Η επιστροφή του Απόλλωνα στις πολύ ψηλές πτήσεις, δεν είναι από τις περιπτώσεις που λέμε το γνωστό καλώς τον και ας άργησε.
Απλά, γιατί οι κυανόλευκοι της Λεμεσού, από το 1990 και εντεύθεν, και 3 πρωταθλήματα πήραν και 4 κύπελλα και υπήρχαν και χρονιές που έκαναν ανατροπές στην Ευρώπη αλλά και που διεκδίκησαν μέχρι τέλους είτε κύπελλο είτε πρωτάθλημα είτε και τα δύο, όπως έγινε στην περίοδο  92-93.
Θεωρώ ότι η επιστροφή του Απόλλωνα κυρίως στην Ευρώπη, αλλά και στο ξεκίνημά του στον κυπριακό μαραθώνιο, είναι από τις πιο εντυπωσιακές διαχρονικά.
Μιλάμε για μια ομάδα που όχι απλά θεωρείται, αλλά είναι μεγάλη, που όμως πέρασε από χίλια μύρια κύματα, κινδύνεψε κάποια στιγμή να μην περάσει τα κριτήρια και ξεκίνησε την περσινή περίοδο με στόχο την οικονομική περισυλλογή και ό,τι ήθελε προκύψει στους δύο θεσμούς.
Μιλάμε για μια μεγάλη ομάδα που βρέθηκε σε οικονομική και αγωνιστική κρίση, όμως ευθαρσώς η διοίκηση της εταιρείας βγήκε μπροστά και είπε αλήθειες στον κόσμο της.
Κι ο κόσμος του, όσο κι αν ήθελε να ακούσει πομπώδεις δηλώσεις και υποσχέσεις για πρωταγωνιστικούς ρόλους, όπως άλλωστε τον συνήθισε η ομάδα στην τελευταία εικοσαετία τουλάχιστον, εκτίμησε την όλη προσπάθεια και κυρίως την ειλικρίνεια της διοίκησης και γενικά όλων όσοι είχαν σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν στην ποδοσφαιρική ομάδα και στάθηκαν από την αρχή δίπλα της και στο φινάλε ήρθε η δικαίωση για όλους.
Ακολούθως, χωρίς πολλά και περιττά λόγια, έγινε ο προγραμματισμός και τέθηκαν οι νέοι στόχοι.
Απλά, ήρεμα και περιποιημένα.
Και σε χρόνο ρεκόρ, ο Απόλλων και ο κόσμος του απογειώθηκαν και ήδη γράφτηκε ιστορία στην Ευρώπη, ενώ στον μαραθώνιο είναι εντός στόχων και κυρίως δείχνει δυνατός και ικανός να φτάσει στην επίτευξή τους και στα δύο ταμπλό.
Ανεξάρτητα της κατάληξης που θα έχει η φετινή προσπάθεια των κυανόλευκων της Λεμεσού σε Κύπρο και Ευρώπη, θεωρώ ότι η πρώτη τεράστια επιτυχία για τεχνική ηγεσία και διοίκηση έχει καταγραφεί.
Κι αυτή είναι διπλή.
Κατ΄ αρχας, έχει επιστρέψει και στον πιο δύσπιστο οπαδό του Απόλλωνα η περηφάνια για την ομάδα και τα κατορθώματά της και έπειτα φαίνεται αυτή η ομάδα να έχει έρθει για να μείνει.
Είναι πολύ σημαντικό για μια μεγάλη ομάδα να επιστρέφει σε πρωταγωνιστικούς στόχους, αλλά να παραμένει εκεί ψηλά για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Έχουμε δει και στην Κύπρο και στο εξωτερικό να επιστρέφουν μεγάλες ομάδες μετά τη χειμερία νάρκη που βρίσκονταν, να εντυπωσιάζουν μία ή δύο χρονιές και να επιστρέφουν στη συνέχεια για να συνεχίσουν τον αγωνιστικό τους ύπνο.
Αυτό, δεν φαίνεται να συμβαίνει στην περίπτωση του Απόλλωνα, γιατί αφενός ξέρουν να πατούν γερά στη γη και κυρίως σε σημαντικά πόστα βρίσκονται άνθρωποι και με οράματα και με θέληση να επιτύχουν αυτό που ξεκίνησαν πριν από λίγους μήνες.
Το έχω γράψει ξανά σ΄ αυτήν εδώ τη στήλη, θα το επαναλάβω για να γίνει αντιληπτό το τι πέτυχε ο Απόλλων σε 15 μόλις ημερολογιακούς μήνες.
Αν, λοιπόν, Ιούνιο ή και Ιούλιο του 2012, έλεγαν σε έναν μέσο οπαδό του Απόλλωνα ότι σε διάστημα λίγων μηνών η ομάδα του, που ετοιμαζόταν τότε για να ξεκινήσει την προετοιμασία της, θα κατακτούσε κύπελλο και θα έμπαινε σε ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης και κυρίως θα είχε πολλές απαιτήσεις και σε Κύπρο και σε ομίλους, θα έπαιρνε την άμεση και γνωστή σε τέτοιες περιπτώσεις απάντηση, «πε αλλόνα»…
Κι αυτό από μόνο του φανερώνει το μέγα επίτευγμα της λεμεσιανης ομαδας, την οποία και συγχαίρουμε και ευχαριστούμε για τις μεγάλες της ευρωπαϊκές επιτυχίες.
Μακάρι να είναι στον όμιλό της μόνο η αρχή και τα καλύτερα να έπονται γι΄ αυτήν.
Πάντως έχει δείξει κόντρα σε Νις, Τραπεζούντα και Λέγκια ότι μπορεί για νέες υπερβάσεις…
Καλή Κυριακή να έχετε.