Με αφορμή την έναρξη της νέας περιόδου με τη διεξαγωγή του Σούπερ Καπ το περασμένο Σάββατο, πέραν του αγωνιστικού, δυο πράγματα νιώθω την ανάγκη να σχολιάσω. Το πρώτο έχει να κάνει με την εμπέδωση από πλευράς των οπαδών των νικητών, ότι στον αγωνιστικό χώρο μένουν και πανηγυρίζουν μόνο αυτοί που αγωνίστηκαν ή ήταν στον πάγκο. Πέρασαν αρκετές δεκαετίες από τότε που ζούσαμε σκηνές απείρου κάλλους σε κάθε τελικό Κυπέλλου ή σε κάθε Σούπερ Καπ. Ευτυχώς, τα τελευταία χρόνια, εμπεδώθηκε στη συνείδηση των εκάστοτε οπαδών των τροπαιούχων ότι πρέπει να μένουν κερκίδα και να αφήνουν τους πρωταγωνιστές να απολαμβάνουν μόνοι στον αγωνιστικό χώρο την επιτυχία τους. Σ' αυτό το κεφάλαιο πάμε καλά.

Εκεί που εξακολουθούμε να έχουμε πρόβλημα, είναι στη στάση των οπαδών της εκάστοτε ηττημένης ομάδας.
Με το σφύριγμα της λήξης του αγώνα, είτε αυτός είναι τελικός κυπέλλου είτε Σούπερ κάπ, εξαφανίζονται σε χρόνο ρεκόρ. Αυτό είναι άδικο και για τους νικητές αλλά κυρίως για τους ηττημένους, που θα ήθελαν να νιώσουν το χειροκρότημα για την προσπάθειά τους. Στο κεφάλαιο αυτό, παραμένουμε όλοι με νοοτροπία προηγούμενου αιώνα και, δυστυχώς, δεν φαίνεται να την αλλάζουμε σύντομα. Κανένας δεν υποστηρίζει ότι είναι και το καλύτερο πράγμα στον κόσμο να παρακολουθεί ο εκάστοτε ηττημένος τους οπαδούς και τους παίκτες των τροπαιούχων να στήνουν τρελό πανηγύρι.
Όμως, επειδή ο τροχός γυρίζει και πολλές είναι οι φορές που ηττημένοι μετατρέπονται σύντομα σε νικητές και βεβαίως το αντίστροφο, θα ήταν ένα σημαντικό βήμα και προς την κατεύθυνση της μείωσης φανατισμού και βίας, αν σε κάθε περίπτωση κάποιοι για αρχή, έμεναν στις θέσεις τους και χειροκροτούσαν νικητές αλλά και ηττημένους.
Θα πει κάποιος αυτά είναι ψιλά γράμματα και ότι μας βασανίζουν σαν ποδοσφαιρικό χώρο πολύ πιο σοβαρά προβλήματα.

Δεν το μετατρέπω στο υπ' αριθμόν ένα πρόβλημα του χώρου, όμως το τονίζω γιατί από κάποιες τέτοιες ενέργειες ξεκινούν σημαντικές αλλαγές στην ψυχολογία αλλά και στη συμπεριφορά των οπαδών μέσα και έξω από το γήπεδο.
Όταν γίνει η αρχή και ο όποιος νικητής δεχτεί το χειροκρότημα του όποιου ηττημένου, όταν αντιστραφούν οι όροι θα έχει σοβαρό λόγο να παραμείνει στην εξέδρα και να χειροκροτήσει τον νικητή. Τέτοιες ενέργειες στο εξωτερικό είναι αυτονόητες, στην Κύπρο δυστυχώς ακόμη είναι δυσεύρετες και γι' αυτό κάποια στιγμή αν τις δούμε στα δικά μας γήπεδα, θα πανηγυρίσουμε.

Κατά τα άλλα, οι μονομάχοι του Σαββάτου αγωνιστικά δεν έδειξαν και σπουδαία πράγματα, όμως αναμένουμε να φορέσουν το καλό τους κοστούμι την ερχομένη Πέμπτη και να κάνουν τουλάχιστον ντέρμπι την υπόθεση πρόκριση στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ. Είναι πολύ σημαντικό το πρώτο ραντεβού, γιατί απλώς σε τέτοιο επίπεδο και με τόση σημασία που έχουν οι αναμετρήσεις, το να δείξεις ότι είσαι ικανός να χτυπήσεις πρόκριση, αλλάζει άρδην τα δεδομένα, κυρίως όταν στα χαρτιά τουλάχιστον δεν είσαι το φαβορί για κάτι τέτοιο. Έτσι κι αλλιώς είναι πολλά τα λεφτά, είναι πολλή και η δόξα γι' αυτούς που κάνουν την υπέρβαση σε τέτοιο επίπεδο και κόντρα σε τέτοιες ομάδες…