Σε πολλές περιπτώσεις γίνονται οι αναγκαίες συγκρίσεις είτε αυτές αφορούν οικονομικό ή αγωνιστικό κομμάτι είτε και σύνολο οπαδών. Ειδικά σε περιόδους οικονομικής κρίσης, όπως αυτή που διερχόμαστε, κάθε βοήθεια ή και στήριξη όχι απλώς είναι καλοδεχούμενη, θα έλεγα είναι κάτι σαν μάννα εξ ουρανού. Λένε πολλές φορές, και έχουν δίκαιο εν μέρει αυτοί που το υποστηρίζουν, ότι μεγάλο καράβι, μεγάλες φουρτούνες, όταν αναφέρονται στα προβλήματα των μεγάλων ομάδων. Αυτή είναι η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι οι παραδοσιακά μεγάλοι, όταν βρεθούν στα πιο στενά και όταν πραγματικά κινδυνεύουν, έχουν δίπλα τους τον κόσμο, που αρκετές φορές τους ξελασπώνει και τους δίνει τις απαιτούμενες ανάσες για να συνεχίσουν αγωνιστικά την προσπάθειά τους και όχι μόνο.

Το τελευταίο τρανό παράδειγμα αφορά τον κόσμο της Ομόνοιας. Όταν στο Ράδιο ΠΡΩΤΟ ο πρόεδρός της Στέλιος Μυλωνάς παραδέχτηκε ότι χωρίς τη βοήθεια του κόσμου της, σήμερα δεν θα υπήρχε Ομόνοια, δεν συντρέχει λόγος να επιχειρηματολογήσει κανένας άλλος. Κι όταν στην καρδιά του καλοκαιριού, σε περίοδο αδειών και διακοπών, Ομόνοια και ΑΠΟΕΛ κόβουν σε έναν αγώνα μαζί 35.658 εισιτήρια, αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα την τεράστια διαφορά που τις χωρίζει από όλες τις ομάδες, κυρίως βέβαια με τις μικρομεσαίες.Θα πει κάποιος ότι αυτό συμβαίνει βασικά στους ευρωπαϊκούς αγώνες που δίνουν οι αιώνιοι αντίπαλοι κι ότι ο προϋπολογισμός τους είναι πολλαπλάσιος των πλείστων ομάδων.

Είναι, νομίζω, απλή μαθηματική πράξη, γι' αυτό και τα άμεσα υπερδιπλάσια χρέη της Ομόνοιας καλύπτονται, ενώ κάποιες δεκάδες ή και εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ άλλων ομάδων τις οδηγούν είτε σε τιμωρίες είτε σε αβέβαιο μέλλον είτε ακόμη και σε αφανισμό. Κι εδώ έρχεται ξανά στην επικαιρότητα το θέμα με τη νέα δομή που πρέπει να έχει το πρωτάθλημα. Ο κόσμος κουράστηκε να είναι ο αιμοδότης των ομάδων του, πόσω μάλλον να είναι ουσιαστικά και αιμοδότης των λοιπών…

Κι αυτό πρέπει να ληφθεί σοβαρότατα υπόψη όχι μόνο από την αρμόδια Αρχή, αλλά και από τα ίδια τα σωματεία.
Είναι αντιφατικό και φτάνει στα όρια του προκλητικού, να σχίζουν κάποιοι τα ιμάτιά τους για να μη μεγαλώσει το αγωνιστικό χάσμα μεγάλων και μικρών και την ίδια ώρα να θεωρούν δεδομένη την επούλωση πολλών οικονομικών τους πληγών από την παρουσία των οπαδών των μεγάλων όταν τους υποδέχονται. Δεν είναι λίγες οι φορές που μικρές ομάδες στηρίχτηκαν στην παρουσία αντιπάλων οπαδών για να λύσουν προσωρινά κάποιο οικονομικό πρόβλημα, όμως αυτό από την περσινή περίοδο φάνηκε ότι πλέον δεν θα είναι δεδομένο.

Όπως δεδομένη δεν θα είναι και η στήριξη ή και χορηγία παραδοσιακών φίλων των ομάδων, που πλέον είτε μετρούν τα κουκκιά τους είτε θεωρούν ότι δεν έχουν τίποτα άλλο να κερδίσουν από τη συνέχιση της ανάμειξής τους στον ποδοσφαιρικό χώρο. Ότι από τα δυο κι αν συμβαίνει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο για τα πλείστα σωματεία, που τρέχουν εσπευσμένα να βρουν νέους χορηγούς ή και νέους τρόπους για να φέρουν λεφτά στο ταμείο τους.
Επανερχόμενος, όμως, στο κεφάλαιο κόσμος, θεωρώ ότι είναι ο διαχρονικά πιο σίγουρος αιμοδότης των μεγάλων κι αυτός που ανά πάσα στιγμή μπορεί να γυρίσει τα οικονομικά δεδομένα μιας ομάδας. Αυτόν τον κόσμο που, συνήθως, από τα υστερήματά του προσπαθεί να στηρίξει την ομάδα του, οι παράγοντες ποτέ δεν πρέπει να τον ξεχνούν.

Ο απλός οπαδός απαιτεί δυο πράγματα από τους διοικούντες την ομάδα του: Πρωτίστως να τον σέβονται και να τον σκέφτονται και στα καλά και στα κακά και να του λένε αλήθειες.
Αυτός που θα μετατρέψει σε πράξη την αυτονόητη απαίτηση του απλού οπαδού, θα τον έχει μια ζωή συμπαραστάτη και υποστηρικτή γενικώς… Οι υπόλοιποι θα ψάχνουν το λάθος. Αυτή είναι η αλήθεια.