Είναι λίγο παράξενα τα αισθήματα του κόσμου σχετικά με το αποψινό πρώτο ραντεβού του ΑΠΟΕΛ κόντρα στη Μάριμπορ της Σλοβενίας.
Παράξενα για τους φίλους των πρωταθλητών, γιατί μετά από μια γεμάτη πενταετία και δύο ΕΠΗ στην Ευρώπη, για πρώτη φορά δεν θα κάθεται στον πάγκο ο άνθρωπος που σχετίστηκε όσο κανένας άλλος με τις ιστορικότερες των ιστορικών επιτυχιών του ΑΠΟΕΛ.
Ταυτόχρονα, υπάρχει αγωνία από τον κόσμο των «γαλαζοκιτρίνων» για το πώς θα παρουσιαστεί στην πρεμιέρα των ευρωπαϊκών της υποχρεώσεων η νέα ομάδα που φτιάχνει ο Πάουλο Σερτζιο και βεβαίως είναι και ένα ερώτημα το πώς θα παρουσιαστεί και η αντίπαλος των πρωταθλητών μας.
Το ότι με το καλησπέρα μπαίνει στα βαθιά νερά ο ΑΠΟΕΛ δεν είναι γι΄ αυτόν κάτι πρωτόγνωρο, ούτε κάτι που τον φοβίζει.
Άλλωστε, για να πετύχει όλα όσα πέτυχε στις προηγούμενες δύο περιπτώσεις, στον τρίτο προκριματικό γύρο, πάντα έβρισκε δυνατές ομάδες που χρειαζόταν υπερπροσπάθεια για να περάσει στην επόμενη φάση.
Συνήθως η πρόκριση σε τέτοιου επιπέδου αναμετρήσεις, κρίνεται και στα δύο ραντεβού, αλλά είναι σημαντικό απόψε να γίνει το πρώτο βήμα.
Ο κόσμος θα είναι εκεί για να δημιουργήσει ατμόσφαιρα ιδανική για τους παίκτες του ΑΠΟΕΛ, όπως άλλωστε κάνει σε κάθε παρόμοια περίπτωση, ενώ οι πλείστοι των παικτών έχουν τεράστια εμπειρία σε τέτοιου επιπέδου ματς και η οποία σε δύσκολες στιγμές μπορεί να αποβεί καθοριστική για την έκβαση και του πρώτου ματς αλλά κυρίως του επαναληπτικού.
Θεωρώ ότι και αυτήν τη φορά ο ΑΠΟΕΛ μπορεί να τα καταφέρει.
Δεν αναφέρομαι απλά στο αποψινό ραντεβού, αλλά συνολικά στην υπόθεση πρόκριση.
Απ΄ εκεί και πέρα, λυπεί τον κάθε οπαδό της ιστορικής Ανόρθωσης η όλη κατάσταση που επικρατεί στην ομάδα, σε όλα τα επίπεδα.
Στο αγωνιστικό, από το 2007-08 μέχρι και σήμερα, οι «κυανόλευκοι» μένουν μακριά από τίτλο πρωταθλητή ή και κυπελλούχου.
Κάτι παρόμοιο είχε να συμβεί από τη δεκαετία του '80, αφού κυρίως από την πρώτη φορά που η «Κυρία» πήρε τίτλο πρωταθλήματος στην προσφυγιά το 1994-95, ποτέ δεν έκλεισε πενταετία και να μην πανηγυρίσει είτε πρωτάθλημα είτε κύπελλο…
Από την άλλη, διοικητικά, μετά τον Νοέμβριο του 2008, ποτέ δεν βρήκε τη γαλήνη και τη σταθερότητα, όπως και στο κεφάλαιο τεχνική ηγεσία μετά την φυγή Κετσπάγια.
Στο ίδιο μήκος κύματος και το οικονομικό κομμάτι, που εξακολουθεί να αποτελεί καρκίνωμα στα θεμέλια του Ανορθωσιάτικου οικοδομήματος.
Το κυριότερο που απασχολεί τον απλό Ανορθωσιάτη, είναι το αύριο της ομάδας σε όλους τους τομείς.
Όλοι όσοι αποχώρησαν από τα διοικητικά κάλεσαν σε ενότητα, η οποία, πλην ελάχιστων εξαιρέσεων και για λίγο μόνο διάστημα, ουσιαστικά δεν έκανε την εμφάνισή της.
Αυτές οι στιγμές είναι ιδιαίτερα δραματικές για την Ανόρθωση και δεν αναφέρομαι μόνο στο αγωνιστικό, γιατί αυτό μπορεί να διορθωθεί και μάλιστα άμεσα.
Το οικονομικό και η ενότητα είναι ιεραρχικά τα πρώτα που πραγματικά καίνε, και εδώ θα χρειαστεί μεγάλη προσπάθεια από όποιους παραμείνουν ή από όποιους νέους αναλάβουν για να πετύχουν όσα δεν πέτυχαν προκάτοχοί τους.
Σ΄ αυτή την προσπάθεια είναι αυτονόητο ότι κανείς δεν περισσεύει, γιατί απλά η ΑΝΟΡΘΩΣΗ δεν ήταν ποτέ και δεν και τώρα τσιφλίκι κανενός…