Πολλές ήταν και κυρίως σαρωτικές οι αλλαγές που σημειώθηκαν σε όλους τους τομείς της ζωής μας, μετά τη 15η του μηνός Μαρτίου. Αλλαγές οικονομικές, κοινωνικές, επαγγελματικές και κυρίως νοοτροπίας και τρόπου ζωής.
Αλλιώς ήμασταν μαθημένοι και ξαφνικά βρεθήκαμε ξεκρέμαστοι να κινούμαστε στο κενό. Δυστυχώς αυτό δεν έχει διαφοροποιηθεί με το πέρασμα κάποιων μηνών. Αντίθετα, θα έλεγα πως όσο περνά ο καιρός δυσκολεύουν ακόμη περισσότερο τα πράγματα για τον μέσο Κύπριο και όχι μόνο. Το αναφέρω αυτήν την εποχή, όπου η έλευση του μηνός Αυγούστου για πολλές δεκαετίες σήμανε γενικό ξεσηκωμό και έντονες προετοιμασίες για τις καλοκαιρινές διακοπές.
Φέτος, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Οι πλείστοι όχι μόνο θα μείνουν Κύπρο, αλλά πιθανόν δεν σκέφτονται καν να πάνε διακοπές. Άλλαξαν πολλά, άλλαξε και η συνήθεια των Κυπρίων για τις μέρες ξεκούρασης του μηνός Αυγούστου. Πλέον, η έγνοια του οικογενειάρχη είναι να τα φέρει πέρα με τις υποχρεώσεις του, είτε αυτές αφορούν το οικονομικό κομμάτι του ιδίου και κυρίως των παιδιών του, είτε το μέλλον των εξαρτωμένων του.
Μέσα σ' αυτόν τον βομβαρδισμό προβλημάτων, επί καθημερινής μάλιστα βάσης, έχω την άποψη ότι τραγικότερες φιγούρες είναι σημερινοί μας νέοι. Τα παιδιά που είτε έχουν τελειώσει τις σπουδές τους σε Κύπρο ή εξωτερικό, είτε αυτά που ονειρεύονται να σπουδάσουν. Ποιος μπορεί να τους εγγυηθεί ή να τους εξασφαλίσει το μέλλον τους;
Αναφερόμαστε σε μια γενιά πάνω στην οποία στηρίζαμε σαν Κύπρος πολλά, πάρα πολλά και η οποία γενιά, χωρίς να φταίει σε τίποτα, πληρώνει από τώρα το πιο βαρύ τίμημα απ' όλους. Είναι και άδικο, είναι και πολύ βαρύ το φορτίο για τη σημερινή νεολαία, που πληρώνει τα λάθη και τις παρανομίες κάποιων που υποτίθεται ήταν οι σύμβουλοι των νεαρών όλα αυτά τα χρόνια. Κι αυτό πέραν από επικίνδυνο, είναι και αντιφατικό και προσβλητικό για τους νέους μας.
Μιλούσαν πολλοί από τους ηλικιακά μεγάλους με ειρωνικό ύφος, όταν αναφέρονταν στη νεολαία μας.
Θεωρούσαν ότι αυτοί είναι και κανένας άλλος και ότι η νεολαία η σημερινή καμιά σχέση δεν έχει με τη δική τους εποχή. Έδιναν από καθέδρας συμβουλές και το έπαιζαν οι άνετοι και άμεμπτοι της υπόθεσης.
Ώσπου ένα βράδυ αποκαλύφθηκε ο πραγματικός τους εαυτός και ο πραγματικός τους στόχος.
Πλέον οι γνωστοί άγνωστοι τρέχουν να κρυφτούν, αλλά η ζημιά έχει γίνει. Ισχύει στην περίπτωση αυτή το γνωστό με τον δάσκαλο που δίδασκε και νόμους δεν εκράτη… Για πολλά χρόνια, μιλούσαν οι μεγαλύτεροι για πρότυπα και ιδανικά. Φυσικά και πολλοί εννοούσαν τον ίδιό τους τον εαυτό σαν τον άνθρωπο που θα έπρεπε να ακολουθήσουν τα χνάρια του οι νεότεροι. Αλλά, όπως και στις αρχαίες τραγωδίες, που τα διδάγματά τους έμειναν διά μέσου των αιώνων ζωντανά και κυρίως επίκαιρα, μετά την ύβριν επέρχεται η κάθαρσις.
Αυτό μπορεί να συμβεί και στη σημερινή κυπριακή πραγματικότητα, όπου για πρώτη φορά αναμένουμε την παραδειγματική τιμωρία των ενόχων. Επί του παρόντος, ο φετινός Αύγουστος -και πιθανόν αρκετοί ακόμη- θα είναι πολύ διαφορετικός απ' αυτόν που γνωρίζαμε εδώ και πολλά χρόνια…