Τελικά, αυτό που φοβόντουσαν στην Ένωση Νέων Παραλιμνίου δεν αποφεύχθηκε, και η ιστορική ομάδα πάει στους -9 βαθμούς και, ουσιαστικά,  οδεύει -εκτός απροόπτου- για πρώτη φορά από το 1969, όταν ανήλθε στην Α’ Kατηγορία, στον υποβιβασμό.
Θα πρέπει να γυρίσουν και να γίνουν πολλά για να γλιτώσει αγωνιστικά η ΕΝΠ και αυτό το ξέρουν και οι απελθόντες από το συμβούλιο και, κυρίως,  αυτοί που αναλαμβάνουν τα ηνία στη δυσκολότερη και συνάμα πιο τραγική στιγμή στην ιστορία των «βυσσινί».

Βεβαίως, θα ισχυριστεί κάποιος ότι ο υποβιβασμός δεν σημαίνει και το τέλος του κόσμου για ομάδες που και ιστορία τεράστια έχουν και παραδοσιακοί κάτοικοι των σαλονιών είναι.
Το μεγάλο, όμως, «γιατί» που απασχολεί τους πιστούς φίλους της ομάδας είναι το πώς έφτασε σ' αυτό το σημείο, ένας σύλλογος για τον οποίο γινόταν διαχρονικά θετική αναφορά και για το οικονομικό αλλά και για το αγωνιστικό κομμάτι.
Μια ομάδα που στηρίχτηκε σε παίκτες της Κοινότητας ή και της ευρύτερης περιοχής, που βγήκε Ευρώπη, που χτυπούσε τίτλους, που ανέδειξε παίκτες κλάσης, κάποιοι από τους οποίους στελεχώνουν και σήμερα μεγάλες ομάδες ακόμη και του εξωτερικού, πώς διάολο και κατέληξε να έχει χρέος κοντά στα 4 εκατομμύρια σε ευρώ και αγωνιστικά να μην βλέπεται;
Θυμίζω ότι ο μεγάλος Δημήτρης Οικονόμου, πιο γνωστός σαν Κούδας, ο Μιχάλης Κωνσταντίνου, ο Γιασεμάκης, ο Δ. Χριστοφή και πολλοί άλλοι,  μεγάλοι σε αξία παίκτες, από την Ένωση έφυγαν και λογικά στο ταμείο της μπήκαν αρκετές εκατοντάδες λίρες αρχικά και ευρώ αργότερα.
Τι έγιναν όλα αυτά τα λεφτά, πώς αξιοποιήθηκαν και γιατί η ομάδα με τεράστια ακίνητη -και όχι μόνο- περιουσία έφτασε στο χείλος του γκρεμού;
Είναι πολλά τα ερωτήματα  που απασχολούν τον κόσμο της Ένωσης, που όποτε χρειάστηκε ήταν παρών, όμως φαίνεται εκ των πραγμάτων ότι η ιστορική ομάδα πληρώνει διαδοχικές αμαρτίες πολλών συμβουλίων και, κυρίως, αυτών που ηγούντο στα τελευταία χρόνια.
Κι αν γίνεται ιδιαίτερη αναφορά για την ΕΝΠ, είναι γιατί και 43 συνεχή χρονιά παρουσία έχει στη μεγάλη κατηγορία και χρυσή δεκαετία δημιούργησε και ολόκληρη περιοχή, που θεωρείται ποδοσφαιρομάνα, εκπροσωπεί.
Και όσοι έζησαν τη μεγάλη ομάδα, που δημιούργησε ο μέγιστος Πούσκαλ, ασφαλώς και πονούν διπλά.
Θυμίζω ότι η ΕΝΠ είναι μέχρι στιγμής μαζί με ΑΠΟΕΛ, Ομόνοια, Απόλλωνα, Ανόρθωση, οι μόνες ομάδες που δεν υποβιβάστηκαν ποτέ. Εδώ, έπεσαν κατηγορία ομάδες με τεράστια ιστορία ή και με πολλούς τίτλους, όπως η ΑΕΛ, η ΑΕΚ, ο Ολυμπιακός, η Σαλαμίνα.
Αντιλαμβάνεται μετά και από αυτήν την αναφορά και ο πιο αδαής το μέγεθος της επιτυχίας της ΕΝΠ αλλά και το εκτόπισμα που είχε για πάνω από 4 δεκαετίες.
Είναι και γι' αυτό που δεν είναι απαραίτητο να είσαι οπαδός της ομάδας αυτής για ν' αφουγκρασθείς τον πόνο και τη στεναχώρια που καταβάλλει αυτήν την εποχή τον απλό οπαδό των «βυσσινί» και ειδικότερα αυτούς που έχυσαν αίμα για να κρατήσουν την 'Ενωση στις αρχές όρθια και στη  συνέχεια να την οδηγήσουν σε λεωφόρους δόξας και τιμής.
Γι' αυτό και θα πρέπει έστω αυτές τις κρίσιμες αγωνιστικά και οικονομικά ώρες, που διέρχεται η ένδοξη ομάδα του Παραλιμνίου, όλοι να στρατευθούν γύρω από αυτούς που αναλαμβάνουν το βαρύ και ασήκωτο φορτίο και όλοι μαζί να εργαστούν για να μη χαθεί η Ένωση Νέων Παραλιμνίου.
Αυτή η ομάδα σημαίνει πολύ περισσότερα γι' αυτούς που την αγκάλιασαν και αγάπησαν, απ’ ό,τι ένας απλός ποδοσφαιρικός ή και αθλητικός σύλλογος.
Έτσι πρέπει να παραμείνει στη συνείδησή τους και άσχετα αν κάποιοι διαχρονικά δεν αντιλήφθηκαν ποιας ομάδας ηγέτες ήταν και με τις πράξεις τους έβαλαν το λιθαράκι για να οδηγηθεί η ομάδα στη σημερινή τραγική γενικά κατάσταση που βρίσκεται…
Αυτοί, θα πρέπει κάποια στιγμή να λογοδοτήσουν στην ίδια την ιστορία της ομάδας…
Καλή Κυριακή να έχετε.