Με πολλά προβλήματα και περισσότερα ερωτήματα άρχισε ο νέος μαραθώνιος· αυτό είναι ήδη γνωστό.
Οι ομάδες, πέραν του αγωνιστικού και του μετεγγραφικού, έχουν τον οικονομικό πονοκέφαλο και μάλιστα οι πλείστες κάνουν αγώνα δρόμου για να προλάβουν τα κριτήρια Σεπτεμβρίου.
Δεν αποκλείεται στο γκρουπ των ήδη τιμωρημένων με αφαίρεση βαθμών ομάδων, να προστεθούν κι άλλες ή και κάποιες απ΄ αυτές να υποστούν νέα τιμωρία.
Από τη στιγμή που Ομόνοια και Ανόρθωση -που είναι στην ελίτ από πλευράς ιστορίας, κόσμου και τίτλων- εκπέμπουν οικονομικό SOS και χρειάζονται άμεσα κάτι παραπάνω από ένα εκατομμύριο για να περάσουν τα κριτήρια του μηνός, αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα τι αναμένει άλλες ομάδες με λιγότερο κόσμο και λιγότερους πόρους.
Κι αν η εικόνα στην πρώτη κατηγορία είναι από θολή έως κατάμαυρη, μπορεί κανείς εύκολα να αντιληφθεί τι θα γίνει σε λίγες μέρες όταν ξεκινήσει η δράση και στις υπόλοιπες τρεις κατηγορίες.
Εκεί, έγινε αναγκαστικά από τις πλείστες ομάδες μια οικονομική περισυλλογή και κυρίως μετά την απόφαση της ΚΟΠ να θέσει φραγμό ηλικιακά αλλά και σ΄ ό,τι αφορά τον αριθμό επαγγελματικών συμβολαίων, άλλαξαν πολλά κακώς έχοντα που ταλαιπώρησαν τις κατηγορίες αυτές για πολλά χρόνια.
Όμως, όπως και στη μεγάλη κατηγορία, έτσι και στις μικρότερες, οι πιο πολλές ομάδες κουβαλούν χρέη που συσσωρευθηκαν από προηγούμενες χρονιές κι αυτά αποτελούν τεράστιο πρόβλημα ειδικά στη Β΄ Κατηγορία όπου ο έλεγχος των κριτηρίων αποτελεί άμεσο κίνδυνο τιμωρίας με αφαίρεση βαθμών, αλλά θα φέρει στο φως και την πραγματική οικονομική τους κατάσταση.
Το ότι στα τελευταία χρόνια έκλεισαν μαγαζιά και λίαν συντόμως την ίδια κατάληξη αναμένεται να έχουν κι άλλα, φέρνει ξανά στην επιφάνεια το συνολικό πρόβλημα που υφίσταται στον χώρο εδώ και χρόνια και ασφαλώς οι προβληματισμοί για τη συνέχιση της πορείας του, με βάση τα υπάρχοντα δεδομένα, κάθε άλλο παρά καλή προοπτική υπόσχεται.
Γι΄ αυτό και επιβάλλεται η τοποθέτηση του όλου θέματος στη σωστή του βάση και μάλιστα άμεσα.
Δεν χρειαζόταν να μας βρει η οικονομική κρίση για να αντιληφθούμε ότι, 4 κατηγορίες με σύνολο ομάδων κοντά στις 60, η  ποδοσφαιρική Κύπρος ούτε μπορεί να συντηρεί, αλλά ούτε θα έπρεπε να επιτραπεί να υπάρχουν.
Οι αρχοντοχωριατισμοί που ξεκίνησαν από τα μέσα της δεκαετίας του '80, κάποια στιγμή θα έπρεπε να αποτελούσαν παρελθόν.
Αντ΄ αυτού, το όλο σκηνικό συνεχίστηκε και το οικονομικό πρόβλημα διογκώθηκε.
Κι είμαστε μάρτυρες μιας προσπάθειας που στόχο έχει τη μείωση των ομάδων στην Α΄ Κατηγορία, αλλά καμιά αναφορά για το μέλλον στον υπόλοιπο χώρο, δηλαδή στις τρεις ουσιαστικά κατηγορίες, άσχετα αν η Β΄ χωρίστηκε στα δύο.
Ώσπου βλέπουμε μόνο τη βιτρίνα και δεν ενδιαφερόμαστε για το τι συμβαίνει ή τι υπάρχει πίσω απ΄ αυτή, θα συνεχίσουμε να γινόμαστε μάρτυρες κλεισίματος ομάδων, αύξησης των προσφυγών και ασφαλώς φωνών για οικονομική σωτηρία.
Οδεύουμε σε τεντωμένο σχοινί και από κάτω είναι το χάος, αλλά η σκέψη παραμένει στο καθαρά αγωνιστικό και στο φούσκωμα κάποιων στο χωριό τους, όταν πετύχουν μια νίκη.
Θυσιάζουμε, δηλαδή, το δάσος για το δέντρο και στο τέλος θα καούμε…