Οι συνεχιζόμενες προσπάθειες των σωματείων και κατ΄ επέκταση της Ομοσπονδίας, που στόχο έχουν να κρατήσουν στη ζωή ό,τι μπορεί να κρατηθεί πλέον, ασφαλώς και είναι ο υπ΄ αριθμόν ένα στόχος των άμεσα ενδιαφερομένων.
Οι μέρες, για να μην πούμε οι ώρες, πλησιάζουν ολοένα και πιο απειλητικά για ομάδες και παράγοντες και γενικά για όλους όσοι έχουν σχέση με το ποδοσφαιρικό μας στερέωμα.
Είναι ώρες αγωνίας, ώρες προβληματισμού και ώρες κοινής στρατηγικής.
Κι είναι λογικό, όλη η προσπάθεια, να στρέφεται γύρω από τη σωτηρία των ομάδων, αρκετές εκ των οποίων κρέμονται κυριολεκτικά από μια λεπτή κλωστή, κατά πόσο θα ξεκινήσουν τον νέο μαραθώνιο, κάτω από ποιες προϋποθέσεις και το κυριότερο αν άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για να βάλουν λουκέτο.
Το ότι είναι εξαιρετικά δύσκολα τα πράγματα, θα έλεγα για κάποιους είναι τραγικά, κανένας δεν το αμφιβάλλει.
Γι΄ αυτό, άλλωστε, υπάρχει για πρώτη φορά η ομογνωμία και η ομοψυχία των προέδρων των σωματείων, γιατί απλά αντιλαμβάνονται ότι, άλλοι περισσότερο και άλλοι λιγότερο, στο ίδιο καζάνι βράζουν.
Κι ενώ περιμένουμε με μπόλικη αγωνία το αποτέλεσμα που θα έχει η τελευταία, πιθανόν, προσπάθεια των ομάδων, αφήνουμε στην άκρη πάλι τα άλλα πολλά και σοβαρά θέματα που μας απασχολούν διαχρονικά.
Θα ισχυριστεί κάποιος ότι αν δεν τα καταφέρουν τα σωματεία, δεν θα έχει αξία να ασχοληθεί κανένας πλέον με άλλα, έστω σοβαρά θέματα.
Έχει μια λογική αυτό, αλλά αναφέρομαι στην περίπτωση που, υπό τις περιστάσεις, όλα πάνε καλά για τον ποδοσφαιρικό χώρο και ξεκινήσει κανονικά η νέα περίοδος.
Σ΄ αυτή, λοιπόν, την περίπτωση θα πρέπει, όπως έγινε και στο οικονομικό κομμάτι, να απασχολήσει σοβαρά τους υπευθύνους το γηπεδικό, το θέμα ασφάλειας, συμπεριφοράς του κόσμου και των ιδίων και να βγουν και σ΄ αυτά τα σοβαρά θέματα με μια κοινή θέση, με σκοπό να στείλουν σαφέστατα μηνύματα προς πάσαν κατεύθυνση.
Θα είναι κρίμα και άδικο, έναντι των ιδίων αλλά και του χώρου γενικότερα, να αποτελέσει εξαίρεση του κανόνα η κοινή γραμμή για το οικονομικό κι αν με το καλό λυθεί με θετικό τρόπο, όλοι να γυρίσουν στην... κυπριακή ποδοσφαιρική πραγματικότητα και να βλέπει ο καθένας το δικό του, ξεχνώντας ότι πολύ περισσότερα τούς ενώνουν απ΄ αυτά που τους χωρίζουν.
Είναι, λοιπόν, πολύ σημαντικό και για τη φίλαθλη κοινή γνώμη να πειστεί ότι δεν είναι μόνο η ανάγκη και γενικά οι δραματικές συνθήκες που διερχόμαστε που ένωσαν προέδρους και σωματεία, αλλά, επιτέλους, κάποιοι έμπρακτα αποδεικνύουν ότι αυτή η εικόνα πρέπει να συνεχιστεί και σε άλλα εξίσου σημαντικά θέματα που απασχολούν το ευρύ κοινό.
Νομίζω, στο κεφάλαιο αυτό, έφτασε η στιγμή της τεράστιας υπέρβασης απ΄ όλους, κάτι που -αν πραγματοποιηθεί- πιθανόν να αποτελέσει αφετηρία για καλύτερες μέρες στον χώρο.
Βεβαίως, για να είμαστε τελείως δίκαιοι, επιβάλλεται χρονικά να λυθεί το οικονομικό κομμάτι και απ΄ εκεί και πέρα -σοβαρά και υπεύθυνα- να προσεγγίσουν τα θέματα για τα οποία κάναμε αναφορά πιο πάνω.