Γιορτάσαμε χθες Τρίτη την 53η επέτειο από την Ανεξαρτησία της Κύπρου, ουσιαστικά δηλαδή από της ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Γιορτάστηκε και πάλι με κάθε λαμπρότητα, μας πληροφόρησαν τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά δελτία ειδήσεων, παρ ότι για πρώτη φορά εδώ και χρόνια, δεν είδαμε να παρελαύνουν τα μηχανοκίνητα της ΕΦ.
Έτρεξαν και πάλι αρκετοί να παρακολουθήσουν από κοντά την όλη διαδικασία, ανάμεσα τους και πολλοί μαθητές Δημοτικών η και Γυμνασίων και Λυκείων.
Το ερώτημα που πλανάτε είναι κατά πόσο όλοι αυτοί οι νεαροί, το αυριανό δηλαδή μέλλον του τόπου μας, γνώριζαν το ιστορικό της πορείας προς την Ανεξαρτησία και κυρίως τις συνθήκες κάτω από τις οποίες υπογράφηκε η σχετική συμφωνία .
Το αναφέρω αυτό γιατί πολλές φορές και στα διάφορα τηλεοπτικά ρεπορτάζ, αποκαλύπτεται ότι πολλοί είναι αυτοί που ουδεμια γνώση έχουν για τις Εθνικές επετείους, τι συμβολίζουν δηλαδή και τι έγινε στην συγκεκριμένη μερα πριν από πολλές δεκαετίες.
Λένε πολλοί ότι η σημερινή νεολαία δεν ασχολείται με το παρελθόν και με το τι σημαίνει 25η Μαρτίου 1821, 1η Απριλίου 1955, 28η Οκτωβρίου 1940 και αρκετές άλλες σημαντικές και σημαδιακές ημερομηνίες για το Έθνος και για την Κύπρο.
Κάποιοι, δεν γνωρίζουν καλά καλά τι έγινε την 15η Ιουλίου 1974 και τι ακολούθησε πέντε μόλις μέρες αργότερα.
Κι  οι μεγαλύτεροι ηλικιακά τα ρίχνουν στους νεότερους για την αμάθεια η και την αδιαφορία που δείχνουν σ ότι έχει σχέση με την ιστορία αυτού του τόπου και γενικά του Έθνους.
Δυστυχώς, αυτή μπορεί να είναι η μισή αλήθεια.
Η άλλη μισή έχει να κάνει με εμάς τους γονείς η τους μεγαλύτερους ηλικιακά που δεν μπορέσαμε η δεν θελήσαμε να μεταφέρουμε τα πιο απαραίτητα και αυτονόητα ιστορικά γεγονότα στα παιδιά.
Πολλοί από εμάς, με την στάση και την πορεία μας, αποδείξαμε ότι δεν ασχολούμαστε και πολύ με το παρελθόν αλλά με το σήμερα και το αύριο και μέσα στα καθημερινά προβλήματα ξεχάσαμε την ουσία.
Όταν ο νεαρός ακούει και βλέπει μέσα στην ίδια την οικογένεια του και στην συνέχεια μέσα στο ίδιο του το σχολείο, να συζητούνται σε καθημερινή βάση τα οικονομικά και επαγγελματικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γονείς η και οι δάσκαλοι του, μοιραία ο ίδιος δεν θα ανοίξει κουβέντα ούτε για ιστορία ούτε για το πώς φτάσαμε σ αυτή την τραγική κατάσταση που βιώνουμε τώρα.
Είναι πολύ εύκολο για λάθη η και παραλείψεις δικές μας, να επιρρίπτουμε την ευθύνη σε άλλους και στην συγκεκριμένη περίπτωση στους νεαρούς.
Πολύ πιο δύσκολο είναι να αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν και να παραδεχτούμε ότι και στο κεφάλαιο αυτό φέρουμε τεράστια ευθύνη για την αδιαφορία η και την αμάθεια των νέων μας σ ότι αφορά στην πορεία που είχε η ιστορία της Κύπρου, τουλάχιστον στην διάρκεια του 20ου αιώνα.
Το πιο τραγικό απ όλα είναι ότι αναμένουμε από τους σημερινούς νέους να αναλάβουν τις ευθύνες που κάθε νεολαία της κάθε χώρας έχει έναντι του κράτους και ταυτόχρονα να ενημερώσουν σωστά τα σημερινά νήπια και αυριανούς εφήβους.
Πως θα το κάνουν όταν εμείς οι ίδιοι δεν τους δώσαμε τα απαραίτητα εφόδια;