Θεωρώ πολύ σημαντική εξέλιξη την εισήγηση του προέδρου της ΚΟΠ Κώστα Κουτσοκούμνη που αφορούν στον κεντρικό έλεγχο των τηλεοπτικών δικαιωμάτων από το 2016, οπόταν ουσιαστικά λήγουν τα υφιστάμενα συμβόλαια των σωματείων.
Οικονομικά, όπως αναλύθηκε από τον πρόεδρο της Ομοσπονδίας, συμφέρει τα ίδια τα σωματεία.
Περισσότερη όμως ανάσα θα πάρουν σε τέτοια περίπτωση οι χιλιάδες συνδρομητές, πολλοί εκ των οποίων αυτήν τη στιγμή πληρώνουν τριψήφιο αριθμό τον μήνα σε ευρώ για να έχουν πρόσβαση στις διάφορες πλατφόρμες.
Ήταν μια κίνηση που έπρεπε να γίνει από καιρό· όμως, έστω αργά, πρέπει να τεθεί σε εφαρμογή, γιατί ειδικά σε τέτοια εποχή και το κάθε ευρώ έχει αξία.
Βεβαίως υπάρχει χρόνος για να το μελετήσουν το όλο θέμα οι άμεσα ενδιαφερόμενοι, όμως στην τελική απόφαση που θα λάβουν, θα πρέπει να σκεφτούν και τον απλό οπαδό και ταυτόχρονα συνδρομητή.
Κάτι που δεν ισχύει στις περιπτώσεις με άτομα που έχουν πρόβλημα μετακίνησης, που βρίσκονται για παράδειγμα σε αναπηρικό καροτσάκι.
Είναι μέρες ραδιομαραθωνίου και η σκέψη, έστω για λίγο, στρέφεται σ΄ αυτούς που υποφέρουν και έχουν ανάγκη στήριξης, μα πάνω απ΄ όλα έμπρακτης αγάπης.
Δυστυχώς, το ενδιαφέρον των πλείστων και πρόσκαιρο είναι και επιφανειακό.
Αναφέρομαι κυρίως σε αυτούς που έχουν τη δύναμη να βοηθήσουν αυτής της κατηγορίας συνανθρώπους μας, που όμως, όταν σβήσουν οι προβολείς και αποχωρήσουν οι κάμερες, το κεφάλαιο αυτό τελειώνει γι΄ αυτούς.
Ακόμη και στον χώρο του αθλητισμού και ειδικά στα ποδοσφαιρικά γήπεδα, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, δεν προσφέρεται για παρακολούθηση αγώνων από άτομα που έχουν αναπηρικό πρόβλημα.
Όταν μας συμφέρει, επικαλούμαστε την Ευρώπη και ό,τι συμβαίνει σε αυτή.
Στο κεφάλαιο αυτό, οι πλείστες χώρες ήταν έτοιμες από τη δεκαετία του ΄80.
Εμείς, όπως σε πολλά άλλα σημαντικά θέματα, απλά ακολουθούμε, αλλά δυστυχώς ακόμη έχουμε πολλά και να μάθουμε και να κάνουμε.
Η δικαιολογία από πολλά σωματεία ότι δεν έχουν τον έλεγχο των γηπέδων που αγωνίζονται, δεν στέκει γιατί απλά με μια κίνηση και με πολύ λίγο κόστος, θα μπορούσαν να μετατρέψουν σε πράξη το αυτονόητο.
Δεν γίνεται, δεν υπάρχει πουθενά αλλού, τέτοια αδιαφορία ή και μη συμμόρφωση με τους διεθνείς κανονισμούς.
Εδώ, επαγγελματίας αθλητικός συντάκτης, ο φίλος και συνάδελφος Άκης Κυριάκου, δεν έχει πρόσβαση να κάνει τη δουλειά του στα πλείστα γήπεδα της Κύπρου.
Μίλησαν και μιλούν πολλοί για τη γάγγραινα του ρατσισμού.
Αυτό είναι ένας είδος ρατσισμού και μάλιστα χρονολογείται από πολλές δεκαετίες.
Στο εξωτερικό, ο οποιοσδήποτε θέλει να πάει γήπεδο, και τη θέση του έχει και την πρόσβαση για να τη βρει.
Εδώ, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων, οι έχοντες πρόβλημα μετακίνησης, μένουν σπίτι και βλέπουν από την τηλεόραση ή ακούν από το ραδιόφωνο το ματς που τους ενδιαφέρει.
Μέσα στις τόσες προσπάθειες για αλλαγές που συζητούνται στο τελευταίο διάστημα, κάποιος έπρεπε να θέσει και μάλιστα ψηλά στην ιεραρχία και το θέμα αυτό.
Κι ύστερα κάποιοι διαμαρτύρονται γιατί δεν τους επιτρέπεται να δώσουν ματς ευρωπαϊκά στην έδρα τους.
Αυστηρά και ηθικά να μιλήσουμε, ούτε στο κυπριακό πρωτάθλημα έπρεπε να τους επιτρέπεται να αγωνίζονται…