Με αφορμή το τέλος της συνεργασίας του Ιβάν Γιοβάνοβιτς με τον ΑΠΟΕΛ, γίνεται ήδη πολύς λόγος και για τον αντικαταστάτη του, αλλά και για το αναγκαίο μέτρο σύγκρισης που θα υπάρξει καθώς ο Σέρβος τεχνικός θεωρείται έτσι κι αλλιώς ο κορυφαίος προπονητής όλων των εποχών στον πάγκο των Γαλαζοκιτρίνων. Θα πει κάποιος ότι αυτό είναι άδικο για τον όποιο νέο προπονητή τον διαδεχθεί γιατί, πέραν των αλλων, αλλάζουν και τα οικονομικά δεδομένα στην Κύπρο και στον ίδιο τον ΑΠΟΕΛ. Τον απλό όμως κόσμο, όπως σ΄ όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις, ακόμη και αυτής της Ανόρθωσης με τον Τιμουρ Κετσπάγια, δεν τον ενδιαφέρουν τα πολλά, που πιθανόν θα αλλάξουν, αλλά τα αποτελέσματα κάθε χρονιάς και με βάση αυτά κρίνει τους πάντες, συμπεριλαμβανομένων βεβαίως και των προπονητών. Όταν λοιπόν γίνεται αναφορά στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς, θυμάμαι όλες τις έντονες στιγμές που έζησα στην κορύφωση της δημοσιογραφικής μου πορείας. Κι είναι ο πρώτος ιεραρχικά από τους λόγους που τον  προπονητή του ΑΠΟΕΛ τον είχα στο απυρόβλητο, ακόμη κι όταν η κριτική κατά καιρούς και εκ των έσω ήταν έντονη για τον Ιβάν.
Την ίδια ακριβώς αντιμετώπιση είχε από εμένα και ο Τιμουρ Κετσπαγια. Είχα τη χαρά και την περηφάνια να είμαι παρών στις ενδοξότερες των ενδόξων ευρωπαϊκών στιγμών της Ανόρθωσης του 2008 και του ΑΠΟΕΛ του 2009 και κυρίως του 2012. Και επειδή έμαθα στη ζωή μου να μην είμαι αγνώμων και να μην επηρεάζομαι από την περιρρέουσα σε κάθε περίπτωση ατμόσφαιρα, με όλο το σέβας έναντι όλων των προπονητών που δούλεψαν στην Κύπρο, θεωρώ ότι Ιβάν και Τιμουρ ήταν οι κορυφαίοι γιατί οι εκτός Κύπρου επιτυχίες τους θα μείνουν για πάντα χαραγμένες στη μνήμη όλων όσοι τις έζησαν. Κυρίως θα μείνουν αξέχαστες σ΄ αυτούς που είχαν την τύχη να τις μεταφέρουν είτε ραδιοφωνικά είτε τηλεοπτικά. Οι δυο τους τοποθέτησαν τον πήχη πάρα πολύ ψηλά και οι αντικαταστάτες τους τυγχάνουν ή θα τύχουν της αναγκαίας σύγκρισης. Γι΄ αυτό άλλωστε ξεχωρίζουν οι κορυφαίοι ανάμεσα στους καλούς. Η Ανόρθωση πληρώνει ήδη ακριβό τίμημα στη μετα-Κετσπάγια εποχή.
Είναι νωρίς να πει κάποιος τι θα γίνει στην περίπτωση του ΑΠΟΕΛ. Θεωρώ όμως ότι η σύγκριση και εδώ θα είναι αναπόφευκτη. Πολλοί λένε ότι ουδείς αναντικατάστατος, όμως υπάρχουν περιπτώσεις που απλά η σύγκριση θεωρείται ιεροσυλία, όπως στις περιπτώσεις με Γιοβάνοβιτς και Κετσπάγια.
Στην περίπτωση του Τιμούρ, επειδή ήδη έχουν περάσει κάποια χρόνια, θα τολμήσω να πω ότι φάνηκε ότι ήταν αναντικατάστατος. Από τη φυγή του τον Μάιο του 2009, η «Κυρία» δεν πανηγύρισε ούτε τίτλο στις εγχώριες διοργανώσεις και κυρίως στην Ευρώπη έφυγε αρκετές φορές και νωρίς και με κατεβασμένο κεφάλι.
Στον ΑΠΟΕΛ, είναι λογικό να αναμένει κάποιος κατ΄ αρχας το όνομα του νέου αφεντικού και κυρίως τα πρώτα δείγματα γραφής για να τον κρίνει, παρότι και ο ίδιος, όποιος και να 'ναι τελικά, θα έχει υπ΄ όψιν τούς άθλους του ΑΠΟΕΛ με τον Γιοβάνοβιτς στον πάγκο του…