Είτε τον τίτλο του σχολίου έχοντας υπόψη είτε το γνωστό ο φόβος φέρνει κόλαση, οι παρευρισκόμενοι πρόεδροι στην προχθεσινή σύσκεψη, για πρώτη ίσως φορά, εξηλθαν από την αίθουσα με ομόφωνη θέση αναφορικά με τους τρόπους που πρέπει να χρησιμοποιήσουν για να μη χρεοκοπήσει γενικά ο ποδοσφαιρικός μας χώρος.
Ήταν μια συνάντηση πολύ σημαντική και κυρίως επιβαλλομένη υπό τας περιστάσεις.
Ο προβληματισμός έτσι κι αλλιώς δεν είναι σημερινός. Ουσιαστικά, εδώ και αρκετά χρόνια, η όλη εικόνα που επικρατούσε στον ποδοσφαιρικό χώρο έδειχνε καθαρά ότι οδεύαμε στην οικονομική καταστροφή. Απλά, η εφαρμογή των κριτηρίων της ΟΥΕΦΑ και στη συνέχεια οι αποφάσεις της 15ης Μαρτίου πιστοποίησαν την τραγικότητα της κατάστασης αφενός και, αφετέρου, ταρακούνησαν και τους τελευταίους που ζούσαν στον δικό τους κόσμο. Την όλη κατάσταση εκμεταλλεύτηκαν και δυστυχώς συνεχίζουν να το κάνουν πολλοί που στα χαρτιά δήλωναν υποστηρικτές και χορηγοί του χώρου, αλλά με την πρώτη ευκαιρία την έκαναν με ελαφρά πηδηματακια… Είναι οι ίδιοι που όταν επιστρέψει κάποια στιγμή η ομαλότητα στον χώρο, θα είναι οι πρώτοι που θα τρέξουν να επωφεληθούν και, στην πλάτη σωματείων ή και του ιδίου του αθλήματος, να ξαναθησαυρίσουν. Πάντως, για να επιστρέψουμε στα της προχθεσινής σύσκεψης, θα πρέπει να τονίσουμε ότι κάθε μέρα που περνά και κάθε σύσκεψη που γίνεται, όλο και κάποια νέα είδηση βγάζει αναφορικά με τη δραματική κατάσταση που έχει εισέλθει ο ποδοσφαιρικός μας χώρος. Κρατώ τη δήλωση του προέδρου της Αλκής Νίκου Λίλλη στο Ράδιο ΠΡΩΤΟ, ο οποίος αποκάλυψε ότι με βάση τα σημερινά δεδομένα, κοντά στις μισές από τις ομάδες που απαρτίζουν την Α΄ Κατηγορία, κινδυνεύουν να μην ξεκινήσουν στον νέο μαραθώνιο. Δεν έχει σημασία αν στο τέλος κάποιοι τα καταφέρουν.
Σημασία έχει ότι ο ποδοσφαιρικός χώρος εκπέμπει ένα συνεχόμενο SOS, το οποίο έχει αφετηρία τα τραγικά λάθη του παρελθόντος, αλλά δυστυχώς δεν βρίσκει εδώ και καιρό τον ή τους διασώστες και συνεχίζει να παλεύει με τεράστια κύματα στην καρδιά του απέραντου ωκεανού όπου βρίσκεται ακόμη…
Έχει, λοιπόν, σημασία το ότι, σ΄ αυτές τις κρίσιμα δραματικές ώρες που περνά ο ποδοσφαιρικός χώρος της Κύπρου, υπάρχει από μέρους των σωματείων ταύτιση απόψεων και κοινή προσπάθεια για να σώσουν ό,τι πλέον σώζεται. Μεγαλύτερη, όμως, σημασία έχει το ποιους τρόπους έχουν και σε ποιους θα αποταθούν για να αποτελέσουν τη σανίδα σωτηρίας τους. Κι όταν γράφω για ποδοσφαιρικό χώρο, ασφαλώς και δεν εννοώ μόνο αυτόν της Α΄ Κατηγορίας. Ποδόσφαιρο υπάρχει και σε άλλες κατηγορίες οι οποίες αντιμετωπίζουν εξίσου σημαντικά προβλήματα.
Μπορεί να μην έχουν να κάνουν με εκατομμύρια ή εκατοντάδες χιλιάδες σε προϋπολογισμούς ή και χρέη, όμως δίνουν και εκεί σχεδόν όλες οι ομάδες τη δική τους μάχη, τη μάχη της επιβίωσης. Άρα, καλό είναι ότι υπάρχει ένας γενικός ξεσηκωμός για αντιμετώπιση της όλης κατάστασης από τις ομάδες της Α΄ Κατηγορίας, όμως η μητέρα Ομοσπονδία και κατ΄ επέκταση αυτοί που έχουν και λόγο και τρόπο να επιλύσουν κάποια από τα υπάρχοντα προβλήματα, ας έχουν στα υπόψη και τις ομάδες, αλλά και τους παράγοντες στις μικρότερες κατηγορίες.