Πρεμιέρα ήταν και πέρασε. Με τα καλά της και τα κακά της, τα σωστά και τα λάθη, και βεβαίως με νικητές και ηττημένους. Από τη στιγμή που δεν έκανε την εμφάνισή του το σημείο της ισοπαλίας, απλώς σημαίνει ότι οι μισοί χαμογέλασαν με το καλησπέρα και οι υπόλοιποι κατέβασαν τα μούτρα τους. Για τα πρώτα συμπεράσματα κάναμε χθες αναφορά, ενώ για ΑΠΟΕΛ και Απόλλωνα το ζητούμενο ήταν η νίκη. Δεν προσέφεραν θέαμα και το παραδέχτηκαν και οι προπονητές τους, όμως ειδικά για την ομάδα της Λεμεσού υπάρχει δικαιολογία και μάλιστα πολύ σοβαρή, και αφορά βεβαίως στην υπερπροσπάθεια που έκανε στη Νίκαια, λίγα βράδια προηγουμένως.

Ο ΑΠΟΕΛ ήταν αργός και προβλέψιμος, και κάποια στιγμή σφυρίχτηκε και από τον απαιτητικό του κόσμο, όμως στο φινάλε μετέτρεψε μιαν αγχωτική νίκη σε καθαρό 3-0. Δεν θα σταθώ περισσότερο στη γενική εικόνα που παρουσίασαν νικητές και ηττημένοι, ή και αυτοί που πάνε για τίτλο κι αυτοί που επιζητούν σωτηρία.
Κάθε αρχή, έτσι κι αλλιώς, είναι δύσκολη, απρόβλεπτη και κυρίως δεν είναι αντιπροσωπευτική των πραγματικών δυνατοτήτων των ομάδων. Εκείνο που θέλω να τονίσω με την ευκαιρία της έναρξης της νέας περιόδου είναι ότι, από τη στιγμή που όλοι υποτίθεται ότι συμφωνούν για το δίκαιο που πρέπει να επικρατεί στους αγώνες, πρέπει να είναι μέσα όλα τα ματς, όλες οι ομάδες και όλοι όσοι έχουν ενεργό ρόλο να διαδραματίσουν στην εξέλιξη του μαραθωνίου.
Όταν παίζουμε στην Ευρώπη και είμαστε οι μικροί της παρέας στις πιο πολλές περιπτώσεις, ζητάμε, με το δίκαιό μας, ίση αντιμετώπιση γενικώς.

Δηλαδή, θέλουμε και δίκαιη διαιτησία και καλή υποδοχή και αντικειμενικό σχολιασμό από δημοσιογράφους.
Όταν έλθουμε στην Κύπρο, αυτά δεν πρέπει να τα ξεχνάμε, γιατί απλώς τα ίδια απαιτούν και οι μικρομεσαίοι, όταν έχουν αντιπάλους τους μεγάλους του μαραθωνίου. Δεν γίνεται όταν είμαι στο εξωτερικό να θέλω ισότητα και όταν είμαι στην Κύπρο να το παίζω βασιλικότερους του βασιλέα. Κι οι διαιτητές κι οι δημοσιογράφοι και η Ομοσπονδία και τα νομικά της όργανα οφείλουν τον απαιτούμενο σεβασμό προς όλες τις ομάδες που συμμετέχουν στον μαραθώνιο. Κι είναι τόσο απλό το θέμα, και όμως για πολλούς και ευνόητους λόγους, διαχρονικά, το ίδιο σκηνικό παρουσιάζεται.

Η ιστορία, η μάζα του κόσμου και το εκτόπισμα του κάθε σωματείου παίζει σημαντικό ρόλο στην παρουσία διαιτητών, στον δημοσιογραφικό σχολιασμό, στην αντίδραση της Ομοσπονδίας και στην απονομή της αθλητικής δικαιοσύνης από τα αρμόδια σώματα. Αυτή, δυστυχώς, είναι η κυπριακή πραγματικότητα, σε μια εποχή που υποτίθεται ότι όλοι μας θέλουμε να κρίνονται όλα στο γήπεδο και κυρίως να απονέμεται η απαιτούμενη δικαιοσύνη σε όλους τους τομείς. Παρ, ότι ελπίζουμε πως φέτος κάτι μπορεί να αλλάξει στο κεφάλαιο αυτό, έχω την άποψη ότι κατά βάθος όλοι αναμένουμε μια από τα ίδια. Από τη στιγμή, όμως, που παίζονται πολλά λεφτά που αφορούν στην έξοδο στην Ευρώπη και ειδικά στη διπλή εκπροσώπηση της Κύπρου στο Τσάμπιονς Λιγκ, πιθανόν θα δούμε και πάλιν πολλά και διάφορα, που έκαναν την εμφάνισή τους και στο παρελθόν…