Δίνω συνέχεια στο χθεσινό σχόλιο που αφορούσε τα σοβαρά προβλήματα που εξακολουθούν να υπάρχουν στις μικρότερες κατηγορίες, λίγες μόνο μέρες πριν ξεκινήσει η νέα περίοδος και γι΄ αυτούς.
Μπορεί να μην έχουν τα συνολικά τους χρέη καμιά σχέση με τα αντίστοιχα των ομάδων της Α΄ Κατηγορίας, όμως το εκτόπισμά τους, οι χορηγοί και γενικά τα έσοδά τους, επίσης καμιά σχέση δεν έχουν με την πιο πάνω κατηγορία.
Είναι γνωστό ότι οι περισσότερες ομάδες από τις τρεις κατηγορίες θα ξεκινήσουν τη νέα περίοδο με αχ και βαχ και πιθανόν στην πορεία να μην τα καταφέρουν κάποιοι να διατηρήσουν τα μαγαζιά τους ανοικτά.
Γίνεται μια προσπάθεια να μειωθούν κόστη που έχουν σχέση με τη διεξαγωγή των αγώνων αλλά και των καθημερινών υποχρεώσεων των ομάδων, αλλά αυτό δεν είναι αρκετό.
Όπως αρκετό δεν είναι και η προσπάθεια μείωσης του προϋπολογισμού, παρότι αυτό βοηθά στη γενική προσπάθεια για οικονομικό συγύρισμα.
Οι αμαρτίες προκατόχων και το γενικό άππωμα που επικρατούσε για δεκαετίες ολόκληρες στον χώρο αυτό, δημιούργησε τεράστιες τρύπες και πολλές υποχρεώσεις, τέτοιου μεγέθους που για πολλές ομάδες δυστυχώς η ημερομηνία λήξης πλησιάζει.
Ήμουν από τους πολλούς υποστηριχτές της δημιουργίας και της ενδυνάμωσης της Δ΄ Κατηγορίας, γιατί οι σκοποί και οι στόχοι βάσει των οποίων θα εδημιουργείτο, άφηναν ελπιδοφόρα μηνύματα για τη συνέχιση της πορείας της.
Δυστυχώς, με το καλημέρα, αποτέλεσε πόλο έλξης γι΄ αυτούς που βρισκόντουσαν στο λυκόφως της ποδοσφαιρικής τους καριέρας.
Γέμισαν οι ομάδες και τα γήπεδα με τριανταπεντάρηδες, πλείστοι εκ των οποίων σερνόντουσαν και γίνονταν ρεζίλι, αφού ούτε το όνομα που έκτισαν τόσα χρόνια σεβάστηκαν ούτε τον ίδιο τους τον εαυτό.
Θυσίασαν τα πάντα για κάποιες χιλιάδες λίρες και οι παράγοντες, αρχοντοχωριάτικα φερόμενοι, κόμπαζαν για τα επιτεύγματά τους και για τα ονόματα που έφεραν στην ομάδα.
Μέχρι και πρόσφατα, και στις τρεις κατηγορίες, ακόμα και στο αγροτικό, όδευαν παίκτες που κέρδισαν με την παρουσία τους στα γήπεδα της Α΄ Κατηγορίας σεβασμό και έκτισαν ένα καλό όνομα, όμως τα λεφτά ήταν πολλά και οι υποχρεώσεις λίγες και αυτό τους δελέαζε.
Η πρόσφατη απόφαση της ΚΟΠ, στο κεφάλαιο ηλικία αλλά και στον αριθμό επαγγελματικών συμβολαίων, άλλαξε την όλη εικόνα, όμως -με όλο το σέβας- σε πολλά σωματεία το κακό είχε γίνει.
Το ερώτημα είναι ποιο μέλλον έχουν οι μικρότερες κατηγορίες και πώς αντιμετωπίζουν την όλη κατάσταση που διαμορφώνεται.
Έχω την άποψη ότι, αυτή την εποχή, πρέπει να γίνει μια συνέλευση αποκλειστικά για όλες τις κατηγορίες πλην της πρώτης.
Να ακουστούν απόψεις, να κατατεθούν εισηγήσεις και κυρίως να παρθούν αποφάσεις που θα μπορούν να υλοποιηθούν σε σύντομο χρονικό διάστημα.
Πρέπει να βοηθηθεί και αυτή η κατηγορία ομάδων γιατί, όπως αναφέρω και στον τίτλο του σχολίου, και οι μικροί έχουν ψυχή, όμως και οι ίδιες οι ομάδες πρέπει να βοηθήσουν τον εαυτό τους.
Όσο κι αν σε κάποιους πιθανόν δεν ακούγεται καλό, επιμένω ότι, με τις σημερινές συνθήκες, οι 4 κατηγορίες και οι σχεδόν 60 ομάδες και πολλές είναι και αχρείαστες για τα δεδομένα της Κύπρου.
Υπάρχουν αρμόδια σώματα και κατάλληλοι άνθρωποι που αν τους ανάψουν το πράσινο φως, οι έχοντες και το μαχαίρι και το κρέας μπορούν να εισηγηθούν λύσεις για το ευρύτερο συμφέρον.
Αφού έτσι κι αλλιώς είναι η εποχή που θα συζητηθούν αλλαγές για την Α΄ Κατηγορία, ας γίνει ταυτόχρονα και ένα βήμα προς τα μπροστά για τις υπόλοιπες κατηγορίες.
Δεν είναι ντροπή να παραδεχτούμε ότι στην πορεία αποδείχτηκε λάθος το σκεπτικό για δημιουργία επιπρόσθετης κατηγορίας, ντροπή είναι η συνέχιση της υφισταμένης δομής, εν γνώσει μας ότι οδηγεί πολλές ομάδες στην οικονομική και αγωνιστική καταστροφή.
Ας γίνει, επιτέλους, μια προσπάθεια για να περισώσουμε ό,τι σώζετα,ι έστω τη δωδεκάτη…
Καλή Κυριακή να έχετε.