Είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις των παραδοσιακών ντέρμπι ΑΠΟΕΛ-Ομόνοιας, όπου τα βλέμματα θα είναι καρφωμένα περισσότεροo στον πάγκο της μιας ομάδας παρά εξολοκλήρου στον αγωνιστικό χώρο.
Και σ΄ άλλες περιπτώσεις, από τον καιρό της μετακίνησης του Πάκκου μέχρι και την πρόσφατη μετακίνηση του Στάθη Αλωνευτη, αυτοί που άλλαξαν στρατόπεδο στο πρώτο ή στα πρώτα ραντεβού των «αιωνίων», τραβούσαν την προσοχή των τέως και νυν θαυμαστών τους και βεβαίως των τέως και νυν εχθρών τους.
Είναι όμως η πρώτη φορά που ένας μόνο άνθρωπος, σ΄ ένα κατάμεστο γήπεδο και με ατμόσφαιρα εκρηκτική όπως ξέρουν να δημιουργούν οι οπαδοί των «αιωνίων», θα τραβήξει σχεδόν εξολοκλήρου τα φώτα της δημοσιότητας πάνω του. Απόψε στο ΓΣΠ, η βραδιά θα ανήκει στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς.
Μπορεί ο ΑΠΟΕΛ να είναι πρωταθλητής και ο κόσμος του να ετοιμάζει την καθιερωμένη φιέστα, μπορεί η Ομόνοια με νέα νίκη να εξασφαλίζει εισιτήριο Ευρώπης, όμως πρόσωπο της βραδιάς, ανεξαρτήτως αποτελέσματος, ασφαλώς και θα είναι ο Ιβάν.
Έχουν γραφτεί τόσα πολλά για τον αποχωρούντα Σέρβο προπονητή που δεν έχουν γραφτεί ποτέ προηγουμένως και για κανένα συνάδελφό του ή και ποδοσφαιριστή.
Απόψε, λοιπόν, σ΄ ένα γήπεδο όπου δοξάστηκε, αποθεώθηκε και έγραψε ιστορία και στις εγχώριες διοργανώσεις αλλά κυρίως στις ευρωπαϊκές, θα καθίσει για τελευταία φορά στον πάγκο και κυρίως στην καρέκλα, που για πολλούς θεωρείται σαν η πιο... ηλεκτρική.
Σ΄ αυτή την καρέκλα, και σ΄ αυτό τον χώρο όπου ο Ιβάν είδε τον Χρύση Μιχαήλ με δύο γκολ -προηγήθηκε αυτό του Κοσόφσκι- να στέλνει τον ΑΠΟΕΛ για πρώτη φορά σε ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ.
Σ΄ αυτή την καρέκλα και σ΄ αυτό τον χώρο όπου ο Ιβάν είδε τον Μαντούκα να λέει καλησπέρα και να στέλνει την μπάλα στο πλεκτό της Λιόν, και στο δραματικότερο των δραματικών φινάλε είδε τον Χιώτη να αποκρούει το καθοριστικό πέναλτι των Γάλλων και ο ΑΠΟΕΛ να περνά στους 8 ΚΟΡΥΦΑΙΟΥΣ της Ευρώπης και ο κόσμος του να τσιμπιέται για να «καταλάβει» αν ζει την πραγματικότητα ή θα ξυπνήσει από το όνειρο…
Εκεί που πανηγύρισε μπόλικους τίτλους, εκεί που θα πανηγυρίσει άλλο έναν, εκεί που κάθε γωνιά του γηπέδου, ακόμα και των αποδυτηρίων, έχει έντονα σημάδια από την παρουσία του, εκεί θα γνωρίσει για τελευταία φορά την αποθέωση και θα ακούσει το όνομά του να γίνεται σύνθημα και πάλι στα χείλη χιλιάδων ΑΠΟΕΛιστών.
Θα είναι -και το ξέρει καλυτέρα απ΄ όλους ο ίδιος ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς- η πιο συναισθηματική του βραδιά στα εφτά τόσα συνολικά χρόνια που κάθισε στον πάγκο των Γαλαζοκιτρίνων.
Πραγματικά διερωτώμαι τι θα στριφογυρίζει στο μυαλό του Σέρβου προπονητή σήμερα Κυριακη στο ΓΣΠ.
Είναι λογικό ότι σαν κινηματογραφική ταινία θα περάσουν από το μυαλό του όλα όσα έζησε στο ΓΣΠ και όχι μόνο.
Όμως όσοι τον ξέρουν καλά, υποστηρίζουν ότι θα προσπαθήσει να είναι αποκλειστικά στραμμένη η προσοχή του στο αγωνιστικό μέρος του ντέρμπι.

Είναι ανθρώπινο συναίσθημα η φόρτιση σε τέτοιες περιπτώσεις, αλλά ένας προπονητής που έμαθε να είναι νικητής για τόσα χρόνια και δεν έδωσε σε κανέναν το δικαίωμα να αμφισβητήσει την επαγγελματικότητά του, θα σφίξει την καρδιά του για άλλο ένα 90λεπτο και στη συνέχεια είναι λογικό να μιλούν και να εκφράζονται άλλοι γι΄ αυτόν και ταυτόχρονα ο ίδιος να είναι στην κορύφωση της συναισθηματικής του φόρτισης.
Αυτά θα είναι τα κυρίαρχα στοιχεία σήμερα στο ΓΣΠ όπου αποχαιρετά ο ΑΠΟΕΛίστας τον πρώτο ανάμεσα στους καλύτερους και αυτός με τη σειρά του γράφει το όνομά του στο Πάνθεον των Αθανάτων στην ιστορία του ΑΠΟΕΛ και του κυπριακού ποδοσφαίρου γενικότερα.
Κι η μεγαλύτερη επιτυχία για τον Ιβάν είναι η καθολική, και όχι μόνο, οπαδική αποδοχή που τυγχάνει...