Μόνο περηφάνια μπορεί να νιώθει κάποιος για τις επιτυχίες των αθλητών μας στους Μεσογειακούς Αγώνες που διεξάγονται στη Μερσινα της Τουρκίας.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός για θέματα στίβου η σκοποβολής, για να αντιληφθεί τη σημασία που έχουν οι επιτυχίες της Ελένης Αρτυματά, της Νεκταρίας Παναγή, του Γιώργου Αχιλλέως και των κοριτσιών στη σκυταλοδρομία στα 4Χ100.
Ούτε, βεβαίως, χρειάζεται κανείς να είναι ειδικός περί πολιτικών η και ιστορικών θεμάτων, για να κατανοήσει τη σημασία που είχε ο γύρος του θριάμβου με τη σημαία της Κύπρου, από τα χρυσά μας τα κορίτσια μέσα στη Μερσίνα και μπροστά σε αρκετούς κατοίκους μεσογειακών χωρών, πλείστοι απ' αυτούς βεβαίως της οικοδέσποινας Τουρκίας.

Οι Κύπριοι αθλητές κράτησαν ψηλά τη σημαία της χώρας μας και ανεβαίνοντας στο ψηλότερο σκαλοπάτι του βάθρου, απέδειξαν ότι και καρδιά έχουν και ικανότητα και κυρίως θέληση να παλέψουν κάτω από αντίξοες συνθήκες, όπως είναι οι σημερινές, για το καλύτερο τόσο για τους ίδιους όσο και για την Κύπρο μας γενικότερα.
Έχω την άποψη ότι ο γύρος του θριάμβου αλλά και η στιγμή της ανάκρουσης του Εθνικού μας Ύμνου ήταν από τις κορυφαίες στιγμές που έζησαν μέχρι τώρα οι αθλήτριές μας, οι προπονητές τους και γενικά όσοι αποτελούσαν την αποστολή της χώρας μας στους εν εξελίξει Μεσογειακούς Αγώνες.
Ένα μεγάλο ευχαριστώ οφείλουμε σ' αυτά τα παιδιά και στους προπονητές τους, που με τον καλύτερο τρόπο απέδειξαν ότι ο κυπριακός αθλητισμός έχει ιστορία, έχει παρόν, έχει και μέλλον.
Μπράβο τους.
Κι ενώ ακόμη συζητούνται οι μεγάλες επιτυχίες των αθλητών μας στην Τουρκία και αποσπούν τα ευμενή σχόλια απ' όλους, η αντίθετη εικόνα εξακολουθεί να υφίσταται στον χώρο του ποδοσφαίρου.
Εδώ, η κατάσταση είναι από δραματική έως και χαώδης, και ουδείς μπορεί να υποστηρίξει με βεβαιότητα αν έχει και ποιο θα είναι το μέλλον στον χώρο του ποδοσφαίρου.
Οι συσκέψεις και οι προβληματισμοί είναι στην ημερήσια διάταξη, όμως, όπως όλα δείχνουν, τίποτα το ουσιαστικό δεν μπορεί να περιμένει κανένας, πριν πραγματοποιηθεί η συνάντηση αντιπροσωπίας της ΚΟΠ με αντίστοιχη της ΟΥΕΦΑ.
Αυτή αναμένεται να γίνει στις 7 Ιουλίου, άρα μέχρι τότε θα εξακολουθήσει να επικρατεί και αβεβαιότητα αλλά και έντονο άγχος από τους άμεσα ενδιαφερόμενους, που ποντάρουν τα πάντα σ' αυτήν τη συνάντηση, αλλά και στη θέση που θα έχει ο Υπουργός των Οικονομικών και κατ' επέκτασιν η Πολιτεία, σ' ό,τι αφορά τον περιβόητο διακανονισμό για τις οφειλές των σωματείων προς κρατικές υπηρεσίες.
Είναι από αντιφατικό έως και απίστευτο όλο αυτό το σκηνικό, που έχει να κάνει με το συνολικό χρέος των σωματείων και κυρίως με τον καλπάζοντα ρυθμό που προχωρεί.
Αν υπολογίσει κανείς πόσα λεφτά έχουν έρθει στον χώρο από τις μεγάλες επιτυχίες τεσσάρων ομάδων μας στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, θα ανέμενε πολύ διαφορετικά τα πράγματα.
Παρ' όλα αυτά, είμαστε μάρτυρες μιας συνολικά χαώδους κατάστασης, η οποία βεβαίως δεν δημιουργήθηκε ξαφνικά και για να είμαστε πιο σαφείς, μετά τη 15η Μαρτίου.
Ήταν μια αμαρτωλή κατάσταση, που έχει τις ρίζες της στις προηγούμενες δεκαετίες, θα έλεγα στον προηγούμενο αιώνα, απλώς τώρα δυσκόλεψαν περισσότερο τα πράγματα εξαιτίας της πρωτοφανούς κρίσης και της φυγής αρκετών χορηγών στους οποίους πόνταραν αρκετά τα σωματεία μας.
Άρα, η δικαιολογία, ότι υπάρχει γενικά κρίση γι' αυτό και στον ποδοσφαιρικό χώρο τα πράγματα είναι τραγικά, δεν πείθει ούτε τα παιδιά του νηπιαγωγείου…
Η κρίση ανέκαθεν υπήρχε, όμως κάτω από το χαλί κρυμμένη ήταν και το γνωστό «κρύψε να περάσουμε» ήταν το κυρίαρχο στοιχείο.
Ευτυχώς, η σκέψη αυτές τις μέρες είναι στους Μεσογειακούς Αγώνες και στους αθλητές μας, που σηκώνουν ψηλότερα τη σημαία της χώρας μας, ενώ κάποιοι εδώ και αρκετά χρόνια σηκώνουν ψηλότερα το συνολικό χρέος στον ποδοσφαιρικό χώρο…
Καλή Κυριακή να έχετε.