Γράφαμε μόλις πριν από μια βδομάδα σ΄ αυτήν εδώ τη στήλη, ότι και στη σημερινή εποχή της υποτιθέμενης επαγγελματικοποίησης του ποδοσφαίρου, εξακολουθούν να υπάρχουν παίκτες και ηγέτες και σημαίες.
Παίκτες που όσα χρόνια κι αν περάσουν το όνομά τους δεν θα σβηστεί από την ιστορία της ομάδας που αγωνίστηκαν και ξεχώρισαν.
Κι υπάρχουν αρκετοί που το όνομά τους προφέρεται και από νεαρούς οπαδούς οι οποίοι μπορεί να ήταν αγέννητοι όταν οι παίκτες αυτοί μεσουρανούσαν, όμως η προσφορά και η σύνδεση με τις επιτυχίες μιας ομάδας, μεταφέρεται από μεγάλους σε μικρούς και από γενιά σε γενιά.
Παραδείγματα υπάρχουν πολλά που αφορούν όλες τις δεκαετίες και αναφέρονται και σε Κύπριους, ειδικά στα χρονιά του ερασιτεχνισμού, και σε ξένους ή και κοινοτικούς.
Κι η νοσταλγία αλλά και ο θαυμασμός αποκτούν μεγαλύτερη αξία όταν δεν είσαι οπαδός του ΑΠΟΕΛ, της Ομονοίας ή της Ανόρθωσης, των ομάδων δηλαδή με τους περισσότερους τίτλους και κατ΄ επέκταση με περισσότερους αστέρες να έχουν φορέσει τη φανέλα τους.
Για παράδειγμα, στον μεγάλο Ολυμπιακό ξεχωριστή αναφορά γίνεται στον Πανίκο Ευθυμιαδη και στον Κωστάκη Πιερίδη, στη μεγάλη Νέα Σαλαμίνα στον Κότροφο, στον Πιτσιάουλο και στον Κουρέα, στη μεγάλη ΑΕΛ, στον Παμπουλλή και στον αδελφό του Πανίκο Παπαδόπουλο.
Υπάρχουν πολλά σαν αυτά τα παραδείγματα, ακόμα και στην πιο σύγχρονη εποχή και ασφαλώς είναι σημείο αναφοράς ειδικά όταν μια ιστορική ομάδα επανέλθει στις επιτυχίες μετά από πολλά χρόνια.
Ακόμη και στον ΑΠΟΕΛ και στην Ομόνοια όταν έκαναν μια οκταετία να φτάσουν στον τίτλο, οι ηγέτες που τους οδήγησαν ξανά στην κορυφή, ασφαλώς και δεν ξέχνιούνται.
Αναφέρομαι στον ΑΠΟΕΛ του 1973 και στην Ομόνοια του 2001.
Σ΄ αυτή την κατηγορία, η Ανόρθωση του 1995 που ανέβηκε στον θρόνο μετά από 33 ολόκληρα χρονιά και βεβαίως η ΑΕΛ που έκανε 44 χρόνια για να στεφθεί πρωταθλήτρια.
Κι επειδή είναι νωπά τα πράγματα στη λεμεσιανη ομάδα, κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει τους δύο κορυφαίους ανάμεσα σ΄ αυτούς που έγραψαν ιστορία και ξεδίψασαν τον μεγάλο κόσμο της λεμεσιανής ομάδας μετά από σχεδόν μισό αιώνα δίψας.
Όσα χρόνια κι αν περάσουν, ο κόσμος της ΑΕΛ θα θυμάται και θα δοξάζει τον προπονητή Πάμπο Χριστοδούλου και τον τερματοφύλακα Ματίας Ντεγκρά.
Ο πρώτος άλλαξε τη ροή της ιστορίας, ο δεύτερος ήταν ο Κέρβερος που φύλαγε την εστία της ΑΕΛ και ουσιαστικά είχε τη μεγαλύτερη προσφορά απ΄ όλους στην επιστροφή στην κορυφή.
Όπου και να πάει ο Ντεγκρά, κι ό,τι και να κάνει στη συνέχεια η ΑΕΛ, ο Αργεντίνος θα παραμείνει στη συνείδηση όλων όσοι έζησαν την περσινή μεγαλειώδη πορεία της ΑΕΛ σε Κύπρο και Ευρώπη, σαν ο ήρωας της σύγχρονης ιστορίας της λεμεσιανής ομάδας.
Για χρόνια πολλά, οι φίλοι της ΑΕΛ θυμούνταν τον Παμπουλλή και την παρέα του με νοσταλγία.
Θέση στους πραγματικά μεγάλους της ΑΕΛ όλων των εποχών, αναμφίβολα θα έχει ο Ματίας Ντεγκρά, όσα χρόνια κι αν περάσουν και όποια σύγκριση επιχειρηθεί από τον οποιονδήποτε, γιατί απλά ο κόσμος ξέρει να ξεχωρίζει αυτούς που γράφουν ιστορία…