Ήταν 9η Μαρτίου, όταν ο Νίκος Κίρζης προέβαινε σε αλλαγή τεχνικής ηγεσίας και παρέδιδε τα ηνία στον Χριστάκη Χριστοφόρου.

Για πολλούς τότε, ακόμη και μέσα στον Απόλλωνα, η κίνηση αυτή του προέδρου θεωρήθηκε λύση προσωρινή για να βγει η χρονιά ανέξοδα και ό,τι έρθει καλοδεχούμενο.

Ήταν η περίοδος που η ομάδα της Λεμεσού δεν τα πήγαινε καθόλου καλά στο πρωτάθλημα και έριχνε όλο το βάρος στο κύπελλο όπου ήταν, με τα τότε δεδομένα, η ομάδα με τις λιγότερες πιθανότητες να το σηκώσει.

Θυμίζω ότι πέραν του Απόλλωνα συνέχιζαν στον θεσμό ομάδες πολύ φορμαρισμένες και δυνατές όπως η Ομόνοια, η ΑΕΛ και η ΑΕΚ.

Θεωρώ ότι ούτε ο ίδιος ο προπονητής του Απόλλωνα ούτε και αυτοί που τον εμπιστεύθηκαν θα ανέμεναν ότι σε χρόνο ρεκόρ θα άλλαζε ταχύτητα η ομάδα και θα έμπαινε ξανά όχι μόνο στον χάρτη των μεγάλων της Κύπρου, που έτσι κι αλλιώς από το 1990 αποτελεί μέρος του κλαμπ, αλλά θα έγραφε την πιο λαμπρή ευρωπαϊκή σελίδα δόξας στην ιστορία των κυανόλευκων.

Κι όταν σκέφτεται ο οπαδός της ιστορικής ομάδας πώς ήταν τα δεδομένα έναν ακριβώς χρόνο πριν και πώς είναι τώρα, τσιμπιέται αν όντως όλα αυτά είναι αλήθεια.

Είναι νωπές ακόμη στη μνήμη του κάθε Απολλωνίστα οι δηλώσεις του Νίκου Κίρζη λίγο πριν ξεκινήσει η περσινή περίοδος.

Ζητούμενο ήταν το οικονομικό νοικοκύρεμα και απλά η καλή αγωνιστική παρουσία.
Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Λιγότερο από ένα χρόνο μετά, ο Απόλλων σήκωσε κύπελλο και την 29η του Αυγούστου πέρασε σε ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ.

Απίστευτη πραγματικά πορεία και για το χρονικό σημείο που επιτεύχθηκε και για τους αντιπάλους που έπρεπε και σε Κύπρο αλλά και Ευρώπη να προσπεράσει.

Σ΄ όλη αυτή την πορεία, ο Χριστάκης Χριστοφόρου και οι συνεργάτες του δούλευαν σκληρά και μιλούσαν λίγο.
Το ίδιο έπραττε και σαν ποδοσφαιριστής, αλλά στη συνέχεια και σαν προπονητής στη γυναικεία ομάδα του Απόλλωνα.

Αποδείχτηκε, για την ομάδα που τον εμπιστεύθηκε, λίρα εκατό.
Βεβαίως αυτό είναι σχήμα λόγου αφού η πρόκριση σε βάρος των Γάλλων θα βάλει στο ταμείο της λεμεσιανής ομάδας κάποια εκατομμύρια σε ευρώ.

Αποδεικνύεται και σ΄ αυτή την περίπτωση ότι δεν είναι πάντα το ακριβό το καλό και βεβαίως δεν κερδίζει κανείς με τις δηλώσεις ή με το ιστορικό που τον συνοδεύει.

Δεν ξέρω ποιο θα είναι το προπονητικό μέλλον του Χριστοφόρου· αυτό που ξέρω είναι ότι έβαλε στον χάρτη της Ευρώπης τον Απόλλωνα, κάτι που κανείς προκάτοχός του, όσο ηχηρό όνομα κι αν κουβαλούσε, δεν το κατάφερε.
Κι είναι σημαντικό και για την οικογένεια των Κύπριων προπονητών, ότι στα τελευταία χρόνια, όχι απλά κάνουν ολοένα και πιο έντονη την παρουσία τους, αλλά έχουν να επιδείξουν και πολλές και σημαντικές επιτυχίες με τις ομάδες που έχουν την ευθύνη.

Θυμίζω και την περίπτωση Πάμπου Χριστοδούλου στην ΑΕΛ, που την ανέδειξε πρωταθλήτρια μετα από 44 ολόκληρα χρόνια και ταυτόχρονα την έβαλε στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ, τον Νεόφυτο Λάρκου που πήρε δύο κύπελλα με την Ομόνοια, τον Μάριο Κωνσταντίνου που οδήγησε τον Διγενή Ακρίτα Μορφου σε τελικό κυπέλλου και πολλές άλλες επιτυχίες, ακόμα και στις Εθνικές, πλην των Ανδρών.

Κι υπάρχει και ταλέντο και διάθεση από τους Κύπριους προπονητές, κυρίως της νέας γενιάς, για να προσφέρουν στις ομάδες που εργάζονται ή θα εργαστούν.

Το παράδειγμα με τον Χριστοφόρου που είναι και το πιο πρόσφατο χρονικά, πιθανόν να αλλάξει και τη φιλοσοφία που έχουν κάποιοι παράγοντες για το αφεντικό της ομάδας τους και τη χώρα προέλευσής του…
Αυτό, ας το κοιτάξουν πιο σοβαρά και στην ίδια την ομοσπονδία, γιατί σύντομα θα κληθούν οι αρμόδιοι να αποφασίσουν σε ποιον θα εμπιστευτούν τις τύχες της Εθνικής ομάδας των Ανδρών…
Καλή Κυριακή να έχετε.