Η οικονομική κατάσταση στην Ομόνοια, που θεωρείται και είναι η χειρότερη από της ίδρυσής της το 1948, έχει εδώ και καιρό μετατραπεί σε τεράστιο θέμα όχι μόνο για τους Πράσινους, αλλά για το ευρύτερο φίλαθλο κοινό.
Κάποιοι είναι γεγονός ότι χαίρονται με τις δραματικές στιγμές που διέρχεται η λαοφιλής ομάδα.
Έστω κι αν είναι οπαδοί άλλων μεγάλων ομάδων, που παραδοσιακά τον ίδιο στόχο στις εγχώριες διοργανώσεις έχει η ομάδα τους με την Ομόνοια, θεωρώ ότι κακώς χαίρονται, για πολλούς και ευνόητους λόγους.
Κατ' αρχας, το πρωτάθλημα χρειάζεται όλες τις μεγάλες ομάδες σε καλή αγωνιστική και οικονομική κατάσταση.
Αυτό δημιουργεί έναν έντονο ανταγωνισμό, από τον οποίο όφελος έχουν και οι ίδιες οι ομάδες και γενικά το ποδόσφαιρό μας.
Ο κόσμος των μεγάλων ομάδων δίνει εντονότερα το παρών του όταν αυτές πάνε καλά και ευκολότερα βάζει το χέρι στην τσέπη όταν του ζητηθεί.
Ένα δυνατό και ανταγωνιστικό πρωτάθλημα και περισσότερες συγκινήσεις προσφέρει και μεγαλύτερη αξία αποκτά η κατάκτησή του και η διάκριση σ' αυτό.
Ταυτόχρονα, βοηθά τους εκάστοτε εκπροσώπους μας στην Ευρώπη να παρουσιάζονται πιο έτοιμοι την κατάλληλη στιγμή.
Ρωτήστε τον μέσο οπαδό του Ολυμπιακού Πειραιώς, κατά πόσο απολαμβάνει τον τίτλο περισσότερο τώρα ή όταν οι άλλοι μεγάλοι της Αθήνας, ο ΠΑΟ και η ΑΕΚ, ήταν ανταγωνιστικοί.
Κι οι μεγαλύτερες επιτυχίες στην Ευρώπη του Ολυμπιακού, αλλά κυρίως για τους άλλους δυο του τέως ΠΟΚ, σημειωθήκαν όταν και οι τρεις ήταν πολύ δυνατοί και ανταγωνιστικοί, και δεν αντιμετώπιζαν τα προβλήματα που έχουν σήμερα ΠΑΟ και ΑΕΚ.
Αυτό ισχύει και στην περίπτωση της Ομόνοιας, ίσχυε και παλαιοτέρα σε περιπτώσεις των άλλων μεγάλων ομάδων.
Σε καμιά περίπτωση η αγωνιστική ή και οικονομική πτώση ενός γίγαντα δεν πρέπει να ικανοποιεί κανέναν, έστω κι αν αυτός είναι στα γήπεδα ο μεγαλύτερός του εχθρός.
Ειδικά κάτω από τις συνθήκες που διερχόμαστε σαν χώρα, η μη αδειοδότηση της Ομόνοιας θα αποτελούσε άλλο ένα τεράστιο πλήγμα στο κύρος, όσο απέμεινε δηλαδή, του ποδοσφαιρικού μας χώρου και πιθανόν θα έχει προεκτάσεις και σε άλλους τομείς.
Είναι όντως από δυσκολότατες έως και δραματικές οι στιγμές που διέρχεται η Ομόνοια.
Δεν είναι η ώρα για ανάλυση τού πώς και γιατί, και ποιοι ευθύνονται γι' αυτήν την τραγωδία.
Είναι η ώρα που και ο τελευταίος Ομονοιατης πρέπει να ευαισθητοποιηθεί και πάλιν, και να προσφέρει ό,τι μπορεί στο οικονομικό SOS που εξέπεμψε η διοίκηση των Πρασίνων.
Η Ομόνοια επιβάλλεται να σωθεί, έστω και τη δωδεκάτη.
Το απαιτεί ο κόσμος της, οι ιδρυτές της, αυτοί που τη δόξασαν και βεβαίως η ίδια η ένδοξη ιστορία της.
Γι' αυτό δεν είναι καιρός ούτε για δάκρυα ούτε για επιρριψη ευθυνών, παρά μόνο για άμεσο σήκωμα μανικιών και σκληρή δουλειά απ' όλους όσοι έχουν σχέση με το ιστορικό σωματείο.