Κάθε φορά που ξεσπά έντονη αντιπαράθεση των οργανωμένων οπαδών με τη διοίκηση της ομάδας τους, είναι λογικό απόψεις όλων των ειδών να ακούγονται ή και να βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Θυμίζω ότι σε όλες τις μεγάλες ομάδες που ιστορικά είτε πρωταγωνιστούν είτε και έχουν τη μερίδα του λέοντος στην αριθμητική υποστήριξη των οπαδών, όχι απλά υπήρχαν κατά καιρούς έντονες διαφωνίες μεταξύ οργανωμένων και διοικούντων, αλλά και στα χαρακώματα βρέθηκαν και πολεμική ατμόσφαιρα θύμιζε το όλο σκηνικό.

Κι όλα αυτά γιατί αμφότερες οι πλευρές παρεξήγησαν και τον ρόλο τους και την ευθύνη που έχουν έναντι των λοιπών οπαδών που είναι και η συντριπτική πλειοψηφία, αλλά ακόμη και των ευθυνών που έχουν έναντι του ίδιου του σωματείου, το οποίο από το πόστο τους είναι ταγμένοι να υπηρετήσουν. Όλοι έχουν ευθύνη στη δημιουργία αυτού του κλίματος και κυρίως του καθεστώτος που δημιουργήθηκε σ΄ ό,τι αφορά την εξουσία που απέκτησαν οι οργανωμένοι.

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, πολλές ήταν οι φορές και πολλοί ήταν οι παράγοντες που σε ανύποπτο χρόνο δοξασίες ανέπεμπαν προς τους οργανωμένους και μάλιστα κάποιοι απειλούσαν ότι όποιος τα βάλει με την ομάδα τους θα βρει απέναντί του σαν ασπίδα και προάσπιστη των συμφερόντων της τον μεγάλο της κόσμο, δηλαδή τους μάχιμους και οργανωμένους.

Όταν, δηλαδή, έχουμε ανάγκη από υποστήριξη μέσα ή και έξω από το γήπεδο, το ευκολότερο από όλα είναι να βγάλουμε μιαν ανακοίνωση και να καλούμε τον κόσμο σε επαγρύπνηση αλλά και ετοιμότητα. Όταν αυτός ο κόσμος προβεί σε έντονη κριτική ή και υπερβεί λεκτικά τα όρια, σχίζουμε τα ιμάτιά μας και φωνασκούμε, ζητώντας ουσιαστικά τη διάλυση των οργανωμένων. Ποτέ δεν ήμουν υπέρ ακραίων καταστάσεων σε όλους τους τομείς, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του ποδοσφαιρικού χώρου.

Όμως, αυτό το κεφάλαιο θα έπρεπε να είχε ξεκαθαρίσει εδώ και πολλά χρόνια. Δηλαδή, ευθαρσώς να έβγαιναν τα συμβούλια των μεγάλων ομάδων και να διαχωρίσουν τη θέση τους από τους οργανωμένους ή και να ζητήσουν τη διάλυσή τους. Με ημίμετρα και αλλαγή θέσεων αναλόγως της κατάστασης που επικρατεί στην ομάδα, τίποτα δεν γίνεται, αντίθετα το πρόβλημα παραμένει και, θα έλεγα, μεγαλώνει επικίνδυνα. Από τη στιγμή που ένα οργανωμένο σύνολο αντιλαμβάνεται ότι αποκτά δυναμική και μπορεί να επηρεάσει καταστάσεις, όχι μόνο θα το πράξει αλλά θα προσπαθήσει να το επιβάλει, για να αποδείξει ότι και λόγο έχει και κουμάντο μπορεί να κάνει στην ομάδα που πρόσκειται.

Σε τέτοιες περιπτώσεις είτε πας στα άκρα είτε με διάλογο προσπαθείς να βρεις την καλύτερη υπό τις περιστάσεις λύση για το συμφέρον της ομάδας που υπηρετείς. Η σημερινή κατάσταση στον ΑΠΟΕΛ δεν είναι πρώτη φορά που παρουσιάζεται, όπως δεν είναι μόνο μια φορά που διοικήσεις Ανόρθωσης, Ομόνοιας, ΑΕΛ και Απόλλωνα βρέθηκαν στην ίδια θέση. Σ΄ όλες τις περιπτώσεις, η αντιπαράθεση ήταν έντονη και οι χαρακτηρισμοί πολύ βαριοί.
Πουθενά, όμως, δεν λύθηκε το πρόβλημα και δυστυχώς ανά πάσα στιγμή μπορεί μια σπίθα να ανάψει πάλι τη φωτιά… Ώσπου δεν ξεκαθαρίζει το τοπίο, θα υπάρχει πάντα ο κίνδυνος της μετωπικής σύγκρουσης.
Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα.