Δεν θα ισχυριστώ ότι μπόρα ήταν και πέρασε, γιατί απλά η μπόρα κρατά πολύ λιγότερο από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις των ομάδων στα μπαράζ. Αναφέρομαι, ειδικά, στα κάτω διαζώματα όπου γίνεται κάθε χρόνο το έλα να δεις, χωρίς μάλιστα να υπάρχουν ουσιαστικές κυρώσεις για κανέναν. Κάθε χρόνο, πριν ξεκινήσουν οι αγώνες μπαράζ για παραμονή, σχεδόν όλοι επιμένουν ότι γνωρίζουν ποιοι θα σωθούν και ποιος θα πληρώσει τη νύφη.
Κάθε χρόνο το ίδιο έργο με ελάχιστες προσθαφαιρέσεις στους πρωταγωνιστές και κάθε χρόνο το φινάλε της χρονιάς βρίσκει δικαιωμένους όλους όσοι προέβλεπαν ποιοι σώζονται και ποιος ή ποιοι πέφτουν. Είναι απίστευτο αυτό που συμβαίνει, όπως απίστευτος είναι και ο τρόπος που αντιδρούν κάποιοι παράγοντες όταν γίνεται αναφορά για θέατρο του παραλόγου.

Θα πει κάποιος ότι, άμα δύο ομάδες βολεύονται με ένα αποτέλεσμα, είναι λογικό να το κυνηγήσουν.
Ασφαλώς, είναι και λογικό και θεμιτό. Αυτό που κατακρίνεται και δημιουργεί σκηνικό κωμωδίας του Αριστοφάνη, είναι το πώς φτάνουν τα πράγματα ώς εκεί. Η διαδρομή και όλα όσα συμβαίνουν στο αγωνιστικό χώρο και κυρίως έξω απ αυτόν… Εμφανίζονται μάλιστα κάποια σκορ όπου ένας, που καμιά σχέση δεν έχει με τον ποδοσφαιρικό μας χώρο, θα μείνει έκθαμβος από τα σκορ και τη διακύμανση σε κάθε αγώνα. Γινόμαστε μάρτυρες κάποιων ανατροπών, που τύφλα να έχουν Αγγλία και Ισπανία κοντά μας.

Γιγαντώνονται ξαφνικά ποδοσφαιρικοί νάνοι και αποκτούν δυναμική τρένου. Παίζουν ομάδες μπροστά σε συγγενείς και φίλους γιατί απλά τους βαρέθηκαν οι λοιποί, ακόμα και μερίδα οπαδών τους. Υποτίθεται ότι ομάδες παίζουν για τη σωτηρία τους, πετυχαίνουν γκολ και αναμένει κάποιος ότι μέχρι την εξέδρα θα βρεθούν για να το πανηγυρίσουν.
Αντ΄ αυτού σκύβουν το κεφάλι, αν βρεθεί κανένας συμπαίκτης τους στον δρόμο για τη μεσαία γραμμή θα του δώσουν το χέρι τυπικά και αυτό είναι. Βρίσκονται ομάδες μπροστά ή πίσω στο σκορ και γνωρίζεις ότι τα δεδομένα ανά πάσα στιγμή θα αλλάξουν.

Κι ύστερα βγαίνουν και παράγοντες που το παίζουν και αγχωμένοι από την εξέλιξη του ματς και προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο αλλά και τους ίδιους τους εαυτούς τους ότι όλα ήταν καλά και νόμιμα.
Και το θέατρο καλά κρατεί και στο φινάλε κερδίζουν πάντα οι… καλοί και οι άξιοι. Η ίδια η ΚΟΠ, έστω αργοπορημένα, πήρε την απόφαση για τετραπλή διαβάθμιση, μπας και περισώσει ό,τι περισώζεται.
Θεωρητικά, πλέον δεν θα είναι τρεις εναντίον ενός, αλλά και πάλι υπάρχει μεγάλος κίνδυνος το δυνατότερο ζευγάρι να επικρατήσει. Τουλάχιστον έγινε μια κίνηση που πιθανόν, έστω λίγο, να ταρακουνήσει τα λιμνάζοντα νερά.

Πάντως θα πρέπει να τονίσω τη στάση που τήρησαν στον Ολυμπιακό μετά τον υποβιβασμό.
Περισσότερο, τα είχαν με τους εαυτούς τους και με αξιοπρέπεια δέχτηκαν τη μοίρα τους. Ο υποβιβασμός ντροπή δεν είναι για καμιά ομάδα. Ντροπή είναι να μένεις ενώ δεν το αξίζεις, απλά επειδή είσαι σαφώς καλύτερος στα διάφορα μαγειρέματα… Ευτυχώς, όμως, τελειώσαμε και φέτος.
Μέχρι τη νέα περίοδο, που πιθανόν να ξαναδούμε το ίδιο σενάριο με λίγες διαφορές στους πρωταγωνιστές...