Σε όλα τα επίπεδα και κυρίως σε εποχές κρίσης, ο πρώτιστος στόχος είτε σε ατομικό είτε σε ομαδικό επίπεδο είναι η επιβίωση.
Είναι λογικό είτε ατομικά είτε ομαδικά να χρησιμοποιούνται όλοι οι τρόποι, θεμιτοί και αθέμιτοι, για επίτευξη και στόχων και επιβίωσης.
Το γνωστό ρητό, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα, βρίσκεται στην επικαιρότητα ειδικά σε χαλεπούς καιρούς, αλλά και όταν άτομα η ομάδες νιώθουν ότι το έδαφος υποχωρεί κάτω από τα πόδια τους.
Μεταφέρεται το όλο σκηνικό στον ποδοσφαιρικό μας χώρο και κόσμο.
Να θυμίσω ότι για κάποιες ομάδες όλα πάνε καλά, δεν έχουν λογο ούτε να διαμαρτύρονται ούτε τα ιμάτιά τους να σχίζουν.
Οι παράγοντες τούς βλέπουν, ακούν, αλλά σιωπούν.
Το επίσης σοφό ρητό ότι «η σιωπή είναι χρυσός» είναι η ασπίδα τους.
Φωνάζουν οι λοιποί κι αυτοί το παίζουν τα καλά παιδιά, που παραδίδουν μάλιστα σε πλείστες των περιπτώσεων και μαθήματα συμπεριφοράς…
Ώσπου αλλάζει το σκηνικό και διαμαρτυρόμενοι θεωρούνται οι ευνοούμενοι και οι σιωπούντες μετατρέπονται σε επαναστάτες.
Κι αρχίζει νέος κύκλος φωνασκιών και ταυτοχρόνως παραγόντων που το παίζουν αγιότεροι των αγίων...
Έχει ο τροχός γυρίσματα κι αυτό το ξέρουν όλοι στην ποδοσφαιρική Κύπρο, είτε μεγάλη είτε μικρομεσαία ομάδα εκπροσωπούν.
Προκαλώ, να ρίξει κάποιος μια ματιά στα τελευταία δέκα με δώδεκα χρόνια, οπότε και ο ανταγωνισμός είναι μεγαλύτερος και πολλά λεφτά διακυβεύονται και θα μείνει έκθαμβος, ειδικά όταν πλησιάζει το τέλος κάθε περιόδου, μ' αυτά που θα διαβάσει.
Απλώς αλλάζουν σχεδόν κάθε χρονιά οι ρόλοι, γιατί απλώς από το 2000 και εντεύθεν ουδεμία ομάδα κατάφερε να κατακτήσει δυο συνεχομένους τίτλους πρωταθλήματος.
Συνήθως, σχεδόν όλα τα πυρά στρέφονται προς τον εκάστοτε προπορευμένο και τις πλείστες των περιπτώσεων μετέπειτα πρωταθλητή.
Αυτόν φωτογραφίζουν σαν τον ευνοούμενο του παρασκηνίου και αυτόν θεωρούν ότι ελέγχει κάθε πόστο που μπορεί να διαδραματίσει ρόλο στην εξέλιξη του μαραθωνίου.
Το ότι σφυρίγματα και μαγειρέματα παίζουν σημαντικό ρόλο στην πορεία του πρωταθλήματος, δεν χρειάζεται παπάς να το επιβεβαιώσει.
Η τεράστια αντίφαση, όμως, έχει να κάνει με την προσπάθεια διαφορετικών ομάδων κάθε χρόνο, να πείσουν ότι ενώ οι ίδιες είναι αρνάκια έτοιμα για σφαγή, την ίδια ώρα υπάρχουν οι λύκοι έτοιμοι να τα καταβροχθίσουν.
Δεν βάζω όλους στην ίδια ζυγαριά, όμως, αν μιλάμε για τους παραδοσιακά μεγάλους, διαχρονικά αλλά και στη φετινή περίοδο, παίρνουν τα πλείστα των σφυριγμάτων.
Το παράπονό τους είναι ότι συγκρίνουν αποφάσεις και ό,τι άλλο έχει σχέση με την εξέλιξη του μαραθωνίου, με ό,τι αφορά τους έχοντες τους ίδιους στόχους μαζί τους.
Μ' άλλα λόγια, κανένα δεν νοιάζει αν σφαγιάζεται η Δόξα, η ΕΝΠ, η Σαλαμίνα και άλλες ομάδες που δεν διεκδικούν από το δικό τους μερίδιο, αλλά τους νοιάζει μόνο αν ευνοήθηκε και πού, κάπως παραπάνω συγκριτικά μ' αυτούς, άλλη ή άλλες ομάδες…
Δηλαδή, απλώς η συμφεροντολογική προσέγγιση σ' όλο της το μεγαλείο.