Το τελευταίο που έχει ανάγκη ο ποδοσφαιρικός μας χώρος είναι οι αντιπαραθέσεις Ομοσπονδίας και Σωματείων, όπως μάλιστα αυτές εκδηλώθηκαν με αφορμή τη σύσταση επιτροπής από τα ίδια τα σωματεία στην απουσία της ΚΟΠ.
Θεωρώ ότι κανέναν από τον ποδοσφαιρικό χώρο δεν ενδιαφέρει ποιος παρέστη και ποιος απείχε από τις όποιες συζητήσεις έγιναν για να βρεθεί η σανίδα σωτηρίας για τον χώρο του ποδοσφαίρου.
Αντίθετα, όλοι όσοι έχουν ρόλο να διαδραματίσουν στο κεφάλαιο αυτό, νομίζω ότι πρωτίστως αγωνιούν για το αν τελικά έχει ελπίδες να σωθεί ο χώρος παρά για το ποιος θα διεκδικήσει την πατρότητα του όλου εγχειρήματος.
Δυστυχώς, δεν είναι η πρώτη φορά που σ' ένα θέμα που απασχολεί το σύνολο του ποδοσφαιρικού χώρου και κυρίως έχει να κάνει με την ίδια την ύπαρξή του, παρουσιάζονται αφενός οι θεωρούντες τον εαυτό τους σαν σωτήρα και, αφετέρου, οι θεωρούντες τον εαυτό τους παραγνωρισμένο.
Έτσι, οι μεν προσπαθούν ουσιαστικά να πείσουν ότι χωρίς αυτούς τίποτα δεν θα επιτευχθεί και οι δε κατεβάζουν τα μούτρα τους κι αρχίζουν να πυροβολούν.
Μόνο που, με αυτόν τον τρόπο, άθελά τους βέβαια, και οι δυο πλευρές κακώς χειρίζονται το όλο θέμα.
Δεν έχω σκοπό να κάνω τον δικηγόρο κανενός και ούτε να το παίξω συμβουλάτορας στο συγκεκριμένο θέμα.
Αυτό που θέλω να τονίσω είναι ότι, σε τέτοιες δραματικά κρίσιμες στιγμές, το «εγώ» μένει στην άκρη και πορεύονται αυτοί που έχουν σημαία τους το εμείς.
Αν κάποιοι αυτό το απλό δεν το αντιλαμβάνονται, καλύτερο γι' αυτούς και για τον χώρο που εκφράζουν είναι να μείνουν πίσω και απλώς να παρακολουθούν.
Οι μπροστάρηδες θα πρέπει να τραβήξουν και τους λοιπούς σ' έναν αγώνα που, στο βάθος, θα έχει σαν στόχο το συνολικό και όχι το σωματειακό συμφέρον...
Άστε που ήδη θα έπρεπε με κοινή θέση Ομοσπονδία και σωματεία και κυρίως με αποδειχτικά στοιχεία να είχαν χτυπήσει τις σωστές πόρτες, αυτές δηλαδή που και τον τρόπο έχουν αλλά και θέλουν να βοηθήσουν στην ύστατη προσπάθεια των σωματείων να παραμείνουν στη ζωή.
Η 30ή Ιουνίου πλησιάζει, η κατάσταση χειροτερεύει και επισήμως πλέον γίνεται λόγος και για επιβολή νέων τιμωριών και για τον κίνδυνο κάποια σωματεία να μην μπορέσουν να ξεκινήσουν τη νέα ποδοσφαιρική περίοδο.
Και αυτό αφορά όλες τις κατηγορίες, αλλά κυρίως αυτές που υπόκεινται στον έλεγχο της αρμόδιας επιτροπής κριτηρίων της ΟΥΕΦΑ.
Έτσι κι αλλιώς ο ποδοσφαιρικός χάρτης, αλλά και ο βαθμολογικός πίνακας ποτέ δεν θα είναι όπως ήταν στα προηγούμενα χρόνια.
Εδώ το παραδέχονται ανοικτά και εκπρόσωποι ομάδων, που αναμένουν οι ομάδες τους να ξεκινήσουν χωρίς απώλειες βαθμών από τις τιμωρίες και να εκμεταλλευθούν τα προβλήματα άλλων για είναι σε θέση ισχύος κυρίως αν στα χαρτιά έχουν τους ίδιους αγωνιστικούς στόχους.
Το γνωστό «ο θάνατός σου η ζωή μου» της ευρύτερης σημερινής κοινωνίας, σε όλο του το μεγαλείο και στον ποδοσφαιρικό μας χώρο.
Δυστυχώς, αυτή είναι η σημερινή ωμή πραγματικότητα...