Συνήθως όταν γίνεται αναφορά σε παίκτες σημαίες των ομάδων, το μυαλό των πλείστων ταξιδεύει σε προηγούμενες δεκαετίες, που αφορούν τον προηγούμενο αιώνα. Ίσως η σύνδεση με μια πιο συναισθηματική εποχή, ίσως και η νοσταλγία των ένδοξων στιγμών του παρελθόντος, ίσως και η συχνή αλλαγή του ρόστερ να παίζουν τον δικό τους σημαντικό ρόλο στον σχηματισμό άποψης του μέσου οπαδού, όχι μόνο στην Κύπρο αλλά και στον διεθνή ποδοσφαιρικό χώρο…
Πολλοί υποστηρίζουν ότι δεν προλαβαίνουν να συνδεθούν καλά καλά με κάποιον παίκτη και αυτός φεύγει γι' άλλες πολιτείες, ενώ είναι σύνηθες πλέον φαινόμενο, η μετακίνηση παικτών στον αιώνιο και μισητό ποδοσφαιρικά αντίπαλο. Το ότι άλλαξαν οι εποχές είναι και γνωστό και κατανοητό. Αυτό, όντως, που δεν άλλαξε είναι ο ορισμός του παίκτη συμβόλου μιας ομάδας, αυτό που λέμε στην καθομιλουμένη, σημαία. Κι αυτό το δικαίωμα δεν το αποκτά κάποιος επειδή απλώς παραμένει στην ομάδα για πολλά χρόνια, αλλά το αποκτά ο παίκτης που αποδεικνύει με την απόδοσή του αλλά και τη συμπεριφορά του στο γήπεδο ότι όντως είναι ο ηγέτης, ο παίκτης που θέλει να έχει κάθε ομάδα στο ρόστερ της, σε τελική ανάλυση ο παίκτης-πρότυπο ειδικά για τους νεαρούς οπαδούς κάθε ομάδας. Δεν είναι άσχετο αυτό με το γεγονός ότι κάποιοι καταφέρνουν να συνδέσουν το όνομά τους με την ομάδα και να το ακούν να γίνεται σύνθημα, παρ' ότι χρονικά δεν έχουν μεγάλη παρουσία σ' αυτήν και, αντίθετα, παίκτες με χρόνια υπηρεσίας είτε περνούν απαρατήρητοι, είτε δεν είναι ποτέ τα αγαπημένα παιδιά της εξέδρας. Όποια ομάδα κι αν υποστηρίζετε στην Κύπρο ή στο εξωτερικό, άμα σκεφτείτε λίγο, θα αντιληφθείτε ότι συμβαίνει αυτό παντού.
Δηλαδή, ξεχωρίζει ο παίκτης που και ικανότητα έχει και προσωπικότητα και δεν φυγομαχεί στα δύσκολα. Αυτόν τον τύπο επιζητά ο απλός οπαδός για να βάλει στην καρδιά του, σ' αυτόν εναποθέτει τις ελπίδες του για να σηκώσει την ομάδα στα δύσκολα, αυτόν αποθεώνει μετά από κάθε επιτυχία… Αυτό συμβαίνει και στο κεφάλαιο διοίκηση και στο κεφάλαιο τεχνική ηγεσία. Ο κόσμος έχει κριτήριο και ξέρει ποιον να εμπιστευτεί και ποιον όχι. Άντε να ξεγελαστεί μια φορά και για μικρό χρονικό διάστημα. Δεν μπορεί να ξεγελιέται συνεχώς. Κι αυτό, γιατί η πορεία τού οποιουδήποτε έχει καίριο πόστο σε μια ομάδα δεν κρίνεται μια φορά τη βδομάδα στο γήπεδο, ή από τον αριθμό των λεφτών που βάζει. Κρίνεται από την καθημερινή δραστηριότητά του και κυρίως από τη στάση που έχει όταν η μπάλα είναι βαριά, ή όταν το σίδερο καίει, αν πρόκειται για παράγοντα. Κι αυτό το βλέπουμε και στην καθημερινότητα από τις αντιδράσεις του κόσμου, αλλά και από την ίδια την εικόνα που βγάζουν προς τα έξω όλοι όσοι συνθέτουν το τρίπτυχο μιας ομάδας. Γι' αυτό και υποστηρίζω ότι δεν χρειάζεται μπόλικος χρόνος για να αναδειχθεί κάποιος σε σημαία μιας ομάδας, αλλά χρειάζεται μπόλικος ιδρώτας για να κερδίσει αυτό το προσωνύμιο, που θα τον συνοδεύει για αρκετό καιρό…