Για τον Κυπελλούχο Απόλλωνα, αυτό που πέτυχε την Τέταρτη το βράδυ στον τελικό με την ΑΕΛ, δεν ήταν απλά η κατάκτηση ενός τροπαίου, που από τα 6 έστειλε τον συνολικό απολογισμό στα 7.
Ήταν ένα ραντεβού από τα πιο καθοριστικά της ιστορίας του, όσο κι αν φαντάζει κάπως υπερβολικό αυτό.
Κι αυτό αφού κατ' αρχάς η περίοδος στο πρωτάθλημα ήταν από τις πιο άσχημες της τελευταίας εικοσαετίας.
Έπειτα, κατέβηκε στο γήπεδο και παρότι όλοι τόνιζαν ότι σ' ένα τοπικό ντέρμπι και ειδικά σαν αυτό της Λεμεσού δεν υπάρχει φαβορί, ακόμα και στο στρατόπεδο των Γαλάζιων είχαν την αίσθηση ότι η ΑΕΛ έδειξε πιο δυνατή και πιο ομάδα γενικά σ' αυτήν τη χρονιά.
Ήταν στη μέση και το γόητρο και το ότι οι δύο ομάδες πριν από τη διεξαγωγή του τελικού είχαν τον ίδιο αριθμό κατακτήσεων τροπαίων.
Ακόμη, ήταν ο μόλις δεύτερος τελικός στην ιστορία των δύο ομάδων και όσο κι αν έχουν περάσει από το πρώτο ραντεβού 26 ολόκληρα χρόνια, το φάντασμά του παρέμεινε στο Τσίρειο και την πέριξ αυτού περιοχή.
Ακόμη, με βάση και την περσινή χρονιά όπου η ΑΕΛ στέφθηκε πρωταθλήτρια και μπήκε σε ομίλους ευρωπαϊκής διοργάνωσης, ενώ στο πρωτάθλημα δεν έχασε από τον Απόλλωνα, δημιούργησε κάποια δεδομένα εν όψει του τελικού.
Έχοντας όλα αυτά κατά νου, θεωρώ ότι η επιτυχία του Απόλλωνα αποκτά περισσότερη αξία και φτάνει στα όρια του θριάμβου.
Μια ομάδα που άλλαξε τρεις προπονητές σε μια χρονιά, που ξέμεινε με το καλημέρα μακριά από την τριάδα και που προς το τέλος έχασε και το τρένο της τετράδας, δεν ήταν στα φαβορί για την κατάκτηση του τροπαίου, παρότι στην τελευταία 25ετία, η ιστορία την κατατάσσει στους κορυφαίους του θεσμού.
Τεράστια συμβολή είχε στην αναμόρφωση των Κυανόλευκων, στα κρίσιμα ραντεβού, ο Χριστάκης Χριστοφόρου.
Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και χωρίς βαρύγδουπες δηλώσεις, προτίμησε να δουλέψει στο γήπεδο όπως έκανε στη μεγάλη του καριέρα και σαν ποδοσφαιριστής.
Και κατάφερε ο ίδιος και ήρωας για τον κόσμο του Απόλλωνα να γίνει και ιστορία να γράψει, καθώς είναι ο μόνος που κατέκτησε κύπελλο και με την ΑΕΛ και με τον Απόλλωνα…
Αποδείχτηκε ότι δεν είναι τα μεγάλα ονόματα και οι παχυλοί μισθοί που κερδίζουν τρόπαια, αλλά προπονητές και παίκτες που το λέει η καρδιά τους.
Κάθε επιτυχία στους Γαλάζιους στην Ευρώπη.
Σ' ό,τι αφορά την ΑΕΛ, φαίνεται η κατάρα των τελικών δεν την έχει εγκαταλείψει.
Μέσα σε μόλις μια δεκαετία έχασε σε πέντε τελικούς, από πέντε διαφορετικές ομάδες και με πέντε διαφορετικούς τρόπους.
Πραγματικά είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει με τους Γαλαζοκίτρινους, ειδικά αν κάποιος κάνει σύγκριση με τη δεκαετία του '80 όπου η ΑΕΛ είχε 3 στις 4 κατακτήσεις τροπαίων.
Πάντως η επόμενη μέρα για τους αιώνιους της Λεμεσού θα είναι εκ διαμέτρου αντίθετη και ακριβώς τώρα θα φανεί η ικανότητα των διοικούντων τους πώς θα τη διαχειριστούν.