Πολύ σωστά το έθεσε ο πρόεδρος της Ανόρθωσης το θέμα που αφορούσε στην οικονομική  βοήθεια παραγόντων προς τις ομάδες που διοικούν. Βεβαίως ο κ. Πουλλαΐδης μιλούσε σε συγκέντρωση φίλων της ομάδας του και ασφαλώς μιλούσε για τον εαυτό του.
Και όντως πολλοί, ακόμη και σήμερα, θεωρούν κάποιους οικονομικά εύρωστους παράγοντες ότι από μόνοι τους είναι ικανοί να σώσουν την ομάδα. Ασφαλώς και δεν είναι έτσι τα πράγματα και βεβαίως η εποχή των χρυσών αγελάδων έχει περάσει ανεπιστρεπτί.
Η αλήθεια, όμως, είναι ότι για να σχηματίσει αυτή την εντύπωση ο απλός οπαδός, φταίνε πολλοί παράγοντες που ηγούνταν των μεγάλων κυρίως σωματείων μέχρι ακόμη και στα πρόσφατα χρόνια, και που έδιναν την εντύπωση με τις δηλώσεις αλλά και τα έργα τους ότι διαθέτουν μια πηγή που ποτέ δεν στερεύει και πως όσα και να ξοδέψουν θα βρουν τον τρόπο να τα ξοφλήσουν και φεύγοντας να μη δημιουργηθεί οικονομική τρύπα για τους διαδόχους τους στο διοικητικό πηδάλιο.
Γι΄ αυτό και όταν αποχώρησαν και άφησαν πίσω τους καμένη γη, οικονομικά κυρίως, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στο στρατόπεδο των φίλων των ομάδων που δεν πίστευαν ότι υπήρχε περίπτωση οι αυτοαποκαλούμενοι σωτήρες της ομάδας τους όχι απλά να μη μειώσουν τα συνολικά χρέη, αλλά να τα εκτοξεύσουν σε πολύ ψηλά και επικίνδυνα σημεία.
Και γράφαμε ακόμη και προχτές σ΄ αυτήν εδώ τη στήλη για το φαινόμενο που ποτέ δεν παρουσιάστηκε προηγουμένως στην Κύπρο, να κατεβαίνουν στους δρόμους ή και στα διάφορα στέκια των οργανωμένων παράγοντες μεγάλων ομάδων και να εκλιπαρούν για βοήθεια και μάλιστα άμεση, για να μην μπει σε περιπέτειες η ομάδα τους.
Τονίζω, ξανά, ότι δεν είναι ντροπή για κανέναν παράγοντα να είναι μπροστάρης τέτοιων ενεργειών που στο τέλος της ημέρας για τη σωτηρία της ομάδας γίνονται.
Αυτό που πραγματικά ξενίζει, είναι το γεγονός ότι ο κόσμος εξακολουθεί να ανταποκρίνεται παρ΄ όλη την οικονομική στενότητα που έχει και παρόλο που δεν είναι η πρώτη ή και η τελευταία φορά που παράγοντες κτυπουν την πόρτα του για οικονομική ένεση, όσο κι αν αυτή μπορεί να βοηθήσει στην ανάρρωση της ασθενούσας ομάδας…

Επί της ουσίας, όμως, τον φίλαθλο κόσμο τον ενδιαφέρει να βλέπει την ομάδα του να κερδίζει, γιατί με αυτόν τον τρόπο τον έμαθαν για δεκαετίες ολόκληρες να σκέφτεται, παράγοντες που δεν έβλεπαν μακριά, παραμόνο τις πρόσκαιρες επιτυχίες στο αγωνιστικό κομμάτι.
Άλλωστε, αυτό συνέβαινε και στην ευρύτερη κοινωνία, γι΄ αυτό και μας ηρθε κεραμίδα στο κεφάλι με τις αποφάσεις που πάρθηκαν στις 15 Μαρτίου και από τότε άλλαξε η ζωή σχεδόν όλων στη μακάριά μας νήσο.
Κι αφού όπως λένε πολλοί, ο ποδοσφαιρικός χώρος είναι μικρογραφία της ευρύτερης κοινωνίας, λογικό ήταν να υπάρξουν και σ΄ αυτόν καταστροφικές συνέπειες…