Από το 1974 και εντεύθεν, αποτελεί είδηση για την Κύπρο στη διάρκεια του μηνός Ιουλίου να μη συμβεί και μια τραγωδία.
Τη Δευτέρα συμπληρώνονται 39 χρόνια από τη στιγμή που τα τανκ, με εντολή της Χούντας και με τις ευλογίες των ΗΠΑ, όδευαν προς Αρχιεπισκοπή και Προεδρικό Μέγαρο με στόχο να σκοτώσουν τον Μακάριο και να καταλύσουν τη Δημοκρατία.
Τα αποτελέσματα γνωστά, αφού μόλις πέντε μέρες αργότερα η Τουρκία, που έψαχνε αιτίες και αφορμές για να εισβάλει στο νησί, βρήκε την κατάλληλη στιγμή και έκανε ουσιαστικά βόλτα στα εδάφη μιας χώρας προδομένης και αμυντικά ασθενούσης.
Έκτοτε, σαν να υπάρχει κατάρα για τον τόπο μας, στη διάρκεια του Καλοκαιριού και ιδίως του Ιουλίου, συμβαίνουν πολλά κακά, τραγωδίες που ντύνουν ολόκληρες οικογένειες στα μαύρα και που οι πληγές τους δεν επουλώνονται εύκολα.
Η πτώση του ελικοπτέρου με τον χαμό του Στρατηγού Φλωράκη και των παλληκαριών που τον συνόδευαν, η έκρηξη στο Μαρί και πολλές άλλες τραγωδίες, μήνα Ιούλιο σημειώθηκαν.
Κι είναι δυστυχώς, αυτές οι μέρες, μέρες θύμησης καταστροφών και μέρες μνημοσύνων γι' αυτούς που έπεσαν στο καθήκον, πλείστοι εκ των οποίων όμως έφυγαν άδικα, είτε προδομένοι από τα γνωστά πιόνια της Χούντας και των ΗΠΑ είτε εξαιτίας σημαντικών παραλείψεων από υπευθύνους σε κάθε περιστατικό ξεχωριστά.
Η ουσία είναι ότι σε κάθε περίπτωση ένα πελώριο γιατί παραμένει αναπάντητο και κάνει τον πόνο των συγγενών και φίλων των θυμάτων ακόμη μεγαλύτερο.
Κι αυτό έχει να κάνει με τον τρόπο που θυσιάζεται κάποιος την ώρα του καθήκοντος προς την πατρίδα.
Οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ, στο διάστημα που διήρκεσε ο μεγάλος αγώνας, από το '55 ώς το '59, ήξεραν ότι ξεκινούσαν έναν άνισο αγώνα και πολύ περισσότερο ήξεραν ότι πιθανόν να θυσίαζαν το πολυτιμότερο αγαθό για τον άνθρωπο, την ίδια τους τη ζωή.
Όδευαν όμως στον δίκαιο αγώνα με πίστη στον Θεό και με υπέρμετρη αγάπη για την πατρίδα αλλά και για το δίκαιο του αγώνα που λάμβαναν μέρος.
Ήταν και οι ίδιοι και οι οικογένειές τους συνειδητά μάχιμοι στον απελευθερωτικό αγώνα, γι΄ αυτό και στα κείμενά τους οι μελλοθάνατοι στα κελιά άφησαν ιστορία με το περιεχόμενο αλλά και την περήφανη στάση που είχαν μέχρι την τελευταία τους πνοή απέναντι στους Άγγλους αποικιοκράτες.
Ο Ζάκος, ο Καραολής, ο Παλληκαρίδης και οι λοιποί απαγχονισθέντες ήταν τα τρανά παραδείγματα ατρόμητου πατριώτη και νεαρού με αρχές και ιδανικά.
Γι΄ αυτό και οι δικοί τους έλεγαν σε κάθε περίπτωση ξεχωριστά το χαλάλι για την πατρίδα.
Γι΄ αυτό και έμειναν στην ιστορία ως οι Αθάνατοι ηρωες της κυπριακής αντίστασης κόντρα στους αποικιοκράτες.
Δυστυχώς, τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά και το 1974 και όσα ακολούθησαν από τότε.
Οι πλείστοι που θυσίασαν τη ζωή τους στην ώρα του καθήκοντος, έφυγαν είτε κυριολεκτικά προδομένοι είτε εξ αιτίας τραγικών ανθρώπινων λαθών ή και παραλείψεων.
Μακάρι κάποια στιγμή να σταματήσει να μας κατατρέχει αυτή η κατάρα του μηνός Ιουλίου αλλά, κυρίως, να παραδειγματιστούμε από τα λάθη του μακρινού και του πρόσφατου παρελθόντος…