Τις προηγούμενες μέρες γράφαμε απ' αυτήν εδώ τη στήλη την καλή μας την κουβέντα και για την ευαισθητοποίηση πολλών στην έλευση της κρίσης και για την ανθρωπιά που ξανάκανε την εμφάνισή της στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε. Δυστυχώς υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος. Πέραν των γνωστών αγνώστων που οδήγησαν σε κατάρρευση το κράτος, αλλά συνεχίζουν να συμπεριφέρονται και προκλητικά και κυνικά, υπάρχουν δυστυχώς και κάποιοι που χαίρονται με την εξέλιξη που είχε το θέμα με τις τράπεζες. Χαίρονται όταν ακούν ότι ο τάδε επιχειρηματίας, ο δείνα ποδοσφαιριστής ή και το Χ σωματείο απώλεσαν σε μια νύκτα εκατομμύρια ευρώ.
Χαίρονται γιατί οι ίδιοι δεν έχασαν, επειδή απλά δεν είχαν και δεν χώνεψαν ποτέ ότι κάποιοι άλλοι έκαναν μια σημαντική περιουσία. Λες και έκλεψαν, ή δεν είναι με τον ιδρώτα τους και την εξυπνάδα τους που κατάφεραν ό,τι είχαν μέχρι πριν από λίγες μέρες. Η χαιρεκακία ανέκαθεν αποτελούσε τεράστιο θέμα στην κυπριακή κοινωνία γενικότερα. Άλλο η ζηλοφθονία κι άλλο η χαιρεκακία. Το να ζηλεύεις κάποιον που πέτυχε σε ατομικό η ομαδικό επίπεδο είναι ένα, και ίσως ανθρώπινο και φυσιολογικό. Όμως, το να χαίρεσαι όταν καταποντίζεται ή έχει τεράστιες απώλειες, είναι πολύ διαφορετικό και φτάνει στα όρια του αρρωστημενου μυαλού. Το θέμα είναι τι έκανες εσύ ή τι κάνεις για να πετύχεις σε ένα σημαντικό τομέα της ζωής, είτε οικογενειακό, είτε επαγγελματικό, είτε οικονομικό κομμάτι. Θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να χαιρόμαστε με τον πόνο οποιουδήποτε, παρά μονό να κοιτάξουμε απ' εδώ και μπρος ο καθένας από τη δική του πλευρά, πώς να συμβάλει στη συνολική προσπάθεια που ξεκίνησε γι' ανόρθωση της οικονομίας του τόπου και βεβαίως έκαστου ξεχωριστά. Σ' ό,τι αφορά στον αθλητικό και κυρίως τον ποδοσφαιρικό χώρο, θα πρέπει αυτοί που συντηρήθηκαν για χρόνια από τον χώρο, να μην του γυρίσουν την πλάτη τώρα που περνά κρίσιμες στιγμές, όπως βεβαίως όλος ο λαός γενικότερα. Είναι γεγονός ότι και πολλά και σοβαρά λάθη έγιναν, για να φτάσει από οικονομικής άποψης εδώ που έφτασε ο ποδοσφαιρικός χορός. Είναι, όμως, επίσης γεγονός ότι πολλοί είναι αυτοί που στις πλάτες του έκαναν παιχνίδι και κέρδισαν πολύ περισσότερα απ' ό,τι του έδωσαν… Και στον χώρο του ποδοσφαίρου, η χαιρεκακία ανέκαθεν αφθονούσε, πόσω μάλλον αυτήν την εποχή, που ομάδες ή και το σύνολο του χώρου εκπέμπουν SOS και χρειάζονται εδώ και τώρα σανίδα σωτηρίας. Έχω την άποψη ότι τώρα, όσο ποτέ προηγουμένως, χρειάζονται και λεπτοί και κυρίως σωστοί χειρισμοί απ' όλους. Η ίδια η ΚΟΠ θα πρέπει να δείξει πρώτη τον δρόμο και της διαφάνειας και της λιτότητας, και τα σωματεία μέλη της να ακολουθήσουν πιστά ό,τι συμφωνηθεί στην επικείμενη άτυπη γενική συνέλευση. Άλλωστε, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για κανέναν πλην της επιστροφής στις ποδοσφαιρικές μας ρίζες. Πιθανόν αυτό, αν το εκμεταλλευτούμε σωστά, να μας επαναφέρει αργά αλλά σταθερά σε λεωφόρους νέων επιτυχιών γενικά...