Κάθε χρονιά και σε κάθε χώρα ξεχωριστά, είναι λογικό στο φινάλε να ψηφίζονται οι κορυφαίοι σε κάθε άθλημα.
Κι εκεί που υπάρχουν είτε λίγοι υποψήφιοι είτε ξεκάθαρη διαφορά των υποψηφίων, είναι ευκολότερο να πλησιάσει κάποιος το απόλυτο, να αναδείξει δηλαδή τους καλυτέρους ανάμεσα στους πρώτους και να είναι σχεδόν καθολική η αποδοχή των αποτελεσμάτων. Εκεί που δυσκολεύουν τα πράγματα και αρχίζουν οι έντονες αμφισβητήσεις, είναι όταν οι υποψήφιοι είναι πάρα πολλοί και κυρίως αντιπροσωπεύουν και διαφορετικές δεκαετίες και διαφορετικές χώρες και διαφορετικά δεδομένα. Αφορμή για το σημερινό σχόλιο, πήρα από την πρόσφατη δημοσιοποίηση σε γνωστό και έγκυρο αθλητικό περιοδικό της ανάδειξης της κορυφαίας ενδεκάδας όλων των εποχών στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο.
Ψήφισαν χιλιάδες δημοσιογράφοι απ' όλες τις χώρες που είναι μέλη της ΦΙΦΑ. Είτε κάποιος διαφωνεί με πολλές επιλογές είτε σχεδόν συμφωνεί, η ουσία είναι ότι κάποιοι ασφαλώς θα αδικήθηκαν γιατί κατ' αρχάς άλλα ήταν τα δεδομένα της δεκαετίας του '50, άλλα του '70, άλλα του '90 και άλλα είναι τα σημερινά. Αντιλαμβάνομαι ότι λήφθηκε υπόψη η προσφορά σε σωματεία και Εθνική καθώς και οι προσωπικές επιτυχίες του καθενός ξεχωριστά.
Ασφαλώς και σέβομαι την άποψη των χιλιάδων συναδέλφων απ' όλον τον πλανήτη που έλαβαν μέρος στη σχετική διαδικασία. Σίγουρα, όμως, κάποιοι απ' αυτούς θα ήταν αγέννητοι όταν μεσουρανούσε ο Πούσκας ή ο Χίντεγκουτι, ακόμα και ο Μπεστ ή και ο Μίλερ. Απλώς ανέφερα κάποια ονόματα που δεν βρίσκονται στην κορυφαία ενδεκάδα όλων των εποχών, από την οποία απουσιάζει και ο Πορτογάλος άσος της Ρεαλ Μαδρίτης, Ρονάλντο.
Να αναφέρω για ιστορικούς λόγους ότι, με βάση το σύστημα 4-4-2, επιλέγηκαν σαν κορυφαίοι όλων των εποχών κατά θέση οι ακόλουθοι: Γιασίν, Καφού, Μαλντίνι, Μπεκενμπάουερ, Μπόμπι Μουρ, Μαραντόνα, Ζιντάν, Ντι Στέφανο, Κρόιφ, Πελέ και Μέσι. Δεν χωρά καμιά αμφιβολία ότι και οι 11 ήταν από τους κορυφαίους, ενώ ειδικά ο Μέσι βρίσκεται στο απόγειο της καριέρας του. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν χωρούσαν άλλοι στην ενδεκάδα ή ότι απλά ονόματα ψηφίστηκαν και όχι παίκτες σε συγκεκριμένη θέση. Όταν λες, για παράδειγμα, θα ψηφίσεις την κορυφαία ενδεκάδα με βάση το σύστημα 4-4-2, προδιαθέτεις τον άλλο ότι θα έχει μέσα και δυο αμυντικά χαφ. Δεν νομίζω κανένας από τους Κρόιφ, Ζιντάν, Μαραντόνα ή Ντι Στέφανο να ήταν αμυντικοί μέσοι. Ακόμη, ούτε ο Πελέ και ο Μέσι θεωρούνται οι κλασικοί φορ, παρότι πέτυχαν εκατοντάδες γκολ και αναδείχτηκαν πολλές φορές πρώτοι σκόρερ και στα πρωταθλήματα και στις Εθνικές τους και στις διοργανώσεις όπου έλαβαν μέρος οι ομάδες τους. Θέλω να πω ότι άλλο να καταρτίζεις ενδεκάδα με βάση τις θέσεις του καθενός και άλλο να βολεύεις σ' αυτήν τα μεγάλα ονόματα για να εντυπωσιάσεις ή για να μην κακοφανίσεις τους ίδιους και τους θαυμαστές τους. Άλλωστε, μαγκιά είναι να κάνεις σύγκριση δυο κορυφαίων που αγωνίζονταν στην ίδια θέση και να αναδείξεις τον, έστω με ελάχιστη διαφορά, καλύτερο κατά την άποψή σου.
Είναι εύκολο να βάζεις μέσα σε μια ενδεκάδα και Πελέ και Μαραντόνα και Κρόιφ και Ζιντάν, είναι όμως δύσκολο να αφαιρέσεις δυο για να πάρουν τη  θέση τους ισάριθμοι αμυντικοί μέσοι… Όμως, ακόμη και με την παρουσία των 4 στη μεσαία γραμμή, επιμένω ότι είναι εντελώς υποκειμενικό να σχηματίζεις την κορυφαία ενδεκάδα όλων των εποχών στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό στερέωμα. Κι είναι ταυτόχρονα και τεράστια ευθύνη γιατί αυτά μένουν στην ιστορία και είναι σημείο αναφοράς για πολλές δεκαετίες. Εδώ, υπάρχει διαφωνία για το ποιος είναι ο σημερινός κορυφαίος παίκτης στον κόσμο ανάμεσα σε Μέσι και Ρονάλντο. Φανταστείτε πόσες διαφωνίες θα υπάρχουν για την κορυφαία ενδεκάδα, που αφετηρία έχει τα μέσα της δεκαετίας του '50… Καλή και σεβαστή η προσπάθεια, αλλά νομίζω κάπου υπάρχει λάθος και αδικία.