Πολλά ήταν τα ρεκόρ στη φετινή περίοδο, τα οποία αφήσαν το δικό τους στίγμα, αγωνιστικά και όχι μόνο. Το ανησυχητικό έγκειται στο γεγονός ότι, τα πλείστα, και αρνητικό αντίκτυπο είχαν και πολλά ερωτήματα αναπάντητα άφησαν. Το θετικό, για ν΄ αρχίσουμε απ΄ αυτό, έχει να κάνει με το καθαρά αγωνιστικό κομμάτι και βασικά για τη μάχη τίτλου, εξόδου στην Ευρώπη και την αγωνία που είχε ο θεσμός του Κυπέλλου. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ανάλυση για το πώς εξελίχθηκαν τα πράγματα στους δύο θεσμούς όπου συμμετείχαν μέχρι το φινάλε οι κορυφαίες ομάδες του μαραθωνίου. Οι ανατροπές ήταν συνεχείς και πολλές φορές εκκωφαντικές. Γι΄ αυτό άλλωστε κράτησαν το ενδιαφέρον για Ευρώπη και Κύπελλο, τουλάχιστον, μέχρι την τελευταία στιγμή. Αν είναι να κρατήσει ο οποιοσδήποτε κάτι καλό από την περίοδο που τελείωσε την Πέμπτη το απόγευμα, με τη διεξαγωγή του μπαράζ ανάμεσα σε Σαλαμίνα και Δερύνεια, αυτόν τον ανταγωνισμό θα θυμάται και μάλιστα έντονα. Κι αυτό, αφού θα δυσκολευτεί πολύ, μα πάρα πολύ, να βρει και να τονίσει κάποια άλλα στοιχεία που ήταν θετικά και παράδειγμα προς μίμηση. Η διαιτησία στο σύνολό της είχε πρόβλημα είτε με την παρουσία πολλών λαθών σε σημαντικούς μάλιστα αγώνες είτε σ΄ ό,τι αφορά ορισμούς που συντηρούσαν την προκατάληψη είτε σ΄ ό,τι αφορά την ίδια τη δομή της, που παρά την παρουσία του Ολλανδού αρχιδιαιτητή, απλά φόρεσε τα ρούχα του αλλιώς ο Μανολιός. Στην απονομή δικαιοσύνης, και παραιτήσεις είχαμε και παρατράγουδα και κυρίως για ακόμη μια χρονιά αποδείχτηκε εμπράκτως διαμέσου αποφάσεων, που προκάλεσαν από ειρωνικά σχόλια έως αηδία, ότι το όλο σύστημα πάσχει. Στο τρίτο γκρουπ έγινε το έλα να δεις και οι φάκελοι πριν τελειώσουν κάποιοι αγώνες έπαιρναν τον δρόμο για τα γραφεία της ΚΟΠ. Κατάντησε όμως και το θέμα αυτό ένα ανέκδοτο, που το ακούει κάποιος και δεν του προκαλεί ούτε κρύο ούτε ζέστη, παραμόνο  δυσφορία γιατί το άκουσε πολλές φορές και από διαφορετικούς ανθρώπους αλλά το περιεχόμενό του παραμένει το ίδιο. Όπως ίδιο παραμένει το σκηνικό στην αντιμετώπιση που έχουν οι άμεσα εμπλεκόμενοι στα της διαιτησίας, απονομής δικαιοσύνης, κέντρων λήψης αποφάσεων και γενικά η ίδια η δομή του ποδοσφαιρικού μας χώρου. Έκανα στην αρχή αναφορά σε ρεκόρ. Πέραν του αριθμού κόκκινων φακέλων που απεστάλησαν φέτος, πέραν των αλλαγών προπονητών, πέραν των συνολικών προστίμων, πέραν των πολλών αδειασμάτων του Εφετείου στη Δικαστική της ΚΟΠ, πέραν των καταστρατηγήσεων κανονισμών παιδιάς, πέραν πολλών άλλων, είχαμε και ρεκόρ αποχώρησης προέδρων, που φανερώνει και δυσφορία και προβληματισμό για τη γενικότερη εικόνα που παρουσιάζει σήμερα ο ποδοσφαιρικός χώρος. Ίσως και για διαφορετικούς, αλλά κυρίως για παραπλήσιους λόγους, αποχωρεί ο πρόεδρος της ΑΕΚ, ο πρόεδρος της Αλκής, ο πρόεδρος της Αγίας Νάπας, ο πρόεδρος της Νέας Σαλαμίνας. Άσχετα αν επανέλθει μέχρι και πάλι να φύγει, αποχωρών θεωρείται και ο πρόεδρος του ΑΠΟΕΛ, εδώ και πέντε μήνες αποχώρησε ο πρόεδρος της Ομόνοιας, προβληματίζονται οι πρόεδροι της Ανόρθωσης, του Άρη, του Ολυμπιακού και έπεται συνέχεια. Δεν νομίζω να είναι όλα αυτά τυχαία γεγονότα.
Δεν υποστηρίζω ότι ο πρόεδρος μιας ομάδας πρέπει να μένει για πάντα κολλημένος στην καρέκλα του. Το αντίθετο, μάλλον, πρέπει να γίνεται, δηλαδή ο καθένας να φεύγει όμορφα και περιποιημένα την ώρα που πρέπει κι αφού μεριμνήσει για τη διάδοχη κατάσταση. Αυτό που τονίζω είναι το μαζικό κύμα φυγής που κάθε άλλο από τυχαίο γεγονός είναι. Κι όπως οδεύουν τα πράγματα με τα συμβάντα στον χώρο και τη συνεχιζόμενη κρίση, μακάρι να διαψευστώ, αλλά νομίζω θα ψάχνουν οι
ομάδες και δεν θα βρίσκουν ούτε ηγέτες ούτε απλούς στρατιώτες…
Κι αυτό είναι πάρα πολύ ανησυχητικό φαινόμενο, πέρα από το ότι είναι καθαρά μήνυμα των καιρών...
Καλή Κυριακή να έχετε.