Κάποτε, όχι στο μακρινό παρελθόν, οι μετεγγραφές αεροδρομίου, όπως έμειναν στην ιστορία, ήταν και σύνηθες φαινόμενο και φρενίτιδα ενθουσιασμού έφερναν στις τάξεις του κόσμου των ομάδων, που έφερναν στην Κύπρο μετά βαΐων και κλάδων ηχηρά ονόματα, από τα οποία ανέμεναν να κάνουν τη διαφορά.
Ταυτόχρονα, δεν πάει πολύς καιρός που η μετεγγραφή νεαρού και ταλαντούχου Κύπριου παίκτη κοστολογείτο κοντά στα 800 χιλιάρικα σε ευρώ.
Από πέρσι, αλλά ειδικά στη μέχρι στιγμής μετεγγραφικη περίοδο, τίποτα από τα δυο δεν συμβαίνει.
Ούτε μια μετεγγραφή αεροδρομίου έχει γίνει, κι όπως δείχνουν τα πράγματα μάλλον θα αποτελέσει είδηση να δούμε κάποιες και βεβαίως το κασέ των παικτών και ειδικά των Κυπρίων έχει πέσει κατακόρυφα.
Θα έλεγα ότι θυμίζει έντονα πορεία Χρηματιστηρίου Αξιών Κύπρου…
Σε ελεύθερη πτώση οι τιμές στην αγορά, πολύ λίγη και η ζήτηση και λιγότερες οι περιπτώσεις που πραγματοποιούνται μετεγγραφές.
Τρανό παράδειγμα, ο νεαρός Αρτυματάς, της ΕΝΠ.
Πρόκειται για ένα ταλέντο που ξεχωρίζει και αξίζει τον κόπο να αποκτηθεί από μεγάλη κυπριακή ομάδα, είτε για να βοηθήσει άμεσα είτε για επένδυση.
Σε παρόμοιες περιπτώσεις πριν από μια πενταετία ή και τριετία και πολύ περισσότερο στην προηγούμενη δεκαετία, το ποσό που θα τον κοστολογούσε η ομάδα του πιθανότατα θα ξεπερνούσε τις 600 χιλιάδες σε ευρώ.
Σήμερα οι «βυσσινί» ξεκινούν από τις 150 χιλιάδες, πέφτουν στις 120 και πλείστα σωματεία θεωρούν το ποσό είτε υψηλό είτε ότι θα τους βγάλει εκτός προϋπολογισμών της χρονιάς…
Αυτή είναι η σύγκριση σ' ό,τι αφορά την περίπτωση νεαρού και πολλά υποσχόμενου Κυπρίου ποδοσφαιριστή.
Αν κάποιος φέρει στο μυαλό και το συνολικό μπάτζετ των ομάδων και τις μηνιαίες απολαβές ενός εκάστου, αλλά και συνολικά τι στοίχιζε ένας μήνας, θα αντιληφθεί γιατί όλοι ανεξαιρέτως οι παράγοντες και κατ' επέκταση τα σωματεία εκπέμπουν SOS…
Θα πει κάποιος, ήταν γενικό το κακό, δεν αφορούσε μόνο τον ποδοσφαιρικό χώρο και η υπερκατανάλωση και η υπερεκτίμηση των προϊόντων.
Σαφέστατα και ο χώρος του ποδοσφαίρου δεν ήταν ο μόνος που οδηγείτο με μαθηματική ακρίβεια στην καταστροφή.
Όμως, εδώ έγιναν και εγκληματικά λάθη και συχνά και από πολλούς παράγοντες και κυρίως κανένας δεν αναλάμβανε το μερίδιο της ευθύνης που του αναλογούσε.
Πάντα έφταιγαν οι προηγούμενοι, ποτέ οι παρόντες.
Όπως ακριβώς μάθαμε μια ζωή από τους πολιτικούς μας...
Μόνο που με τέτοια νοοτροπία, ποτέ δεν διορθώθηκαν τα κακώς έχοντα, αφού πάντα υπήρχε και δυστυχώς από κάποιους εξακολουθεί να υπάρχει έτοιμη δικαιολογία.
Το θέμα βεβαίως, όπως γράψαμε πολλές φορές απ' αυτήν εδώ τη στήλη, είναι πώς θα επανέλθει σε ρυθμούς υποφερτούς η γενική λειτουργία του ποδοσφαιρικού χώρου.
Πώς θα διαχειριστούν την όλη κατάσταση οι έχοντες την ευθύνη των σωματείων, είτε αυτά είναι μεγάλα σε απαιτήσεις και ιστορία, είτε απλώς θέλουν να επιβιώσουν.
Όλα πλέον κρέμονται από μια λεπτή κλωστή και οι επόμενες κινήσεις σε σωματειακό ή και ομαδικό επίπεδο, πιθανόν να είναι και οι πιο καθοριστικές των τελευταίων χρόνων…
Κι αυτό ευτυχώς το αντιλαμβάνονται πλέον και οι ίδιοι οι παράγοντες και το παραδέχονται δημοσίως.