Τεράστια θεωρείται και είναι για τον ΑΠΟΕΛ η παραίτηση του Α΄ Αντιπροέδρου, Γιώργου Γεωργίου.
Είτε διαφώνησε κάποιος κατά καιρούς με κάποιες θέσεις η απόψεις του είτε όχι, η ουσία είναι ότι ο παραιτηθείς ισχυρός παράγοντας των Γαλαζοκιτρίνων πρόσφερε πολλά και σημαντικά στη διάρκεια της παρουσίας του σε καίριο μάλιστα πόστο και συνέδεσε το όνομά του με τις μεγαλύτερες επιτυχίες όλων των εποχών για την ομάδα της Λευκωσίας.
Δεν είναι σκοπός μου να λιβανίσω τον κ. Γεωργίου, γιατί απλά τα έργα και οι ημέρες του καθενός, ειδικά όταν είναι συνδεδεμένα με νευραλγικό πόστο στην ομάδα με τους περισσοτέρους τίτλους και τις περισσότερες επιτυχίες στην Ευρώπη, μιλούν από μόνα τους.
Απλά, σαν φίλος αλλά και δημοσιογράφος που είχα την τιμή και την τύχη να ζήσω όλους τους άθλους του ΑΠΟΕΛ -μέσα και έξω- από κοντά, νιώθω την ανάγκη να τον ευχαριστήσω και για την προθυμία του να είναι κοντά στον δημοσιογραφικό κόσμο, αλλά και την προσπάθεια που κατέβαλε μαζί με τους συναδέλφους του για να γίνεται όσο το δυνατόν πιο άνετα η δουλειά μας στο εξωτερικό. Του εύχομαι τα καλύτερα για τη συνέχεια.
Συνδυάζοντας την παραίτηση Γεωργίου με τον γενικότερο προβληματισμό πολλών παραγόντων και συμπεριλαμβανομένων και μεγάλων ομάδων, συμπεραίνουμε ότι είναι πλέον πολύ δύσκολη εποχή για εμπλοκή ή και παραμονή σε καίρια διοικητικά πόστα.
Θυμίζω ότι απόλυτος για μη συνέχιση της παρουσίας του στην προεδρία της ΑΕΚ παρουσιάστηκε ο Κώστας Μιχαηλίδης, ενώ έντονα προβληματίζεται για το διοικητικό του μέλλον ο πρόεδρος της Ανόρθωσης Σάββας Κάκος.
Αν σ΄ αυτούς προστεθούν στη σχετική λίστα οι πρόεδροι της Αλκής Νίκος Λίλλης, του Εθνικού Άχνας Κίκης Φιλίππου και του Άρη Κυριάκος Χατζηκυριάκος, αντιλαμβάνεται κανείς ότι, σχεδόν οι μισοί πρόεδροι ομάδων της Α΄ Κατηγορίας, είτε δεν θα συνεχίσουν είτε θα συνεχίσουν με μισή καρδιά και κάτω από έντονη πίεση.
Στη σχετική λίστα θα πρέπει να συμπεριλάβουμε και τους προέδρους του Ολυμπιακού Πέτρο Σάββα και της Νέας Σαλαμίνας Σίμο Ιωάννου, παρότι οι προβληματισμοί τους χρονολογούνται από τα μέσα περίπου της περιόδου.
Γίνεται, πλέον, αντιληπτό απ΄ όλους ότι τα πράγματα δυσκολεύουν πολύ παραπάνω απ΄ ό,τι ίσως οι ίδιοι οι παράγοντες θα ανέμεναν πριν από μόλις λίγους μήνες.
Ήταν που ήταν δύσκολη η όλη κατάσταση, φτάνει πλέον στα όρια του τραγικού μετά τα όσα ακολούθησαν την 15η Μαρτίου και τις αποφάσεις που πάρθηκαν και αφορούν όλες τις πτυχές της κυπριακής πραγματικότητας.
Έτσι κι αλλιώς το διοικητικό μοντέλο της δεκαετίας του '80, ακόμη και μέρος από τη δεκαετία του '90, δεν υφίσταται πλέον.
Ο καιρός που σχεδόν ένας μόνο πρόεδρος κρατούσε στην πλάτη του ολόκληρο οικοδόμημα μικρών αλλά, κυρίως, μεγάλων ομάδων, έπαψε προ πολλού να παρατηρείται.
Πλέον, η κάθε ομάδα στηρίζεται περισσότερο στην ομαδική δουλειά· όμως, όπως και να το κάνουμε, παραίτηση προέδρου ή και πρωτοκλασάτων στελεχών, πάντα αφήνει κενό και δημιουργεί αβεβαιότητα και για αρκετούς άλλους που μπορεί να συνεχίζουν στα διοικητικά, όμως στο βάθος νιώθουν και οι ίδιοι ότι έχουν ημερομηνία λήξης, κυρίως με τα υπάρχοντα οικονομικά δεδομένα…