Δίνω σήμερα συνέχεια στο χθεσινό σχόλιο στη στήλη Τρίτη Γνώμη, σ' ό,τι αφορά τις τραγωδίες της Πέμπτης και τις παρενέργειές τους.
Κι αυτό γιατί είναι φορές που ένας αποκλεισμός μπορεί να χωνευτεί ή και να δικαιολογηθεί, αφού έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν υποστηρίξαμε ότι ποδοσφαιρικά γίναμε ξαφνικά υπερδύναμη και βλέπουμε άλλες χώρες αφ' υψηλού.
Όμως και στην περίπτωση αυτή υπάρχει ο διαχωρισμός, όσο κι αν ουσιαστικά ο αποκλεισμός από ομάδες είτε της Ρουμανίας είτε της Σουηδίας είτε Γεωργίας και Σερβίας, προσθέτει άλλη μιαν αποτυχία στις πολλές των τελευταίων χρόνων, ειδικά για Ομόνοια και Ανόρθωση.
Όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα στους πρώτους αγώνες, αναμέναμε το αυτονόητο από τις ομάδες μας.
Δηλαδή η μεν Ομόνοια μπροστά σε 18000 οπαδούς της να διαχειριστεί σωστά το θετικότατο 1-1 στο Βουκουρέστι, η δε Ανόρθωση να κάνει γερή προπόνηση περιμένοντας τον επόμενό της αντίπαλο.
Τελικά, δεν έγινε ούτε το ένα ούτε το άλλο και οι φιλόδοξες φέτος ομάδες μας έμειναν με το καλησπέρα εκτός ευρωπαϊκής συνέχειας.
Τι σημαίνει αυτό για Ομόνοια και Ανόρθωση, δεν θέλει και κανέναν ειδικό να το αναλύσει.
Πρόκειται για οικονομική και αγωνιστική καταστροφή.
Ειδικά στην περίπτωση της Ανόρθωσης, όπου ούτε έσοδα είχε από το πρώτο ματς στη Λάρνακα και που πόνταρε πολλά και για απόσβεση της ποινής κεκλεισμένων των θυρών αλλά και για απόσβεση μέρους των φετινών μετεγγραφικών κινήσεων, η λέξη τραγωδία αποτυπώνει σε μεγάλο βαθμό το κλίμα που επικρατεί στο στρατόπεδό της.
Στην τελευταία πενταετία, μετά το έπος του 2008 στο Τσάμπιονς Λιγκ, η ομάδα της Αμμοχώστου υπέστη πολλούς ταπεινωτικούς αποκλεισμούς από ομάδες άσημες και πρωτάρες στην Ευρώπη και κυρίως από ομάδες τις οποίες στο πρώτο ματς είχε εξευτελίσει.
Δυστυχώς, σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση και αυτό είναι το τραγικότερο των τραγικών για την «Κυρία» συνεπειών.
Γινόταν στα τελευταία χρόνια λόγος για νέα ευρωπαϊκή υπέρβαση, η οποία όχι μόνο ποτέ δεν έκανε την εμφάνισή της αλλά, αντίθετα, τη θέση της πήρε η λέξη εξευτελισμός.
Για υπέρβαση γινόταν λόγος και στην Ομόνοια και ήταν και είναι διακαής πόθος, ειδικά του πιστού της κόσμου.
Είχαν οι «Πράσινοι» άλλη μια ευκαιρία φέτος και δυστυχώς και πάλι δεν τα κατάφεραν.
Ασφαλώς και στην περίπτωση της Ομόνοιας ισχύει αυτό με την επαναλαμβανόμενη σύμπτωση που έπαψε εδώ και χρόνια να είναι σύμπτωση.
Ποτέ δεν έκανε υπέρβαση η Ομόνοια εκτός από το 2008 όταν απέκλεισε την ΑΕΚ Αθηνών.
Ήταν η πρώτη και τελευταία μέχρι σήμερα φορά, που οι «Πράσινοι» απέκλεισαν σε μια χρονιά δύο ομάδες.
Κι αυτό είναι το τεράστιο παράπονο του κόσμου των «Πρασίνων» που είδε ΑΠΟΕΛ, Ανόρθωση, ΑΕΚ και ΑΕΛ να εισέρχονται σε ομίλους ευρωπαϊκών διοργανώσεων, είδε τον Απόλλων να φτάνει στους 8 του Κυπέλλου Κυπελλούχων και από τους παραδοσιακά μεγάλους μόνο η Ομόνοια δεν πέτυχε τη λεγόμενη υπέρβαση.
Η ουσία είναι πως χάσαμε τεράστια και διπλή ευκαιρία να προχωρήσουμε στην Ευρώπη, να μαζέψουμε τους αναγκαίους βαθμούς και βεβαίως να εισρεύσουν τα λεφτά στα ταμεία που τόσο ανάγκη έχουν οι ομάδες.
Μετά τον αποκλεισμό τι ακολουθεί, είναι πλέον το μεγάλο ερώτημα.
Γιατί είναι αλήθεια ότι η νέα οικονομική τάξη πραγμάτων που ζούμε έχει αντίκτυπο και στον ποδοσφαιρικό χώρο.
Αν δεν τα καταφέρουν οι άλλοι δύο μας εκπρόσωποι, σημαίνει απλά ότι πετάξαμε στον κάλαθο των αχρήστων ό,τι με κόπο και μόχθο κτίσαμε στη διάρκεια της προηγούμενης πενταετίας.
Κι αυτό αν συμβεί, κάτι βεβαίως που δεν ευχόμαστε, θα είναι ολοκληρωτικά καταστροφικό για το κυπριακό ποδόσφαιρο που έτσι κι αλλιώς σε δεκανίκια πλέον στηρίζεται, μέχρι να αλλάξουν πολλά στο οικονομικό, αγωνιστικό και
στο κεφάλαιο αξιοπιστία για να βρει ξανά την αίγλη των πρόσφατων χρόνων.
Μακάρι να μετριάσουν την απογοήτευσή μας, τόσο ο ΑΠΟΕΛ όσο και ο Απόλλων.
Καλή Κυριακή να έχετε.