στη σχετική ατζέντα.
Δεν ξέρω γιατί πολλές ομάδες, ακόμη και στον χώρο του αγροτικού ποδοσφαίρου, ρισκάρουν με τη μη παρουσία πλήρους ιατρικής ομάδας ή  έστω ενός γιατρού, που να είναι γνώστης των πιο απλών περιστατικών που μπορούν να συμβούν στη διάρκεια διεξαγωγής ενός αγώνα.
Δυστυχώς, ο εφιάλτης παραλίγο να ξυπνήσει και πάλι.
Αυτήν τη φορά την γλιτώσαμε, την επόμενη ή στις επόμενες θα τα καταφέρουμε;
Βεβαίως γι' αυτό το γεγονός, ευθύνη φέρουν όχι μόνο τα σωματεία και οι παράγοντές τους, αλλά και κάποιοι διαιτητές ή και παρατηρητές που επιτρέπουν να ξεκινήσει ένας αγώνας χωρίς να υπάρχουν στο γήπεδο αυτοί που έχουν άμεση σχέση με την πρόληψη ή και θεραπεία τέτοιων περιστατικών.
Είναι αδιανόητο να συζητάμε για οικονομικό κόστος, όσο δύσκολη και αν είναι η εποχή που διερχόμαστε, γιατί απλώς υπεράνω όλων είναι, ή πρέπει να είναι, η ανθρώπινη ζωή.
Πραγματικά ελπίζουμε να είναι το τελευταίο περιστατικό που ζήσαμε στα γήπεδά μας.