Είπε πολλά και ενδιαφέροντα την Τρίτη το βράδυ στην εκπομπή «Βραδινό Ντέρμπι», του Ράδιο ΠΡΩΤΟ, ο πρόεδρος της Ομόνοιας Στέλιος Μυλωνάς.

Έτσι κι αλλιώς, η παρουσία του και μόνο στο στούντιο του σταθμού μας αποτέλεσε είδηση, γιατί είναι γνωστό ότι ο ηγέτης των «πρασίνων» σπάνια κάνει δηλώσεις και για πρώτη φορά ήταν δημοσίως στη διάθεση των οπαδών της Ομόνοιας.

Για μια ώρα και είκοσι λεπτά απαντούσε, έβγαλε ειδήσεις, αλλά το κυριότερο απ' όλα ήταν ότι μίλησε με τη γλώσσα της αλήθειας.

Αυτήν τη γλώσσα που σπανίως ακούμε από τους πλείστους παράγοντες, αυτήν τη γλώσσα που φέρνει όμως πολύ πιο κοντά όλους όσοι έχουν άμεση σχέση με το οικοδόμημα μιας ομάδας, κυρίως όταν αυτή και μεγάλη είναι και μεγάλο κόσμο έχει.

Ήταν ηλίου φαεινότερον από τα εκατοντάδες μηνύματα που στάλθηκαν από τον κόσμο της Ομόνοιας, ότι η προσπάθεια Μυλωνά και συνεργατών του και εκτιμάται και εμπιστοσύνης τυγχάνει.

Την ίδια ώρα, ο πρόεδρος της Ομόνοιας άνοιξε τα χαρτιά του και τόνισε με έμφαση ότι, χωρίς τη συγκινητική προσπάθεια του κόσμου, δεν θα υπήρχε σήμερα Ομόνοια.

Ήταν μια στιγμή που πραγματικά και το ένιωθε και ήθελε μ' αυτόν τον τρόπο να ευχαριστήσει τον απλό Ομονοιάτη που, από τα υστερήματά του και μέσα σε χαλεπούς καιρούς, έβαλε το χέρι στην τσέπη και βοήθησε με τον δικό του τρόπο στη γενικότερη προσπάθεια για να μείνει ζωντανή μια ομάδα, που παραδοσιακά ανήκει στον λαό της.
Αυτό, όμως, που μέτρησε πολύ στον γενικό και εντυπωσιακό ξεσηκωμό των οπαδών της Ομόνοιας, ήταν το ότι η διοίκηση, με μπροστάρη τον πρόεδρο, βγήκε από την αρχή και είπε αλήθειες στον κόσμο.

Ούτε τα μάσησε τα λόγια της ούτε προσπάθησε να ωραιοποιήσει καταστάσεις, όπως γινόταν προηγουμένως και στην Ομόνοια και σε πολλά άλλα σωματεία.

Κι αυτές οι αλήθειες έπιασαν τόπο.

Ο κόσμος αντιλήφθηκε ότι η ομάδα του βρισκόταν οικονομικά στο χείλος του γκρεμού. Δεν υπήρχε ούτε γυρισμός, αλλά ούτε ένα λεπτό για χάσιμο.

Κι έγινε τελικά ένα οικονομικό θαύμα μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και, κυρίως, στη διάρκεια της χειρότερης οικονομικής κρίσης που ζει η χώρα μας από το καλοκαίρι του 1974.

Το παράδειγμα αυτό είναι πολύ αντιπροσωπευτικό του τι θέλει ή τι απαιτεί ο απλός οπαδός από τη διοίκηση της ομάδας του.

Ο κόσμος θέλει ν' ακούει αλήθειες, όσο κι αν αυτές πικραίνουν.

Είναι, άλλωστε, γνωστό ότι το ψέμα χρειάζεται άλλο ψέμα για να καλυφτεί κι απ' εκεί και πέρα το παιχνίδι χάνεται οριστικά.

Κι υπάρχουν, δυστυχώς, πολλά παραδείγματα και στο ευρύτερο κοινωνικό σύνολο και βεβαίως στον ποδοσφαιρικό χώρο, όπου σε ομάδες που οι παράγοντές τους παρουσίαζαν ότι όλα είναι ρόδινα, αποκαλύφτηκε η αλήθεια και ξέσπασε τρικυμία.

Κάποιοι, μάλιστα, πληρώνουν ακριβό τίμημα μέχρι και στις μέρες μας και, βεβαίως, όπως έστρωσαν, κοιμούνται…
Αυτοί που ακόμη και σήμερα δεν αντιλαμβάνονται τη δύναμη του κόσμου και συνεχίζουν να το παίζουν υπεράνω, σύντομα θα αντιληφθούν τη λάθος πορεία που χάραξαν, αλλά πιθανότατα θα είναι αργά και για τους ίδιους και για τα σωματεία τους.