Το επίθετο Νικολάου δεν λέει και πολλά πράγματα για τον απλό οπαδό της Ανόρθωσης.
Όμως, το όνομα Αχιλλέας λέει αρκετά και αγωνιστικά, αλλά και θυμίζει τα πρώτα πολύ δύσκολα χρόνια της βαρωσιώτικης ομάδας στην προσφυγιά.
Ο Αχιλλέας Νικολάου, από την Τετάρτη το βράδυ νέος Πρόεδρος της Ανόρθωσης, ήταν παίκτης βασικός όταν η ένδοξη ομάδα της Αμμοχώστου σήκωνε Κύπελλο Κύπρου στο παλιό ΓΣΠ τον Ιούλιο του 1975, κόντρα στην πολύ μεγάλη ΕΝΠ, σχεδόν ένα χρόνο μετά την κατάληψη της πόλης του Ευαγόρα από τον Τούρκο εισβολέα.
Έζησε με τους αείμνηστους Αντώνη Καρά, Φάνο Στυλιανού, Αντωνάκη, Φοίβο, Στέφανο και τους λοιπούς πραγματικούς Ανορθωσιάτες μαχητές το δράμα, την αγανάκτηση, τον πόνο και τις κακουχίες, που ήταν αποτέλεσμα της προσφυγοποίησης την καταραμένη 14η Αυγούστου του 1974.
Ξέρει, δηλαδή, ποιας ομάδας αναλαμβάνει τα ηνία, κάτω από ποιες συνθήκες και κυρίως ξέρει πού θα οδεύσει.
Ξέρει, ταυτόχρονα, την ψυχολογία, τις απαιτήσεις και κυρίως τις ανάγκες του απλού οπαδού της Ανόρθωσης.
Κυρίως ο νέος Πρόεδρος ξέρει ότι ο κόσμος της ομάδας απαιτεί να μαθαίνει την αλήθεια, όσο πικρή κι αν είναι πολλές φορές.
Από τις πρώτες του δηλώσεις στο «Ράδιο Πρώτο», ο Αχιλλέας Νικολάου φάνηκε να γνωρίζει πολλά για την ομάδα και κυρίως να είναι έτοιμος να πράξει αρκετά, χωρίς όμως να λέει πολλά και εντυπωσιακά λόγια.
Είναι πάρα πολύ σημαντικό για τον κάθε ηγέτη μιας μεγάλης ομάδας, όταν αναλαμβάνει τα ηνία, να βγάζει προς τα έξω μια εικόνα ανθρώπου που θέλει να πράττει πολλά και να μιλά λίγο.
Πρόλαβε ο νέος Πρόεδρος και είπε για το όραμά του, το οποίο έχει σχέση και με το οικονομικό και το αγωνιστικό, αλλά και με το κεφάλαιο ενότητα.
Γι' αυτό το τρίπτυχο, θα χρειαστεί συνεχής δουλειά και ασφαλώς συμπόρευση όλων όσοι έχουν σχέση με το οικοδόμημα της Ανόρθωσης.
Στην τελευταία πενταετία είναι γνωστό ότι αγωνιστικά η «κυρία» έμεινε χωρίς τίτλο στις εγχώριες διοργανώσεις, ενώ στην Ευρώπη τέσσερις φορές γνώρισε ταπεινωτικό αποκλεισμό.
Ταυτόχρονα, στο οικονομικό κομμάτι είναι σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης συγκριτικά με το εκτόπισμα και τη βαριά ιστορία που κουβαλά.
Στο πρόσφατο παρελθόν, ακόμη και τώρα, πολλοί εκτός αλλά και κάποιοι εκ των έσω χαιρεκάκησαν για την κατάσταση στην ομάδα της Αμμοχώστου.
Μάλιστα, πολλοί ήταν αυτοί που ανέμεναν ή και αναμένουν να καταρρεύσει σαν χάρτινος πύργος το όλο οικοδόμημα της Ανόρθωσης.
Ξεχνούν, ή θέλουν να ξεχάσουν ότι αυτή η ομάδα πέρασε τόσες κακουχίες και τόσα προβλήματα, που ίσως οι λοιποί μαζί να μην τα έχουν περάσει και όμως άντεξε, αντιστάθηκε και δικαιώθηκε.
Δεν είναι αναγκαίο αυτήν την ώρα να θυμίσουμε την πορεία της Ανόρθωσης και την ιστορία 102 χρόνων που κουβαλά.
Είναι η ώρα της δουλειάς, της περισυλλογής και των έργων.
Θα είναι μια καθοριστική χρονιά για την ομάδα της Αμμοχώστου αυτή που ξεκινά σε μόλις δυο βδομάδες.
Θα χρειαστεί, όπως σωστά επεσήμανε ο Αχιλλέας Νικολάου, υπομονή, επιμονή και ενότητα.
Κι αν ούτε φέτος δεν έλθει τίτλος για την ομάδα της Ανόρθωσης, δεν θα είναι το τέλος του κόσμου.
Τίτλους έχει πάρει μπόλικους και στην πόλη του Ευαγόρα και στην προσωρινή της έδρα, ενώ καταξιώθηκε και στη Ευρώπη.
Το θέμα είναι να καταλάβει και ο τελευταίος οπαδός της ότι και χρήσιμος είναι και ρόλο έχει να διαδραματίσει στη συνολική προσπάθεια για οικονομικό νοικοκύρεμα και για αγωνιστική παρουσία αντάξια του εκτοπίσματος που έχει η ομάδα του.
Γι' αυτό και στις επόμενες μέρες θα φανεί κατά πόσο κάτι αλλάζει στην ψυχολογία και στη γενική στήριξη της νέας προσπάθειας από τους πολυπληθείς φίλους της ιστορικής ομάδας.
Στο κάτω κάτω της γραφής, το δικαιούται η νέα διοίκηση, για να νιώσει και δυνατή και ότι εκφράζει την πλειοψηφια του απλού κόσμου της Ανόρθωσης.
Καλή Κυριακή να έχετε.