Οι συχνές αλλαγές που επέρχονται μετά το τέλος κάθε αγωνιστικής στον φετινό μαραθώνιο, αλλάζουν ουσιαστικά και την ψυχολογία του απλού οπαδού, αλλά και τους τίτλους που τις συνοδεύουν στον Τύπο. Μόλις εφτά αγωνιστικές έχουν περάσει και αν ρίξει κανείς μια ματιά στο τι έχει γραφτεί και αν φέρει στο μυαλό του το τι έχει ειπωθεί, ασφαλώς και θα αναρωτιέται αν όντως η εύκολη αλλαγή στις τοποθετήσεις όλων αυτών που έχουν σχέση με τα του ποδοσφαιρικού μας χώρου έχουν δόση υπερβολής ή αλήθειας.

Είναι γεγονός ότι, με τη συμπλήρωση των πρώτων στροφών του πρωταθλήματος, είχαμε και για κάθε ομάδα άποψη, θετική ή και αρνητική   δεν έχει και τόσο σημασία. Η ουσία είναι ότι, πριν αλέκτορα φωνήσαι, και στις δυο περιπτώσεις την πατήσαμε. Θυμίζω τι γραφόταν για σχεδόν όλες τις παραδοσιακά μεγάλες του μαραθωνίου και τι γράφεται σήμερα. Μιλάμε για στροφή πολλών μοιρών και για άμεση διάψευση σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα.
Μια νίκη σε ντέρμπι για τον ΑΠΟΕΛ κόντρα στην Ανόρθωση, ήταν ικανή να αλλάξει τους τίτλους, όπως και η άνετη νίκη της Ομόνοιας επί της Δόξας.

Για τον Ερμή δεν το συζητώ, γιατί υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που αναμένουν να ξεφουσκώσει…
Την ΑΕΚ μετά τα πρώτα ντέρμπι την κάναμε υπερομάδα και τον Ελευθερόπουλο προπονητάρα και τώρα τα γυρίζουμε. Τον Βιντιγκάλ τον δοξάζαμε και σε λίγες εβδομάδες τον αποκαθηλώσαμε.

Είχαμε ερωτηματικό για τον Απόλλωνα αν θα τα καταφέρει σε δυο ταμπλό και τώρα τον θεωρούμε πρώτο φαβορί για τον τίτλο. Την Ανόρθωση πότε την ανεβάζαμε και πότε την ρίχναμε στο καναβάτσο. Και για να τελειώσω με τους αιώνιους της πρωτεύουσας, θυμίζω ότι κάποιοι θεωρούσαν ότι δεν έχουν υπόθεση για τίτλο και πιθανόν να δυσκολευτούν για να βγουν στην Ευρώπη.

Ζητούσαν την κεφαλή του Σαβέβσκι οι μεν, και μετριότητες χαρακτήριζαν τους πλείστους νεοφερμένους οι δε.
Τώρα, άλλαξαν τα δεδομένα και γύρισε ο τροχός. Μέχρι, βέβαια, την επόμενη αποτυχία ή και επιτυχία κάποιων, που θα δώσει και πάλι τροφή για ανάλογους τίτλους ή και ανάλογες τοποθετήσεις από επώνυμους και απλούς οπαδούς.
Γράψαμε αρκετές φορές σε αυτήν εδώ τη στήλη, ότι από τη στιγμή που όλοι αποκαλούμε το πρωτάθλημα, μαραθώνιο, πρέπει να αναμένουμε να περάσουν αρκετές αγωνιστικές για να βγάλουμε τη γλώσσα μας περίπατο.
Δυστυχώς, συνεχίζουμε να μην έχουμε υπομονή, είτε απλοί οπαδοί είμαστε είτε και παράγοντες που επηρεαζόμαστε από την κοινή γνώμη και προτρέχουμε των γεγονότων, μένοντας πολλές φορές εκτεθειμένοι.

Δεν μάθαμε από τα παθήματα προηγούμενων χρόνων, όπου και στα ψηλά και στα χαμηλά υπήρχαν αρκετές ανατροπές και εξακολουθούμε εύκολα να ανεβάζουμε και ευκολότερα να κατεβάζουμε προπονητές, διοικήσεις και γενικά ομάδες. Το αρχαίο ρητό, «μηδένα προ του τέλους μακάριζε», πολλοί δεν το έχουν υπόψη, ή δεν θέλουν να αντιληφθούν τη σημασία του. Όποιο από τα δύο και αν συμβαίνει, η ουσία είναι πως ό,τι ισχύει σε όλους τους τομείς της ζωής μας, ασφαλώς ισχύει και για τον ποδοσφαιρικό μας χώρο… Αυτά για τους αθεράπευτα βιαστικούς και αυτοαποκαλούμενους επαΐοντες του ποδοσφαιρικού μας χώρου.